Onbegrip #Alzheimer #HomeInstead

Het was een stortvloed aan vragen die hij op zich afkreeg van de doktersassistente. En hij gaf er of een onsamenhangend antwoord op, of hij gaf er helemaal geen antwoord op. Op een onbewaakt ogenblik fluister ik haar in dat hij Alzheimer heeft, en dat haar vragen dus lastig voor hem kunnen zijn. “Ja, ik weet dat hij Alzheimer heeft” antwoordt zij kortaf en ze gaat ongestoord verder met het stellen van de voor hem zo lastige vragen.

Ik kijk haar vol ongeloof aan en hoop dat het bloedprikken snel achter de rug is. Onbegrijpelijk dat men zelfs in het ziekenhuis te weinig know-how en begrip heeft voor het omgaan met dementie. Dat zoiets op straat of in de winkel kan gebeuren weten we. En we werken er hard aan om dat te veranderen. Maar in een ziekenhuis? Door een doktersassistente? Je zou toch anders verwachten.

Als we zijn thuis gekomen en hij weer in zijn eigen omgeving is, zie ik de rust langzaamaan in hem terugkeren. “Ik heb helemaal geen Alheimerdinges of hoe je dan ook wilt noemen hoor. Je loog gewoon net tegen die mevrouw.” Net op het moment dat hij zijn koffie heeft opgedronken, arriveert de bus die hem weer naar zijn dagbesteding zal brengen.

“Dag hoor, ik ga naar mijn werk” hoor ik hem nog zeggen als hij de deur achter zich dicht trekt. Als ik hem vanachter het raam gedag zwaai, voel ik hoe er een traan over mijn wang rolt. Gelukkig ben je er nog wel, denk ik dan maar, om mezelf nog enigszins te troosten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top