skip to Main Content

Onbegrepen

Ik weet het nog als de dag van gisteren, ik kom de PG afdeling oplopen en daar sta jij in een hoek tegen jezelf te praten, maakt daarbij onrustige bewegingen met je handen. Je loopt naar de zuster en probeert haar iets uit te leggen maar ze begrijpt het niet en zegt ga daar maar even zitten ik heb het druk, ik kom straks bij je.

Jij kan hier helemaal niks mee, ik ben druk, ga daar maar even en straks zijn losse aanwijzingen waar jij niks mee kan. Ik zie dat jouw onrustige gedrag veranderd, je lichaamstaal wordt anders je gezichtsuitdrukking verandert, je praten wordt drukker en bozer je voelt je onbegrepen en je lijkt het zelf ook niet allemaal te snappen en Ik snap op mijn beurt eigenlijk niet dat ze niet even de tijd voor je nemen, je hebt het echt even nodig, ik zie het in je ogen, je loopt duidelijk vast!
Ik zou het liefst naar je toe lopen maar ik ken jou niet en jij mij niet en ik weet niet hoe je op mij zal reageren. Dan uit je je frustratie tegen een medebewoner, je roept boos van alles, er is geen touw aan vast te knopen. Daar komt de zuster, ze heeft nu wel ineens tijd voor je, je krijgt gelijk een rustgevend tabletje en wordt aan de hand meegenomen naar je kamer………

Mijn stage begint, ik heb er zin in en al gauw zoek ik jou op, je hebt mijn aandacht getrokken toen ik je voor het eerst zag. Ik ben benieuwd wie je bent maar nog meer wil ik jou begrijpen zodat jij je begrepen voelt, ik ben namelijk geen voorstander van mensen rustig te krijgen met medicatie zodat ze suf in de stoel zitten te wachten tot het hun tijd is. Zo gebeurt het met een wisseling van de dienst dat jij gelijk al rustgevende medicatie krijgt en ik de vraag stel waarom je dat krijgt, ik schrik van het antwoord, dan blijft hij de rest van de middag rustig. Maar er is nog niks aan de hand, klopt en dat wil ik graag zo houden………..ik heb en zal dit nooit begrijpen, maar ook nooit meer vergeten!!!

Ik besteed mijn schoolopdracht aan jou zodat ik extra veel tijd met je kan doorbrengen omdat ik je moet observeren. Je lijdt aan lewy body dementie en Parkinson een ingewikkeld ziektebeeld dat per dag en soms zelf per uur kan veranderen. De hallucinaties waanbeelden maken dat voor jou soms alles door elkaar loopt, dat moet een grote onzekere wirwar in je hoofd zijn op zo’n moment, ik zie de paniek in je ogen.

Ik zie veel van jouw wisselend momenten, vooral de hallucinaties en wanen maken het lastig, maar al gauw merk ik dat in een stoel zitten en André Rieu ( waar zouden we toch zijn in de zorg zonder Andre ) opzetten een rustgevende werking op jou heeft die jou uiteindelijk weer rustig maakt en soms zelfs terughaalt naar het nu. Ook praten over de foto’s van vroeger aan de muur en je favoriete voetbalclub heeft een afleidende werking je zit er helemaal in, je praat met heel je lichaam en je lacht, dat is iets wat ik nog niet zoveel van je gezien heb.

We bouwen veel sneller als ik verwacht had een band op, vaak wacht je al op me als je weet dat mijn dienst, dat hebben de collega’s je dan verteld omdat je inmiddels weet hoe ik heet. Als ik je dan door de deur kom, verwelkom je me met een grote lach en je zegt ben je er weer, en haak je je arm in de mijne. Als je zo intensief iemand begeleidt lijkt het zelfs of je zijn wanen en hallucinaties soms begrijpt, vaak zit er wel iets achter een herinnering of gebeurtenis van vroeger en of dit dan een leuk of minder leuk is laat vervolgens je gedrag dan zien. Soms wordt je onrustig en ijsbeer je door de kamer en brabbel je in een onverstaanbare taal van alles door elkaar.
Ook het wassen en douchen waren ooit vanzelfsprekende handelingen voor je, maar deze lijken nu ver weg, met de nodige rust en heel veel geduld korte duidelijke aanwijzingen en geen open vragen komen we samen tot het einddoel, dat gezegd ben ik menig keer ongewild mee gedoucht, daar kon je altijd hartelijk om lachen.

Nu lijkt het net of als ik er was alles gesmeerd liep, maar niks is minder waar ook tijdens mijn diensten kwam het wel eens voor dat je een keer helemaal er vanaf was en echt niet terug te halen of op zijn minst rustig te krijgen was, maar ik heb in het half jaar dat ik op die afdeling heb gewerkt je niet meer dan 2 keer een rustgevende tablet hoeven te geven. Rust, geduld en goed kijken naar je lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen maar vooral geduld hebben en jou het gevoel geven dat ik je snap en je even terug laten trekken op je kamer werkte meestal al genoeg.

En dan komt het afscheid dichterbij, ik ga stage lopen in de wijk, dit betekent jou en de medebewoners achter laten. Dit vond ik echt heel moeilijk op PG, hier hecht je je (althans ik) aan de mensen, maar vooral het idee dat ik jou achter laat wetende dat de werkdruk het niet toelaat dat collega’s de tijd hebben die jij nodig hebt en dit verruild gaat worden door waarschijnlijk rustgevende tabletten stemt mij alles behalve vrolijk. En hoe ga jij reageren als ik vertel dat ik wegga……….. je wilt niet dat ik ga!

De dag is aangebroken, je zoon komt bij je op visite, ik ben druk met afsluiten van mijn periode op PG. Ik heb allemaal mooie kadootjes gekregen van familie zelfs een handgeschreven aanbeveling van een echtgenoot van een cliënt die echt vindt dat ik na de opleiding daar moet komen werken, ik bloos ervan het is een zeer mooie lieve brief.
Dan komt jouw zoon de huiskamer in, je hebt een ongelukje gehad of ik je nog even wil verschonen je bent al in de badkamer.
Ik loop naar je kamer, doe de douchedeur open en daar sta jij met een een grote glimlach, maar ook een blik van niet blij zijn en een enorme grote mooie bos bloemen voor jou zeg je……………….en ik, ik moet even slikken

Toen het slechter met je ging , ben ik nog teruggekomen, maar helaas was je al in een diepe slaap. Ik heb je hand een tijdje vastgehouden en je een goede reis gewenst.
Het is een fijne gedachte dat je eindelijk vrij bent van de wirwar in je hoofd, hallucinaties, wanen en de eenzaamheid van het niet meer begrepen worden!!
Ik ben je nog altijd dankbaar voor alles wat ik door jou heb mogen leren over Lewy body en parkinson.

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X