skip to Main Content
Onbeantwoord Verlangen #mantelzorg4voeter

Onbeantwoord verlangen #mantelzorg4voeter

Zodra we binnen zijn zien we direct de mensen, aan de tafeltjes links van ons.  Ze zitten er altijd. Op het ene gezicht een lach, het andere uitdrukkingsloos, somber, verdrietig of zelfs een beetje boos.
We gaan naar de volgende deur en wachten tot deze open gaat. Het is een extra beveiliging,
vanwege de bewoners die niet meer zelfstandig naar buiten kunnen. Ze zouden kunnen ‘ontsnappen’. Butler loopt vrolijk naast me, hij is vermoedelijk een van de weinige die hier onbevangen en enthousiast naar binnen gaat.

De receptioniste verwelkomt ons hartelijk. Er komt een oude heer aan gesloft. Een vriendelijk, gezicht met opvallende grote handen die de rollator voortduwen alsof hij een zware vracht te verstouwen heeft. Hij stopt zijn rollator en zet hem schuin voor me. Babbel met mij, betekent dit vast en zeker. En ja hoor, gezellig!
‘Mooie poedel’, zegt de vriendelijke heer. Ik vertel hem dat Butler een Labradoodle is. ‘Een wát’, vraagt hij. Ik probeer het uit te leggen maar hij onderbreekt mij. ‘Hoe noem je zo’n hond, een ‘LabraPoedel?’ vraagt hij. Ik besluit om de uitleg te staken, totaal onbelangrijk. Ik schiet in de lach. Een LabraPoedel! Het blijft een komisch woord, wat ik al veel vaker hoorde. De heer schiet ook in de lach en we hebben echte lol. Ik hou het erop dat Butler voor nu een poedel is. Niks mis mee.

‘Ik had ook een hond. Het was zo’n schat van een beest zei de heer. Ik mis hem nog iedere dag. Hij was altijd bij me, twaalf jaar lang. Hij at altijd met de pot mee. Een hond is trouw, en altijd eerlijk. Al doe je ze wat aan, ze komen altijd weer kwispelend naar je toe. Even kreeg ik een naar gevoel, en vroeg hem voorzichtig of hij zijn hond wel eens verdriet had gedaan. Maar hij ontkende dat stellig. Ik geloofde hem. ‘Op een dag wilde hij niet meer eten, dat was vreemd, want hij wilde altijd eten. Zat altijd naast ons bij de tafel. Nog een heel klein stukje spek maar dat was het laatste wat hij at’. Het hele verhaal vanaf het moment van ziek zijn tot het vreselijke moment dat de hond insliep vertelde hij in één adem. Zijn ogen werden waterig, zijn stem begon te trillen. Ik voelde een brok in mijn keel. Het was even stil. ’Hondenmensen onder elkaar hebben een band, die alleen hondenmensen begrijpen, meneer’, zei ik. Deze ga ik onthouden, antwoordde hij.
Butler heeft zijn blik constant op mij gericht. Hij voelt het sfeertje. Ik geef Butler een seintje dat het goed gaat. Butler begrijpt het direct, en ontspant zich.

Het is niet het eerste verhaal waarmee ik terug ga in de geschiedenis met een bewoner van het verzorgingshuis en zijn overleden hond. Ik heb er al veel gehoord, allemaal diep triest, even aangrijpend, allen anders en allemaal hetzelfde grote verdriet. Alle mensen missen nog steeds hun maatje(s) en vertellen erover alsof het gister is gebeurd. Ik voel hun emoties, wat een gemis voor ze. Wij nemen afscheid. ’Nog veel plezier met je hondje kind, het was een fijn gesprek’, zegt de heer en hij sloft verder, zijn rollator moeizaam voortduwend. Voetje voor voetje op weg naar, ja waar naar toe eigenlijk?
Terwijl Butler en ik verder de gang door gaan op weg naar onze afspraak vraag ik me af hoe deze meneer zich voelt als hij straks alleen op zijn kamer zit. Voel me er niet helemaal gerust op. Konden we maar zorgen dat al die mensen tot hun laatste dag een hondje bij zich konden hebben. Wat zouden ze een stuk minder eenzaam zijn.

Avatar

Anita Korff de Gidts

Anita leeft 24 uur per dag met haar hulphond Butler. Anita’s moeder had ms, nu is zij zelf moeder met ms. Daarnaast is ze echtgenote, netwerker, van mantelzorg2voeter naar mantelzorg4voeter, blogger en drijvende kracht achter stichting De Hond Kan De Was Doen. Voor Mantelzorgelijk blogt zij over haar leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X