skip to Main Content
Omanido

Omanido

De afgelopen week lijkt het soms of ik in een aflevering van Hendrik Groen terecht ben gekomen. Het verpleeghuis, waar mijn moeder op de revalidatieafdeling verblijft, heeft kleurrijke bewoners. Net als in de serie maak ik kennis met een clubje die weten wat ze wil. Ze zijn oud, maar niet dood; ze zijn Omanido in het echt.

Als je bij binnenkomst snel langsloopt, dan zie je mensen in rolstoelen en op scootmobielen. Dan zie je oude mensen, afhankelijke mensen. Mensen die zorg en verpleging nodig hebben. Maar als je wat langer de tijd neemt, dan zie je dat diezelfde mensen doorzetters zijn. Dat ze vele mooie verhalen te vertellen hebben. Je ziet de lach en de traan. Je ziet rebelse acties en voelt de hang naar eigen regie. Want hoe je kijkt, maakt wat je ziet.

Nu maak ik dagelijks een uurtje deel uit van dit clubje. Als jongste en mobielste van deze brigade heb ik een plek gekregen op mijn favoriete bankje buiten. Vanuit daar zorg ik dat de drankjes naar buiten komen, regel ik de apparatuur van mevrouw Y, haal meneer Z. uit een vastgelopen actie en hebben we het best gezellig. Het zijn vooral de rebelse verhalen waar ik hard om moet lachen. Hoe ze plannen bedenken om te ontkomen aan over-bezorgdheid en soms zelfs betutteling.

Ik zie mensen die al veel hebben opgegeven, maar die hangen aan dat kleine beetje ruimte dat ze zelf in kunnen vullen. Mensen met levenslust. Die zelf willen bepalen of ze een wijntje drinken of een snack eten. En dat doen ze dan ook met veel genoegen. Want wat maakt het uit? Of zoals de 84-jarige meneer X zegt: wat gaat dat strenge dieet mij nu nog brengen? Ik heb het liever nog even naar mijn zin. En gelijk heeft hij!

Maar ook de verdrietige dingen worden niet uit de weg gegaan. Een slechte dag wordt erkend en besproken. Vanuit hetzelfde schuitje delen ze pijn, onzekerheid en soms onmacht. Het is mooi dat dat er ook gewoon mag zijn. Ik hoor de verhalen over de lockdown. Over de eenzaamheid en het gemis in die periode. En ik hoor de angst voor de tweede golf. ‘Ze zullen ons dan toch weer niet opsluiten?’ zegt de ene. ‘Het was erger dan een gevangenis’ zegt de ander.
Maar niemand weet wat het protocol van de instelling is bij een nieuwe besmetting.

Natuurlijk ben ik de volgende dag hiermee aan de slag gegaan. De cliëntenraad was helaas niet bereikbaar. Dus op naar de organisatie. Daar hoorde ik dat er verschillende protocollen zijn die in werking treden bij een besmetting. Dat ze er alles aan doen om een volledige lockdown te voorkomen, maar dan afdelingen gaan isoleren. Wel erg fijn om te weten dat er hier voorbereidingen zijn getroffen en dat ze niet afwachten. Maar wat het protocol verder precies inhoudt? Dat weet ik niet. Hiervoor werd ik verwezen naar de leiding van de locatie.

En als ik dan kijk naar het Omanido-clubje, dan vind ik dat ze het recht hebben om vooraf goed geïnformeerd te zijn. Dat er open, transparante en eerlijke communicatie komt over eventuele maatregelen. Want nu vrezen ze een herhaling van de lockdown en dat is het ergste wat ze kan overkomen. Deze mensen raken niet in paniek van een protocol, daarvoor hebben ze al veel te veel meegemaakt. Het enige wat ze wensen is kwaliteit van leven, hun leven. Dus maak ze deelgenoot van hun eigen toekomst. En voor diegenen die me inmiddels een beetje kennen: ja, dat protocol komt op tafel en vooral bij de mensen die het aangaat.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X