skip to Main Content

Nooit saai, er gebeurt altijd wel wat

Onverwachts heb ik op deze zaterdagmiddag gelegenheid om mijn blog te schrijven.
Normaal gesproken zou eega hier zijn, maar helaas zit hij nu op de afdeling in quarantaine omdat gisteren een medewerker positief getest is op het virus.
Ik was toen daar en werd erover geïnformeerd: ik mocht nog blijven, maar moest bij vertrek via de nooduitgang naar buiten en vervolgens thuis de testuitslag van eega afwachten die al getest werd waar ik nog bij was.
De uitslag zal maandag of dinsdag bekend zijn en tot die tijd mag hij niet weg, mag hij geen bezoek ontvangen, dus ik heb ook zijn zoon daarover bericht, die hem meestal op de zondagen bezoekt, of mee naar huis neemt.

Dan nu even wat verder terug in de tijd die achter ons ligt.

Twee zondagen terug belde eega mij in de avond op en vertelde dat zijn zoon niet was geweest en dat hij zijn moeder evenmin had gesproken.

“En jij was er ook niet”, zegt hij somber, omdat hij eerder had gebeld (toen ik net onder de douche stond).

Maandagavond ga ik dus op een vroeger tijdstip onder de douche, zodat hij mij niet onnodig hoeft te missen, maar dan belt hij juist vroeg; gelukkig stond ik er toen nog net niet onder.

Hij heeft wel wat te vertellen: hij was bijna met rolstoel en al door het raam gegaan! En het gaf een klap!

Zijn buurvrouw kwam op het tumult af.

Huhh? Hij vertelt dat hij een banaan van tafel wilde pakken en toen per ongeluk het versnellingspookje raakte van zijn elektrische rolstoel die dus in beweging kwam, tegen de tafel aan knalde, tafel op zijn kant, alle spullen eraf, ook iets van glas wat in de vensterbank stond kapot; complete ravage.

Hij lag op de grond, zei hij, maar bij navragen later en van horen zeggen van zijn buurvrouw, was dit niet het geval, gaf de tafel op zijn kant voor hem een vertekend beeld.

Zelf heeft hij een pijnlijk been, maar dat valt achteraf gelukkig mee en de materiële schade is ook beperkt gebleven, het gaf alleen een gigantische bende.

Dinsdag vraagt hij of hij met Kerst alleen is. Nee, natuurlijk niet. 

Eerste Kerstdag ben ik bij hem en tweede Kerstdag is hij bij mij.

Hij vraagt of hij een oud Kerstliedje kan horen van Johnny Jordaan: “Kerst in de Jordaan”, en ik zoek het voor hem op op mijn telefoon en laat het hem horen. Hij vindt het prachtig en is erdoor aangedaan.

Woensdag is zijn verjaardag en die begint helaas met een epileptische aanval.

“Die kwam ook even feliciteren”, zegt hij.

In de ochtend is er al taart, wat vreemd. De taarten die ik heb besteld zouden pas ’s middags bezorgd worden.

Het mysterie van de “ochtendtaart” wordt in de middag opgehelderd als de gulle gever van zich laat horen: jeugdvriend van eega.

Balen voor hem dat zijn geste eigenlijk anoniem bleef op het moment zelf. Hij gaat hier werk van maken.

Ik heb voor eega als verrassing voederbakjes voor de vogels gekocht, als cadeautje, want dat wilde hij graag hebben.

In deze week liggen alle activiteiten inclusief fysiotherapie stil; hij begrijpt dat niet, want zijn werk vroeger ging altijd door.

1e Kerstdag is hij stilletjes en hij kijkt strak voor zich uit.

Ik laat hem maar even met rust, als hij wat kwijt wil dan komt hij er wel mee voor de dag.

Een uur later zegt hij bang te zijn opnieuw af te moeten rijden voor zijn elektrische rolstoel, vanwege het “akkefietje” van twee dagen daarvoor.

Hij heeft ondertussen ook nog de medicijnkar aangereden. Die stond aan zijn linkerkant en dat ziet hij dan niet door zijn neglect.

Het zijn natuurlijk wel twee “aanvaringen” vlak achter elkaar, maar zo’n vaart zal het niet lopen.

Zolang hij geen mensen aanrijdt, knijpen ze wel een oogje dicht, maar ik begrijp zijn onzekerheid en zijn angst wel, want het moet natuurlijk geen gewoonte gaan worden.

Als dat wel gebeurt, dan halen ze hem uit de elektrische rolstoel. Opnieuw “afrijden” zit er dan niet meer in.

Tussen de middag hebben de bewoners met elkaar gegourmet (leuk initiatief) en hij heeft zijn buik vol gegeten.

’s Avonds krijgen ze nog een likeurtje aangeboden, maar hij vindt zijn eigen likeurtje lekkerder.

Tweede kerstdag is er een brunch en hij eet zich niet helemaal vol omdat hij thuis ook nog moet eten, maar al teveel ruimte daarvoor heeft hij toch niet, zo blijkt; al vond hij het wel heerlijk.

De 29e wordt opnieuw taart bezorgd naar aanleiding van de klacht van jeugdvriend en de taart plus afzender krijgen nu wel alle aandacht die ze verdienen.

Bewoners en verpleging vragen aan eega wie de afzender is, en hij vertelt dat diegene bij de politie is (was).

“Whoe”, is dan de reactie en dat vindt hij leuk natuurlijk.

Hij belt mij op om te zeggen dat de vogels geen eten meer hebben en dat hij zich verveelt.

Nou, dat komt wel goed als ik er weer ben, later op de dag.

Nadat het bakje is bijgevuld, “vliegensvlug” doe ik dat volgens hem, gaan we samen naar buiten, de duinen in, want ook de natuuractiviteit gaat niet door in de “vakantie”. 

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X