skip to Main Content

No-show tarief

Als contactpersoon en mantelzorger van mijn moeder ontving ik een mail met als onderwerp: no show tarief. De mail was afkomstig van de organisatie die al weken geen ondersteuning biedt en die de eerder gemaakte afspraken niet nakomt. Mijn eerste gedachte was: wat netjes dat ze hun eigen tekortkomingen gaan compenseren.

Op de momenten dat er namelijk geen ondersteuning werd geboden, hebben we alles uit onze handen moeten laten vallen. Ik kon niet gaan werken. Afspraken moesten worden afgezegd en planningen worden gewijzigd. We moesten de gaten vullen die ze regelmatig lieten vallen. We moesten hun werk overnemen. Een compensatie daarvoor lijkt me eigenlijk wel op zijn plaats.

In de afgelopen periode hebben we vaak te maken gehad met no-shows en dat hebben we steeds weer zelf opgevangen. Corona zorgde voor heel veel afschaling door ondersteunende organisaties. Deze organisaties ontvingen vaak wel financiële steun vanuit het rijk terwijl de werkzaamheden door zwaar belaste mantelzorgers gratis werden overgenomen. Eigenlijk is zo’n no-show-compensatie best een mooi idee. Daar waar de zorgmedewerkers een zorgbonus hebben gekregen voor hun tomeloze inzet, kunnen de mantelzorgers een compensatie krijgen vanuit deze no-show-constructie.

Als een organisatie hun toegezegde dienstverlening niet kan uitvoeren en daardoor een extra beroep gaat doen op de mantelzorgers, dan volgt een compensatie voor deze extra inzet. Zo simpel.

Het roept bij mij het beeld op van een gezamenlijke opgave op basis van gelijkwaardigheid en gedeelde verantwoordelijkheid. We moeten toch met elkaar de klus zien te klaren. Daar horen alle lasten maar zeker ook de lusten bij.

Maar mijn enthousiasme werd snel getemperd toen ik de mail opende. Het gaat helemaal niet over de no-shows van deze organisatie zelf. Het gaat over het te laat afzeggen vanuit de hulpvrager. Koud en zakelijk staat daar dat het uurloon van de ondersteuner uit eigen zak betaald moet worden als we te laat afzeggen en dat we dit niet kunnen declareren bij instanties. Deze inhoud schiet mij volledig in het verkeerde keelgat. Hoe durf je als organisatie die geen kwaliteit heeft geleverd, de afspraken niet is nagekomen en die ons na 6 maanden in volledige chaos achterlaat, mij te wijzen op mijn plichten? Dit getuigt van geen enkele zelfreflectie en is beneden alle peil.

Mij laat dit zien dat er rond het mantelzorgen een hele zakelijke industrie is ontstaan met een zeer lucratief verdienmodel. Het kan toch niet zo zijn dat we afhankelijk zijn van organisaties die in een leuk verdienmodel zijn gesprongen om zo van mantelzorg de kip met de gouden eieren te maken? Ze blijven als paddenstoelen uit de grond schieten en leveren met regelmaat onvoldoende kwaliteit. En als zo’n organisatie niet kan leveren, dan komt het opnieuw op de schouders van de niet-betaalde familie terecht. Vrijblijvend, misplaatst en onacceptabel vind ik dat.

Het is de hoogste tijd dat de vrijblijvendheid en werkwijze van dit soort organisaties aan banden wordt gelegd. Wat zou het mooi zijn als er organisaties zijn die de mantelzorger echt erkennen in partnerschap. Die alleen opdrachten aannemen die ze ook aankunnen en goed afmaken. Want als je als organisatie echt overtuigd bent van je eigen kwaliteit en inzet, dan moet je het toch ook aandurven om met een no-show-constructie de markt op te gaan? Dit vind ik een vernieuwende gedachte. Ik ben benieuwd wie deze handschoen durft op te pakken.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X