skip to Main Content

No pain no gain

Tegen de fysiotherapeute had hij gezegd dat hij een shirt heeft met de opdruk “no pain no gain”, wat hij voor zichzelf vertaalt als “zonder pijn geen gein”.

Hij heeft vroeger in de tijd dat hij aan bodybuilding deed ook zo’n shirt gehad.

Het schijnt een bekend gezegde te zijn onder krachtsporters.

Als ik ga zoeken naar een letterlijke vertaling, dan zie ik dat die er niet echt is.

Het is meer iets om vrij te vertalen, naar bijvoorbeeld: “wie mooi wil zijn, moet pijn lijden”, of “zonder pijn geen winst”.

Voor hem zit de gein in het pijn lijden om “mooier” (gespierder) te worden.

Natuurlijk kreeg hij het verzoek om bij de eerstvolgende fysiotherapie afspraak dit shirt aan te trekken, en de verzorging helpt hierbij voor de juiste dag.

Dat hoef ik niet te vragen; wat dat betreft ontstaat er toch wel steeds meer betrokkenheid.

Naderhand hoor ik van hem zelf dat hij flink afgemat is met de fysiotherapie en dat vindt hij heerlijk.

De fysiotherapeute had vanwege zijn shirt gezegd dat hij het nu ook zou “weten” en hem flink aan het werk gezet.

Een groter plezier kan je hem haast niet doen.

Hij zegt erover dat het niet “stevig” genoeg kan zijn wat hem betreft, al zou hij in vieren uit elkaar worden getrokken.

Als ik opmerk dat als hij in vieren uit elkaar ligt,  hij dan ook niet meer kan sporten, ligt hij vervolgens in een deuk van het lachen.

Dan toch maar niet in vieren gedeeld.

Vrijdagochtend word ik gebeld door de afdeling dat hij twee lichte aanvallen heeft gehad.

Het is de dag dat zijn tatoeage wordt gezet, en dat is vast de oorzaak.

Als ik ’s middags bij hem kom is de tatoeëerder nog steeds bezig; drie uur doet hij erover.

Ik mag niet kijken, want het is een verrassing.

Hmm..verrassing? Ik weet toch hoe de panter eruit zal zien?

Hij kijkt gespannen en is ongeduldig om zijn verrassing te laten zien, maar eerst moeten de spullen opgeruimd worden en dat zijn er heel wat.

De getatoeëerde arm zit aan de andere kant, waar ik zo geen zicht op heb.

Dan mag ik kijken.

“Zie je de staart?”, vraagt hij.

Ja, ik zie de staart, en ook mijn naam die daarin is verwerkt!

Ik ben even helemaal perplex en aangenaam verrast, wat hij ook hoopte, ondanks het feit dat ik niet zoveel heb met tatoeages.

Dit is voor mij toch een soort van “eerbetoon”, en hij zegt: “Dat ben je ook waard.”

Uit zichzelf zegt hij dat hij nog wel even had nagedacht over mijn naam op zijn huid, want stel je voor dat het “uitgaat” tussen ons, maar dan zou hij de staart van de panter gewoon zwart laten maken en mijn naam daarmee uitwissen.

Nou, dat gaat niet gebeuren, dat het “uitgaat”, verzeker ik hem, en zelf heeft hij daar ook vertrouwen in.

Het was de bedoeling dat de panter mijn kleur ogen zou krijgen, maar eega kon op dat moment de kleur niet bedenken, wel die van zijn overleden vrouw.

De tatoeëerder heeft er toen maar een “mengelmoesje” van gemaakt.

We praten met z’n drieën nog even door over de “verrassing”, die eega zelf had bedacht, al meteen, en ik zeg grappend dat de verrassing dus in de staart zat; ze kunnen het woordgrapje wel waarderen.

Er kleeft maar één nadeel aan de tatoeage: er mag zeker een week en liefst twee weken niet gezwommen worden.

Is dat nou even jammer. No pain no gain.

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X