skip to Main Content
Nieuwe Week, Tweede Bezoek

Nieuwe week, tweede bezoek

29Voorafgaand aan het tweede bezoekuur in de nieuwe week, belt mijn man mij de avond ervoor en in de ochtend zenuwachtig op, om te zeggen dat hij naar de tandarts moet.

Hij is bang dat het ons bezoekuur doorkruist, maar daarin kan ik hem geruststellen.

De tandarts is in de ochtend gepland, dat had hij mij zelf verteld, en ik kom in de middag, dus geen probleem.

Na het tandartsbezoek belt hij mij op dat hij niet tevreden is over de tandarts en dat hij liever terug wil naar de onze.

Het was niet de tandarts, maar de mondhygiëniste, zo blijkt even later uit het gesprek, en ze was alsmaar aan het”boren”…nou, dat zal niet, maar hier speelt de woordvinding hem weer even parten.

Ik probeer hem af te leiden met een ander gespreksonderwerp, maar aan zijn toon merk ik dat dat niet helemaal lukt, al heeft hij het er niet meer over.

Ik zeg dat ik kersen voor hem mee zal nemen en bananen en een lekker plakje cake voor bij de koffie, en aan het eind van ons gesprek is zijn humeur weer goed.

Het is mooi weer, dat valt weer mee, dus ik kan lekker op de fiets naar de zorginstelling.

Ik passeer bij de instelling de fiets/wandel zij-ingang, maar het hek is dicht, dus ik moet toch doorfietsen naar de hoofdingang.

De route is al vertrouwd, langs de receptie, handen reinigen en bij de bewuste tafel gaan zitten, waar dezelfde dame van vorige week ook al zit.

Ze kijkt wat minder stuurs en kijkt mijn kant op, dus ik zeg haar vriendelijk gedag; mijn eigen humeur is ook wat zonniger, vast ook door het fietstochtje.

Ik zeg tegen haar: “Nou, daar zitten we dan weer..” en dat breekt het ijs, we hebben contact.

Op mijn vraag wie zij gaat bezoeken, antwoordt zij dat ze haar zoon bezoekt, die ze normaal gesproken ook één keer per week zag en ik vertel over mijn man die ik normaal gesproken vier keer per week opzocht.

Meewarig zegt zij dat het voor mij moeilijker is, het missen, omdat mijn man en ik hiervoor samen een huishouden vormden, en dan is het toch anders, zegt zij.

Van mij uit kan ik dat vergelijken met het bezoek aan mijn moeder in de zorginstelling, dat emotioneel ook minder beladen is.

Zo hebben mevrouw en ik toch even een lotgenotencontact.

Op tijd deze keer, komt iemand naar onze tafel gelopen; niet de gastvrouw van vorige week, maar het is de bestuurder van de zorginstelling himself, zie ik aan zijn naambordje, die nu de honneurs waarneemt.

Hij stelt zich niet voor, een hand geven is natuurlijk ook uit den boze nu, en blijkbaar vindt hij het niet nodig de aandacht nog extra op zich te vestigen door te vertellen wie hij is.

Wel mooi dat hij deze taak een keer op zich neemt en zich daar niet te “goed” voor voelt.

Hij vraagt of we gezond zijn in één vraag, vertrouwt er blijkbaar op dat we onze handen hebben gereinigd en we gaan op weg; dat gaat heel wat soepeler dan de vorige keer.

Mijn “tafeldame” neemt ook nu haar praatruimte in terwijl we door de gang lopen, en ik vind het best.

De bestuurder vindt blijkbaar dat ik toch ook wat aandacht “verdien” en hij vraagt of ik met de auto ben en vervolgens hebben we het even over het fietsen.

Ik moet overigens niet vergeten te melden dat hij galant had aangeboden om mijn tas te dragen, net als de gastvrouw vorige week, waarop ik nu onbedoeld bijdehand reageer met te zeggen dat het nu niet hoeft, maar dat hij dat volgende week mag doen, want dan heb ik (waarschijnlijk) twee tassen (ik mag weer kleding wassen)…en daar moet hij om lachen..

Bij de lift vraag ik of we wel met z’n drieën in de lift mogen, want dat mocht vorige week niet en dan laat hij ons met de lift gaan en neemt zelf de trap.

De gang is nu leeg, dus geen “hindernisbaan” deze keer.

Vorige week werd de andere dame eerst naar “haar” kamer begeleid, nu ik.

We treffen mijn man slapend in zijn rolstoel in de deuropening aan.

De bestuurder wenst ons een prettige middag (ik was nu helaas niet bijdehand genoeg om te zeggen dat het maar een uur is) en hij gaat naar de andere dame.

Het weerzien met mijn man is nu alweer vertrouwd gelukkig en ik ga koffie zetten en pak al het lekkers voor hem uit.

Het uur is wederom veel te snel voorbij, maar de bestuurder had nog gemeld dat ze met verruiming bezig zijn, dus hopelijk mag het eerdaags wat langer..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X