Niet uitgedaagd maar gepamperd..

Woensdag belt hij op en vertelt dat hij boos is op de fysio, omdat hij voor zijn gevoel, en in mijn woorden vertaald: niet wordt “uitgedaagd”, maar “gepamperd”.

Daar is natuurlijk al eerder wat over te doen geweest, maar ik moet eerlijk zeggen dat de nieuwe fysiotherapeut echt wel haar best doet, en dat ze ook steeds beter weten wat ze met hem “aan moeten”.

Waar hij eerder nul op rekest kreeg, proberen ze hem nu heus wel tegemoet te komen.

Hij had al een keer geweigerd te “zwemmen”, omdat hij het zat was om alleen maar een beetje op zijn rug in het water te spartelen; zoals hij daar zelf over sprak.

De fysiotherapeut had al een keer voorgesteld eens zelf met hem het water in te gaan, om te zien wat er dan voor mogelijkheden met hem waren qua trainen.

De daarop volgende keer gaan ze inderdaad samen het water in en naderhand is mijn echtgenoot daar heel erg over te spreken.

De “zwemjuf” was er ook bij geweest, zodat zij een volgende keer die oefeningen met hem kan doen in het water, want hij is toe aan een “next level”.

Mijn echtgenoot was in zijn goede doen en vroeg nu uit zichzelf hoe het met mijn zus is.

Dinsdag met de natuuractiviteit is het mooi weer en we gaan lekker naar buiten.

Onderweg geeft hij aan bang te zijn dat hij een epileptische aanval krijgt.

Oeps. Gelukkig maken we een ronde op het eigen terrein en zijn we vlakbij het gebouw waar hij zijn kamer heeft, dus we gaan snel de neusspray halen.

Toch wel handig om die altijd bij ons te hebben, denk ik dan, en op de afdeling wordt dat nu ook genoteerd.

Gelukkig loopt het deze keer met een sisser af en zet de aanval niet door.

Als ik een volgende keer op bezoek ben bij mijn zus in het ziekenhuis, bel ik mijn echtgenoot op zodat ze zijn stem kan horen. Dat hadden we samen afgesproken.

Hij had het onthouden en neemt de telefoon meteen op.

Mijn zus reageert op zijn vraag of ze hem wel kan horen.

Hij is lichtelijk teleurgesteld als ze niks zegt, terwijl hij wel weet dat dat nog moeilijk voor haar is.

Vrijdag, voorafgaand aan zijn bezoek hier thuis, belt de zorg of het wel klopt dat hij naar huis gaat, want daar was wat verwarring over.

Ik zeg dat het zeker doorgaat, en dat ik het ook altijd nog op het mededelingenbord schrijf, voor alle duidelijkheid.

Waar de twijfels vandaan komen, zal ik zo nog even aan hem vragen..

Ik had het idee dat hij net gerustgesteld werd.

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top