skip to Main Content
Niet De Corona Maar De Eenzaamheid Had Zijn Dood Geweest! #lockdown #verpleeghuizen

Niet de Corona maar de eenzaamheid had zijn dood geweest! #lockdown #verpleeghuizen

Nu ik de Corona steeds meer om me heen zie rondgrijpen, meer en meer bekenden besmet raken en zelfs overlijden, denk ik weer veel meer aan mijn vader. Ondanks zijn Alzheimer, overviel zijn dood ons eind februari énorm. Nu denk ik dat het zo heeft moeten zijn. Dat zijn dood qua timing het beste is wat ons kon overkomen. Mijn vader had namelijk écht niet zonder ons gekund. Hij was op het laatst al zo kwetsbaar en ik weet zeker dat hij nu alsnog had zullen sterven. Niet de corona maar de eenzaamheid had zijn dood geweest!

Opluchting voel ik. Dat hij die lockdown in het verpleeghuis niet heeft hoeven meemaken. En als ik dan mensen hoor zeggen: “Ach, dat had hij toch niet geweten“, kan ik ze wel wat! Hoe weten mensen dat zo goed? Kende zij mijn vader beter dan ik? Alsof elk mens met dementie over één kam te scheren is. Neem van mij aan dat een ziekte zich bij niemand hetzelfde ontwikkelt. Mijn vader z’n kortetermijngeheugen was dan misschien wel aan gort, maar hij herkende ons tot op het laatste moment. En elke keer als hij me zag komen aanlopen bij zijn woongroep, sprong hij op, wees naar me en riep: “Hé, dat is mijn dochter!!”

Zo blij als hij altijd was, als één van zijn kinderen op bezoek kwam. Zijn gespannen houding en prakkiserende gelaatsuitdrukking veranderde terstond in een hele relaxte en blije. Niet dat hij niet gek was met zijn lieve verzorgenden, dat was hij absoluut, maar er ging in zijn warrige hoofd niets boven zijn eigen bloed. Dat gaf hem houvast en rust in alle chaos waar hij dagelijks mee moest dealen. De verzorgenden en medebewoners vergat hij elke dag weer. Maar zijn kinderen nooit!

Dat verklaart wellicht waarom ik me de afgelopen drie weken zo’n zorgen heb gemaakt over de – in mijn ogen – totaal niet intelligente lockdown. In eerste instantie begreep ik het: veiligheid voor alles. Maar toen ik aan de hulplijn steeds meer mantelzorgers hun zorgen hoorde uiten over besmettingen, werd ik zó verdrietig en boos. Hóe kun je in godsnaam mensen opsluiten zonder na te denken over de consequenties? Dan doel ik niet alleen op de onmenselijke kant om mensen in hun laatste levensfase van hun geliefden te scheiden, maar ook op de schijnveiligheid in de verpleeghuizen. Want dat is inmiddels wel gebleken.

Deze lockdown werd niet alleen ingesteld om de kwetsbare bewoners te beschermen, maar ook het schaarse personeel. Ze zijn namelijk hard nodig in de strijd tegen het coronavirus in verpleeghuizen. Waarom werden deze schaarse verzorgenden dan eigenlijk niet eerst getest, voor die deuren op slot gingen? Hoezo kregen zij van meet af aan geen beschermende middelen ? Waarom zijn zij niet eerst in bescherming genomen?

Vanaf vorige week, na mijn deelname aan de late editie van Hart van Nederland kreeg ik één en al hulpkreten van verzorgenden. Omdat ze zich geen raad meer weten. In angst leven en werken. Omdat ze bang zijn om hun cliënten te besmetten. Of om zelf besmet te raken. Angst omdat ze – in sommige huizen – nog steeds zonder beschermende middelen moeten werken. Angst is geen kwaliteit van leven en werkt stress in de hand.  Ga er zelf maar eens aan staan. Daar moet je niet aan denken. Heftig toch?!

En in alle angst om Corona hebben ze ook nog te maken met die énorme onrust en het schrijnende verdriet van cliënten die hun partners, kinderen en kleinkinderen niet meer mogen zien. Mijn vader dacht dat mijn overleden moeder niet meer bij hem kwam omdat ze boos op hem zou zijn. Wat moeten al die cliënten van deze verzorgenden dan niet denken? Hoe kun je ze troosten en kalmeren? Ooit over nagedacht hoe dit voor de verzorgenden moet zijn? Hun machteloosheid en de verscheurdheid moet gigantisch zijn. Waar zijn deze arme verzorgenden in godsnaam mee opgezadeld? Mag je dit als werkgever, bestuurder en overheid eigenlijk wel van deze mensen verwachten?

Inmiddels ontvangen wij ook vele signalen van mantelzorgers die hun dierbaren uit de verpleeghuizen halen en in huis nemen. Om de veiligheid van hun dierbaren te vergroten. Op die manier het verdriet en de eenzaamheid tegen te gaan.
Zij nemen daarmee een enorm risico. Hun dierbaren zitten namelijk niet voor niets in die huizen. Hun dierbaren zitten daar omdat de zorg voor hen thuis niet meer ging. Gaat dit eigenlijk niet veel en veel te ver?
Is die hele lockdown inmiddels niet vreselijk inhumaan en ondoenlijk  voor álle partijen?

Nederland krijgt op 21 april te horen of de huidige maatregelen ook na 28 april van kracht blijven. Ik pleit voor enige versoepeling in de bezoekmaatregel. Dan denk ik nog niet meteen aan het opengooien van de verpleeghuizen en de woongroepen. Daarvoor is het met al die uitbraken nog echt veel te onveilig en vroeg. Maar er zijn legio andere mogelijkheden om mantelzorgers na ruim een maand met hun nog gezonde dierbaren te verenigen. Het is mooi weer dus gooi bijvoorbeeld die tuinen van zorginstellingen open! Laat mensen elkaar daar op gepaste afstand en op een veilige manier ontmoeten. Zorg dat de rust voor al die zoekende zielen en hun (mantel)zorgers terugkeert. Laat ze in de laatste fase van hun leven omringd worden met de liefde van hun naasten. Doe intelligent en humaan. Niet meer voor mijn eigen vader maar voor iedereen die hier nu mee te maken heeft!

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X