skip to Main Content
Negatief Of Positief?

Negatief of positief?

Wat duurt het lang als je moet wachten. Wachten op een positieve of negatieve uitslag. 48 uur tel ik af. Dan is het eindelijk maandagochtend 11.00 uur. De tijd is om, maar geen telefoontje met de uitslag van de test. Ik maan mezelf tot geduld. Dit houd ik nog 2 uur vol en dan ben ik het zat. Eerst probeer ik in te loggen via de website om daar de uitslag te kunnen zien. Helaas lukt dat niet. Dus opnieuw via de telefoon en aansluiten in de wachtrij.

Na enige tijd krijg ik een vriendelijke dame aan de lijn die voor me gaat zoeken. Als ze de resultaten heeft gevonden wil ze eerst mijn moeder persoonlijk aan de telefoon hebben. Maar ja, zij zit 5 kilometer verderop. Het is niet de eerste keer deze week dat de ‘wet op de privacy’ mij het zorgen bijna onmogelijk maakt. Na veel vragen krijg ik eindelijk de uitslag: we zijn allebei negatief!

Wat een geluk. We zijn deze keer de dans ontsprongen! Totdat de dame zegt: u wordt nog gebeld voor verdere instructies en maatregelen. Maatregelen? Instructies? We zijn toch negatief getest, dat is toch heel positief nieuws? Ik weet niet of ik nu blij of nerveus moet zijn. Er zit niets anders op dan te wachten op het volgend telefoontje van de GGD. En dat kwam.

Omdat we direct en onbeschermd contact hebben gehad met de lokale uitbraak van Corona, moeten we alsnog in quarantaine. We mogen geen enkel risico nemen. Niet naar buiten, geen contact met anderen en drie keer per dag temperaturen. Bij verergering van de klachten moeten we direct opnieuw getest worden. Het positieve nieuws was helaas iets negatiever dan gedacht. Alles weer in het teken van dit ongrijpbare en onzichtbare virus.

En dan opnieuw in thuisquarantaine…voor de tweede keer dit jaar. Niet leuk in je eigen bubbel, maar alle zeilen bijzetten om de zaken geregeld te krijgen. Direct betrokkenen informeren, afstemmen met de wijkverpleging en alle logistiek regelen. Ook viel er, door mijn isolatie, een gat in de (mantel)zorg rond mijn moeder. Mijn man was de enige die (beschermd) kort contact mocht hebben met mijn broer en mijn moeder. Met kunst en vliegwerk is het deze paar dagen gelukt. Zorgen op afstand krijgt ineens een andere betekenis.

En dan mijn moeder. Op de dag van haar thuiskomst werd ze weer geconfronteerd met isolatie, beschermende maatregelen en quarantaine. Wat een crime! Ze is al ruim 6 maanden onderweg. Het voorjaar en de zomer zijn aan haar voorbij gegaan. Dus hebben we krampachtig de dagen van deze quarantaine afgeteld. Tien dagen in totaal, gerekend vanaf vorige week. Vanaf dit weekend mogen we weer naar buiten. Tijdens mijn eerste bezoek gisteren vroeg ze me: kunnen we het nu een poosje gewoon leuk hebben? Dus geen grote dromen, maar het kleine waarderen. Niet blijven hangen in het negatieve, maar ons richten op het positieve van wat er nog wel is. Dat is een mooie gedachte om deze nazomer mee in te gaan.

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X