skip to Main Content
Nee, Dat Kan Ik Niet!

Nee, dat kan ik niet!

Half 10 loop ik de slaapkamer van mijn moeder binnen. Ze is nog in diepe rust. Mieuwke (de robot-kat) is al wakker en begroet mij vriendelijk. Voorzichtig maak ik mijn moeder wakker. “Hé?!” zegt ze als ze mij herkent, “Ben jij er?”
Dagelijks doe ik zorgdiensten bij mijn moeder, maar de ochtend probeer ik altijd te vermijden. Maar soms moet je wel eens invallen voor het thuiszorgteam en dat is vandaag, de hele dag! Langzaam ontwaakt mijn moeder, ik help haar omhoog en laat haar nog even bijkomen op de rand van het bed. Na het douchen en aankleden gaan we met de traplift naar boven. Mijn moeder en ik hebben een omgekeerde woning. We slapen beneden en wonen op de eerste verdieping . Dus in de ochtend gaat de lift naar boven. Even is ze verward als ze boven de lift uit moet…. “Nee, dat kan ik niet!” als ik haar wil ondersteunen en aftel om te gaan staan zegt ze “zodemieter op, dat kan ik niet”. Ik moet me dan inhouden om niet te zeggen, ja dat kun je wel… ik moet meepraten… dus… ik zeg “Nee, dat kun je niet, dat is zo…. maar we kunnen het toch proberen?” Mijn moeder ziet er het nut niet van in. “Blijf dan maar even zitten” zeg ik terwijl ik vast wat in de keuken ga rommelen. Als ik weer langs haar loop in de gang, geef ik haar een hand. “Mirjam, van de thuiszorg” zeg ik. “Dan ben jij zeker een nieuwe” antwoord mijn moeder en geeft mij de hand. “Ja dat klopt“ beantwoord ik haar vraag. “Je moet me even omhoog helpen hoor” vraagt ze en dat doe ik. Lopend achter de rollator gaan we richting rolstoel die al staat te wachten aan de grote eettafel. Het ontbijt gaat er vlot in, lekkere warme Brinta (Niet te dik!! Anders lust ze het niet;). Om de paar happen leg ik pilletje op de lepel en zonder mokken wordt de medicatie ingenomen. Na nog wat huishoudelijke werkzaamheden, zet ik nog wat lekkere hapjes voor haar op het dienblad en wijs haar op de nieuwe Volkskrant. De klassieke zender mag aan en al snel is ze verdiept in het nieuws.
“Tot straks, mam”
“Tot straks Mir”.

Mirjam Kok

De ziekte van Alzheimer krijg je nooit alleen, mijn moeder kreeg de diagnose maar ook wij zijn belast. Sinds 2012 heb ik de zorg voor haar op me genomen. Het is soms zwaar en verdrietig, maar meestal maken we van de dag een feestje en is humor ons sterkste wapen.

Mirjam Kok

De ziekte van Alzheimer krijg je nooit alleen, mijn moeder kreeg de diagnose maar ook wij zijn belast. Sinds 2012 heb ik de zorg voor haar op me genomen. Het is soms zwaar en verdrietig, maar meestal maken we van de dag een feestje en is humor ons sterkste wapen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X