skip to Main Content
Na De Val Uit Wonderland… #mantelzorg

Na de val uit Wonderland… #mantelzorg

Door de Mantelzorg Awards werd mijn contact met Marjolijn hernieuwd. En natuurlijk hadden we het over Mantelzorgelijk. Want ook dat had voor altijd een plekje in mijn hart. En ergens had ik altijd de hoop of het idee dat ik nog een iets betekenen kon. Maar wát dan? Want ik was immers geen mantelzorger meer?

Marjolijn vertelde me toen ik haar vroeg naar wat zou ik kunnen, dat er juist vraag was voor de tijd na het overlijden van. De periode van rouw en geen mantelzorg.

Deze handdoek pak ik op, het onderwerp spreekt me aan. En ik had wel eerder bedacht hier woorden aan te geven. Nog niet eerder was de vraag zo concreet. Dus bij deze ga ik jullie mee nemen in mijn leven na het overlijden van Arie.

De opluchting voorbij…

De eerste dagen en weken na het afscheid was er echt alleen maar opluchting. Natuurlijk was er verdriet, maar de opluchting overheerste. Dat het klaar was. Voor Arie. Voor mij.

Het leeghalen van het kamertje, drie dagen na Aries overlijden, was nauwelijks een opgave. Mede natuurlijk doordat Arie zijn overlijden zo duidelijk had aangekondigd. Ik was voorbereid. Maar bovenal blij dat ik daar nooit meer hoefde… Nooit meer in die omgeving. Nooit meer toch gaan terwijl ik eigenlijk geen puf. Nooit meer in de clinch over zorgafspraken die niet nagekomen werden. Nooit meer.

Nooit meer Arie was voor mijn hoofd toen nog te groot. En nog…

Onbewust duwde ik dat ook weg. Ik wilde er niet aan. Had er geen ruimte voor. Moest intussen re-integreren op mijn toenmalige werkplek. Ik ‘vergat’ voor het gemak even dat ik mijn vader verloren was. Door. Op wilskracht. Op overleven. Op ik weet niet hoe dit moet. Mijn vader was niet eerder dood…

De tijd haalde me in. Ik kon niet langer volhouden. Naast de opluchting sijpelde langzaam het besef dat nooit meer, ook nooit meer Arie betekende.

En dat vind ik tot op de dag van vandaag verdrietig. En jammer. Ik zou soms graag nog even bij hem zijn. Dat we samen lachen om onze grapjes.  Of graag nog een keer samen met hem zingen bij de zangjuf met de krulletjes. Graag nog een keer halen wat ik soms nog zo nodig heb. Die lieve vader die me meteen zag, die aanhaakte.

Nooit meer is, een bizar gegeven. Niet te bevatten zo groot. Niet te bevatten zo veelomvattend. Ik kan er, nu ruim negen maanden na Aries overlijden, nog niet over uit.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X