Ua Agnes

Na de val uit Wonderland 2

Drie weken na papa’s overlijden ging ik nog eenmaal naar de woensdag-zangdag.
Omdat ik aan hen die voor papa en mij zo belangrijk waren geweest de afgelopen anderhalf jaar wilde laten weten hóe belangrijk. Hoe de woensdagen hem en mij zoveel gebracht hadden. Zingen helpt. Niet altijd, maar meestal wel.
Omdat de mensen van de woensdag me bijna als familie waren. Eens per week, menige vriendschap haalt het niet. Omdat ik daar misschien nog iets wilde vinden. Omdat ik erg ben van het ronden.

Dus ik ging. Met bedankjes en een tas vol koekjes. Zodat de mensen de komende maanden nog een koekje bij de koffie. En papa en ik er toch nog een beetje bij.
Ik verheugde me niet. Had geen idee hoeveel impact dit op mij zou hebben.

Het was vreemd het verpleeghuis binnen te gaan, zonder op bezoek bij papa.
Ik had mezelf dat in de auto eigenlijk pas wezenlijk gerealiseerd. Dat papa niet meer hier. Dat papa niet meer…
Terwijl binnen alles nog hetzelfde. De gangen. De specifieke verpleeghuislucht in deze gangen. De pianomuziek die uit de grote hal.
Het voelde zowel vertrouwd als bevreemdend.

De vrijwilligers en de zangjuf met de krulletjes, met wie ik dit had afgesproken, de pianiste.
Ze waren allerhartelijkst. De ochtend was als alle anderen mét papa. Hier ging het leven door. Hier hoorde de dood erbij. En dat was goed om te merken. Maar ook raar.

En natuurlijk was er een bewoonster die vroeg. Het was dezelfde lieve mevrouw die op de ochtend van papa’s overlijden tegen mij zei, nadat ik haar had verteld dat papa dood: ‘Kun ie hier niet kommen wonen?’
Een groter compliment had ze me niet kunnen geven.

‘Hoest noe met oe vader?’
Ik incasseerde. En vertelde. Dat hij overleden. En dat dat goed. Er kwam enkel een ‘O’, uit haar mond.
Maar toen het tijd van afscheid, omdat de zangochtend ten einde, wenkte ze me.
En met tranen in haar ogen maakte ze me duidelijk dat ze het vergeten was. Dat mijn vader overleden. ‘Ik vind het zo erg veur oe’.

Ik had een vollopertje. Ik vond het ook zo erg voor mij…

 

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

X