Foto © Claudia Otten

Morgen gaat mijn vrouw logeren

Ik vind het moeilijk om toe te moeten geven, maar ik heb nog niet zo uitgekeken naar het logeren als deze keer. Het is zoals het er nu naar uitziet voor dertien dagen. Het is afwachten of er verlengd kan worden. Mijn vrouw en ik hebben het er al over gehad dat als de mogelijkheid tot verlenging mogelijk is wij dit meteen doen. Het gaat de laatste tijd zwaar met mijn vrouw. Ze is warrig, vergeetachtig, chaotisch en heeft weinig tot geen grip op situaties. Afgelopen week hadden we wat plantjes gekocht voor onze tuin. Mijn vrouw noemde een plant “Ficus” . Het betrof een Fuchsia, maar mijn vrouw hield voet bij stuk. Het is een Ficus. Uiteindelijk wilde mijn vrouw dat ik het opzocht, waarop ik het alsnog fout had omdat mijn vrouw toch echt steeds zei dat het een Fuchsia is. Het is een voorbeeld waar we de hele dag tegenaan lopen. Mijn vrouw kan de grip zoals ik al schreef steeds moeilijker vast houden. Hierdoor claimt mijn vrouw situaties om zo de controle te houden, althans dat probeert ze. Doordat het niet lukt strand dit in chaos in haar hoofd. Zoals ik eerder heb geschreven verblijf ik de avonden en nachten in ons tuinhuisje. Zo kan ik mij een paar uurtjes opladen. Ik bemerk dat mijn vrouw een rommeltje maakt van het huis. Vlekken in het vloerkleed en haar stoel. Suiker over de keukenvloer, en niet een beetje ook. Ik bemerkte dat mijn vrouw er middenin staat als zij voor zichzelf koffie zet. Ze signaleert het niet, of kan niet bedenken de kruimeldief te pakken. En zo vallen mij nog wat dingetjes op. Dit alles bij elkaar, ik ben er doodmoe van. Ik heb contact gehad met de psycholoog welke het neuropsychologisch onderzoek heeft gedaan. Volgende week hebben mijn vrouw en ik een afspraak om de bevindingen te bespreken. Ik heb ook contact gehad met artsen om de benodigde informatie boven water te krijgen voor het onderzoek welke gaat plaatsvinden gezien de uitslag van het bevolkingsonderzoek darmkanker. Het is gelukt om belangrijke informatie op papier te krijgen. Ik weet dat mijn vrouw schade heeft aan de darmen. Een aantal jaren geleden, toen mijn vrouw dialyse afhankelijk was, is zij geopereerd. Mijn vrouw is toen overgedoseerd met morfine. Omdat mijn vrouw geen natuurlijke klaring had via de nieren en urine sloeg haar lichaam de morfine op. Ik heb toen nog zo op gewezen, gewaarschuwd, en discussie gehad met de artsen. Het gevolg was een stilgelegde en complete afsluiting van de darmen. Er is hierdoor restschade aan de darmen gebleven. Het is toen ook bijna fataal geweest. Voorzichtig ga ik er vanuit dat het gevonden bloed in de ontlasting hiermee te maken heeft. Vandaag ben ik voor mijzelf weer bij mijn behandelaar geweest. Afgelopen vrijdag heeft deze voor mij opgetreden tegen mijn apotheek. Het was weer zover, mijn herhaalrecept werd niet uitgegeven omdat deze niet binnen was gekomen. Punt. Ik kwam niet verder. Ik weet dat deze 3 mei was verzonden. Mijn behandelaar heeft contact opgenomen met de apotheek welke kreeg te horen dat het aan het nieuwe systeem ligt waardoor het recept niet door is gekomen. Vandaag heb ik het bericht ontvangen dat het goed is gekomen. Gelukkig heb ik voor zowel mijn vrouw alsook voor mijzelf een mini-voorraadje van onze medicaties. Het voorraadje is al een aantal malen aangesproken om situaties door te komen. Maar goed, morgenmiddag kan ik gaan bijladen. In de ochtend de bagage van mijn vrouw naar de zorginstelling brengen. De taxi voor mijn vrouw en haar scootmobiel is geregeld.

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top