skip to Main Content

Monoloog

Foto: Monique Babtist

Foto: Monique Babtist

De bijna 100 jarige mevrouw Donder glimlacht bij het zien van miMakker Sophie. “Oh, wat mooi om je te zien”. Mevrouw spreidt tegelijkertijd haar armen wijd om Sophie een knuffel te geven. Mevrouw heeft veel tijd nodig gehad om aan Sophie te wennen. Steeds vertelde ze tegen Sophie dat ze niet begreep wat Sophie kwam doen. “Ik weet niet wie je bent, wat je komt doen. Ik begrijp het niet.” Maar deze ochtend blijft ze Sophie vasthouden en begint te vertellen. Haar woorden blijven stromen als in een monoloog.

Ik weet niet wie je bent, maar ik weet wel dat ik het altijd heel gezellig vind wanneer jij er bent. Ik weet dat je een rol speelt. Ik ken je niet, want als je een kleindochter was geweest, had ik dat al wel gemerkt. Ik weet niet wat je precies bent, maar ik vind je fantastisch. Je gaat altijd bij iedereen langs en ze zijn allemaal blij met je. Nu wil een dominee bij me langskomen, maar die hoef ik niet. Ik heb veel liever jou. Je maakt iedereen hier blij. Ik vind je een lieverd en een kanjer, je bent een topper. Dank je wel.” En bij de laatste zin steekt ze haar duim ferm omhoog.

De andere mensen in de huiskamer zijn inmiddels vol aandacht. Hun gezichten stralen. Ze zijn het duidelijk eens met de woorden van mevrouw Donder. Sophie is ondersteboven van zo’n stroom aan mooie woorden. Ze krijgt er een rode kleur van, maar geniet enorm van dit warme bad.

Twinkelen

Maar waar ik, Gerja, nu het meest van geniet? Dat is van mevrouw Rosé. Sophie ontdekt haar aan de andere kant van de huiskamer. Mevrouw ligt met haar hoofd op de tafel en haar ogen zijn gesloten. Ze heeft dus niets gezien. Maar blijkbaar heeft ze de sfeer wel gevoeld, want op het moment dat Sophie vlakbij mevrouw is, gaan haar ogen half open. Met veel krachtinspanning tilt ze haar hoofd op en doet ze haar ogen even helemaal open. Sophie ziet hoe ze twinkelen. Er verschijnt een glimlach op haar gezicht. En even is er een kort moment van intens contact. Dan legt mevrouw haar hoofd weer op de tafel en valt ze in slaap. Deze ontmoeting is voor mij, Gerja, net zo waardevol als de monoloog van mevrouw Donder.

Gerja

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X