Foto © Claudia Otten

Moeilijk

Vandaag is mijn vrouw na een aantal weken afwezigheid naar de dagopvang geweest. Aangezien ik nog in ons tuinhuisje verblijf is mijn vrouw op eigen kracht vanmorgen met de taxi naar de dagopvang gegaan. Uiteraard heb ik de heen en terugreis wel voor haar gereserveerd. Mijn vrouw vond het wel moeilijk om na de dag alleen thuis te komen. Zodoende heb ik gezorgd dat ik er was toen zij thuis kwam. We hadden wat te eten besteld en ik had een lekker gebakje voor mijn vrouw meegenomen. Omdat ik toch thuis was meteen de was gedaan, het bed voor mijn vrouw verschoond en de stofzuiger een rondleiding geven. Ik vind het belangrijk dat mijn vrouw er goed verzorgd bij zit. Vanmorgen had ik voor mijzelf een gesprek met de sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Moeilijk en zwaar gesprek met veel emotie. Maar het is een goed gesprek geweest. Aansluitend had ik een groepstherapie. Voor mij gaat deze helaas maar wel begrijpelijk stoppen. Vandaag is aangekondigd dat volgende week mijn laatste keer is. Het idee is geopperd toch te kijken of er al iets gedaan kan worden met behandeling voor de ptss. Er is contact geweest met een reïntegratie bedrijf welke in opdracht van mijn ex werkgever werkt. Mijn ex werkgever is eigen risico drager en dus verantwoordelijk voor de betaling van mijn UWV WIA uitkering. Er is zodoende een belang dat ik zelf inkomen genereer door betaald werk. Er wordt al op mij ingespeeld om hierover na te denken. Als ik voor augustus volgend jaar niet minimaal 50% van mijn restcapaciteit verdien kom ik alsnog in de bijstand. Op advies van de sociaal psychiatrisch verpleegkundige moet ik het even loslaten. Werken is absoluut niet aan de orde. Later pakken we dit op samen met stichting Mee is afgesproken. Gezien het tijdstip dat ik dit schrijf: ik kan er niet van slapen.

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top