skip to Main Content
Moederdag Met Zonder Mama

Moederdag Met Zonder Mama

“Lieve Mama,

Ik doe het weer even zo, een brief aan jou. Een brief van mij die door het internet en voor mijn gevoel nog meer door het universum naar jou toe gaat. Je bent door de Alzheimer niet zo goed meer te bereiken, vandaar de titel. Je bent er nog, maar ook weer niet. Je weet niet half hoe moeilijk ik het er mee heb. Moeilijk in de meest kleine dingen.

In mijn vorige blog schreef ik al over mijn gezondheid. Op het moment dat de arts begon over de onderzoeken sloeg de angst me om mijn hart. Eenmaal buiten kwam de frisse lucht binnen als een mokerslag en stond ik weer met beide benen op de grond. Ik hield me sterk, tot ik een rustig bankje tegenkwam in het park waar ik doorheen moest. Ik ging zitten. Er was niemand en ik liet mijn tranen de vrije loop. Niet omwille van wat de arts had gezegd, maar om het besef dat ik je nu niet kon bellen. Op dat moment miste ik je zo. Ik heb even zitten schreeuwen, ‘Stomme k*t Alzheimer!’ Nee, jij kunt er niets aan doen, ik neem jou helemaal niets kwalijk. Op dit soort momenten komt bij mij de vraag ‘Waarom jij?!’ boven drijven. Een normale vraag en emotie lijkt me. Ja ik denk dat de meeste geliefden van zieke mensen zich afvragen waarom nu dat (niet eens specifiek dementie/Alzheimer) zich dat afvragen, waarom hun geliefde?! Ik krop het dus niet op, ik gooi het eruit.

Je was er altijd voor me. Zoals na mijn huwelijk met “de man met de losse handjes”. De scheiding liep al, maar ik kon niet meteen weg. Op het moment dat ik veilig was bij vrienden belde ik je om dat te melden. Je zei, ‘Kom bij mij!’ De volgende dag nam ik de trein en kwam ik. Als een bang en verdrietig vogeltje stond ik bij je in de hal. Je hebt me eerst uit laten huilen. Daarna liet je me praten. Ik vertelde soms wel zes keer hetzelfde verhaal, maar je zei, ‘Dat maakt niet uit, het moet eruit. Uit je maar, bij mij is het veilig.’ En dat was het. Als ik nu moet omschrijven hoe ik me toen voelde, dan zeg ik dat ik weer veilig was onder moeders vleugels. Je hielp me ook om mijn nieuwe woning schoon te maken en in te richten. Ik durfde echter niet goed naar buiten, maar jij zorgde ervoor dat we samen gingen, steeds iets verder en langer buiten. Tot ik me weer veilig genoeg voelde. Ik heb professionele hulp gehad, in de zin van traumatherapie. Ik belde je al dagelijks, maar na de sessie was jij altijd eerst. Dan wilde je weten hoe het was gegaan. Hoe rot die periode ook was, het bracht ons nog dichter bij elkaar.

Ik haalde je regelmatig met de trein op. Meneer Alzheimer was al begonnen je in te palmen. Had je geen zin meer om te puzzelen en te koken, we gingen vaker weg en we keken veel films. Films die je al gezien gehad, maar dat was op jou verzoek. Zoals Zorro. Jij was in de jaren ’80/’90 fan geweest van de serie en vond de acteur die Zorro speelde zo mooi. Ik niet. Ik had de films met Antonio Banderas. Ach wat vond ik hem mooi! Jou tekst van vroeger was nu de mijne. Ach wat hadden we dan een lol. De andere films waar we nog meer lol om hadden waren de twee van Bridget Jones. Jij lachte je steevast tranen. Jij zag namelijk niet de actrice Renée Zellweger, maar mijn persoontje als Bridget. Voor jou waren het typisch de dingen die mij gebeurden. Onlangs heb ik Bridget Jones Baby bekeken. Eerst dacht ik om het niet te doen, puur om de herinnering zo te laten zoals hij was. Tot het moment dat ik bedacht om het met jou ogen van toen te gaan bekijken. Mam, ik heb gehuild van het lachen! Je had gelijk. Metname dat Bridget en haar vriendin Ed Sheeran niet herkennen. Goh! Nee ik had dat niet met Ed Sheeran, maar met een andere beroemdheid. Wat heb jij destijds gelachen toen ik het vertelde!

Qua je Alzheimer weet ik soms niet wat ik je wel en niet zou moeten vertellen. Toch blijf ik bij de keus die ik in eerste instantie heb gemaakt. Ik vertel je ALLES! En al komt het niet meer aan bij je mam, dit voelt voor mij beter. Ja, ik doe dit om mij. Eigenlijk ook niet helemaal, ik doe dit wel degelijk ook om jou. Om jou maar niet het idee te geven dat ik nu anders tegen je doe. Ja, ik heb verteld van de arts en de onderzoeken en de komende operaties. Je keek me verschrikt aan, maar nog geen 3 minuten later wist je het niet meer. Het is goed hoor mam. Het is logisch. Alleen mis ik je zo. Gewoon je arm om me heen en dat je zegt, ‘Het komt wel goed. Je bent sterk.’ Ik heb wel een heel groot geluk. Dat geluk is tante Josje, je jongste zusje en mijn vertrouwenspersoon sinds mijn jeugd. Ik heb haar gebeld na mijn schreeuwsessie in het park. Ze zei, ‘Zoals mama tegen je zou zeggen, het komt goed, je bent sterk. Daar sluit ik me bij aan.’

Afgelopen vrijdag zei ik nog tegen Liza dat ik me soms afvroeg of ik er goed aandeed om je altijd maar mee naar buiten te nemen. Als ik had geweten wat ik nu weet en dit 10 jaar terug tegen je had gezegd dat het nu zo was, dan zou je het liefst nu dood zijn. Dan zou je niet willen dat ik je steeds mee naar buiten sleepte. Liza zei dat het juist wel goed was. Een andere omgeving en de vitamine D van de zon. Ik liet dat door me heen gaan in de trein op de terugweg. Als een duveltje uit een doosje was daar opeens die Facebook-herinnering van vorig jaar. Ik had een foto gemaakt van de tekst die jij destijds naar de trouwambtenaar had verzonden over mij, maar die op ‘privé’ gezet omdat ik het wilde gebruiken voor mijn blog. Ik las: ‘Ze is heel attent tegen mensen die haar dierbaar zijn. Franka heeft veel trekjes van haar Beppe, goedgeefs en royaal (ze tenslotte ook naar haar vernoemd). Franka heeft een goede babbel, maar denkt wel goed over de dingen na. Franka is een meisje waarop je kan bouwen, gaat door dik en dun voor de mensen van wie ze houdt! Moeder van Franka, Klaasje Posset’ Daar had ik het antwoord wat ik zocht. Ik doe dat nog steeds mam. Zo ben ik en zo is me dat geleerd. Door jou en door je moeder, mijn Beppe.

Het is wellicht wrang, maar een voordeel van de Alzheimer, want wanneer ik bij je ben, het is dan altijd Moederdag!

Ik Hou Van Jou!

Liefs je dochter!”

Speciaal voor mama, een muzikale ondersteuning:

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X