Moederdag op afstand

Mijn mailbox loopt langzaam vol met de meest fantastische moederdagaanbiedingen. Van verwenmomenten en mooie tripjes tot haakpakketten en gegraveerde theeglazen. Alles wordt uit de kast gehaald voor een fantastische moederdag. Maar wat moet ik hiermee? Het drukt me wel met mijn neus keihard op de harde realiteit. Door het bezoekverbod kan ik niet eens in de buurt komen van mijn moeder. Ik kan haar niet knuffelen en aankijken. Niet vasthouden. Geen Moederdag met armen vol bloemen en met z’n allen eten. Nee, een Moederdag op afstand. Ver weg van alles.

De lockdown van de instellingen legt voor mij wel bloot wat echt belangrijk is in het leven. Het zijn juist die dingen die niet met geld te koop zijn. Het is het directe persoonlijke contact wat je mist. Het aankijken en aanraken. De vrijheid om te gaan en staan waar je wilt. Het is de honger naar de nabijheid van dierbaren. Eigenlijk alles wat er nu zo weinig is. Het verlangen is groot, maar het verbod en de richtlijnen zijn onverbiddelijk. Er is geen Moederdag voor al die moeders die in instellingen verblijven. Geen Moederdag voor de moeders in risicogroepen. En zelfs bij de gezonde moeders of bij moeders met een contactmomentje zal er afstand zijn. Fysieke afstand. Want gevoelsmatig zijn we dichterbij dan ooit tevoren.

Dus toen ik zaterdagochtend mijn moeder aan de telefoon had, leek het haar een goed idee om het dan maar helemaal anders te doen. Ze wilde ons zo graag even zien, dat ze had besloten dat Moederdag dit jaar op zaterdag zou vallen. Of we niet wilden wachten met zwaaien tot zondag. Maar gewoon direct. Ze zat nu voor het raam en kon naar buiten kijken. Zo gezegd, zo gedaan. Met een tasje vol lekkers zijn we direct naar het Coronacentrum gereden. En jawel, daar zat ze. Op de tweede verdieping en achter glas. Maar ze zag ons en wij zagen haar. We kunnen elkaar niet verstaan. Het snoer van haar telefoon is niet lang genoeg om te kunnen zwaaien en bellen tegelijk. Maar dat mocht de pret niet drukken. Met handgebaren heb ik haar laten weten hoeveel we van haar houden. Ik heb gesprongen en gezwaaid. Met een brok in mijn keel reden we weer naar huis. Gefrustreerd en verdrietig tegelijk. Maar ik tel ook mijn zegeningen. Mijn moeder van 83 heeft Corona overleeft. Dat maakt me hoopvol naar de toekomst toe. We hebben nog een lange weg te gaan. Want ze gaat verder revalideren en we hopen op een plekje op ons eiland. Ook dan moeten we dezelfde afstand bewaren, maar voelt het waarschijnlijk net iets vertrouwder en dichterbij.

En wat ze nog niet weet is dat er straks een zuster binnenkomt met haar armen vol bloemen. Van ons. Voor haar. Gewoon omdat ze de liefste, sterkste en meest eigenwijze moeder en oma is. Gewoon omdat ze onze moeder en oma is. En daar kan zelfs de afstand niets aan afdoen.

Dus ik wens jullie, met alle beperkingen die er zijn, een liefdevolle Moederdag. Koester even alle moeders die er niet meer zijn of die er op afstand zijn. Want dat we ze missen mag duidelijk zijn. Ze zijn verder weg, maar dichterbij dan ooit.

 

Avatar foto

Ervaringsdeskundige mantelzorger, veranderkundige/organisatieadviseur, moeder en echtgenote. Zorgt al jaren voor moeder en broer. Spreekt en schrijft over vraagstukken in het sociaal domein en mantelzorg. Rode draad is: opsporen, blootleggen, bespreekbaar maken en verbinden. Hiervoor kijkt en luistert ze met een open blik naar alle mensen en zaken die ze tegenkomt. Ze is gedreven om de positie van mantelzorgers te verbeteren en op te komen voor hun belangen. Margreet is tevens bestuurslid van onze stichting, projectleider en de schrijfster van ons MantelzorgManifest.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top