skip to Main Content
Mijn Moeder En Mijn Cadeau-Zoon

Mijn Moeder en Mijn Cadeau-Zoon

Tegenwoordig hoor je vaker over Alzheimer als vroeger. Onlangs sprak ik met iemand van de Alzheimer-stichting en die vertelde me dat het aantal Alzheimerpatiënten naar verwachting rond 2040 op het dubbele zit. Een ander iets wat je tegenwoordig vaker hoort zijn samengestelde gezinnen. Deze combinatie wil ik nu eens in mijn blog aankaarten. Van mezelf heb ik overigens geen kinderen. Aan hen heb ik niets omtrent mama hoeven uitleggen over Alzheimer. Toch kreeg ik het zo in de schoot geworpen en nu laat ik jullie meekijken hoe het bij mij is gegaan. Dit wil niet zeggen dat alle kinderen gelijk zullen reageren, ik besef wel dat ik veel geluk heb gehad hierin.

Sinds ruim 2 jaar heb ik een relatie met Mike en daarmee een cadeau-zoon, Nick. Nick was bijna 15 jaar toen ik hem leerde kennen. Nick is een lieverd, en dat zeggen niet alle stiefouders over hun stiefkinderen, daarom noem ik hem mijn cadeau-zoon. Hij heeft een zacht karakter, is hulpvaardig en belangstellend. Mama had echter een half jaar voor ik Mike leerde kennen de diagnose Alzheimer gekregen. Zowel Mike als Nick hebben mama dus nooit als zichzelf gekend. Nick gaf zelf aan wel eens mee te willen naar mama. We wonen bijna 200 kilometer van mama af. Nick woont met zijn moeder op de helft. In eerste instantie dacht ik na over de afstand. Dan mee, dat zou voor hem toch niets aan zijn? Dat zei ik en hij gaf aan echt eens mee te willen naar mama in Friesland. Pas daarna zat ik aan haar Alzheimer te denken. Ze woonde toen nog zelfstandig en was nog niet zo ver in de Alzheimer-nevel gehuld. Ik vroeg of ze het leuk vond als Nick eens mee zou komen. Ze vroeg voorzichtig aan mij of dat wel kon, zou hij haar niet gek vinden? Ik heb gezegd dat ik met Nick zou praten en zou uitleggen wat Alzheimer was. Dat deed ik ook en Nick was erg begripvol.

Op het moment dat hij weer eens in een vakantie bij ons was zijn we een dag naar haar toe gegaan. Ik had het mama verteld en ze klonk toch wel een beetje onzeker. Zou hij haar niet uitlachen? Bij mama aangekomen stelde hij zich voor en gaf hij haar een knuffel, want hij is niet een jongen die van de 3 zoenen is. Ik stond er naast en zag de spanning uit mama wegtrekken, het was goed. Ik hielp haar met koffie en wat lekkers pakken. In de keuken zei ze tegen me, ‘Wat een lieve jongen is dat he?’ Ik knikte, ‘Ja he!’ Ze vroeg nog even voor de zekerheid, ‘Hij vindt me niet raar he?’ Ik vertrouwde haar toe dat het niet zo was. In de kamer zaten we te praten en Nick vroeg haar rechtstreeks wat ze voelde van haar ziekte. Ze voelde niets van de Alzheimer zei ze, maar ze vergat wel eens dingen. De reactie van Nick was geniaal, hij zei: ‘Dat is toch niet zo erg, dat doe ik ook wel eens.’ Mama moest lachen. Ze ontspande steeds meer. Mama’s coach zou komen, de afspraak was gewijzigd toen ik vertelde dat we naar mama zouden, zo kon ik haar ook even spreken. Mike en Nick gingen even een boodschap doen toen de mevrouw eraan kwam. Ze passeerden elkaar in de hal. Eenmaal binnen keek de mevrouw me aan en zei, ‘Joh, jou zoon lijkt sprekend op je he?’ Zowel Nick als ik hebben donkere, volle wenkbrauwen, blauwe ogen en donker haar, daar zal het aan gelegen hebben. Voor ik kon antwoorden riep mama al, ‘Dat is haar zoon niet hoor, dat is zijn zoon!’ De mevrouw geloofde mama niet, en ik zei dat het echt waar was. Mama keek opgelucht en zeer blij.

Na het gesprek kwamen Mike en Nick weer terug. Ze hadden wat lekkers meegenomen. Mama vond het erg leuk om met Nick te praten. Ze had ook foto’s staan en Nick zag een foto van haar toen ze nog jong was, ‘Bent u dat?’ Ze knikte, en Nick zei goedkeurend, ‘Mooie vrouw hoor!’ Goed, het ijs was allang gebroken, maar nu begon het water ook te bubbelen zeg maar. Eenmaal thuis vertelde Nick me dat ik een hele lieve moeder had. Grappig, ze was vroeger zo anders geweest. Streng en hard. Daar was nu niets van te merken. Zelfs Mike heeft dat nooit gezien. Ja ik heb het ze wel verteld, maar Nick kon zich er niets van voorstellen.

Nick is al vaker mee geweest. Ook toen ze net opgenomen was. Ze zag hem en ze straalde en hij moest meteen mee om haar kamer te bekijken. Hij gaat heel lief en geduldig met haar om. Hij vond haar kamer erg mooi, en ik kon merken dat ze er waarde aan hechtte. Doet ze nu “gekkere dingen” dan kunnen die twee er samen om lachen en dan doet ze net of ben ik gek. Ik doe dan net of zie ik haar niet de gekke bewegingen met haar ogen of gebaren maken. Daar had ik in het begin wel moeite mee, maar inmiddels niet meer. Ik denk wel eens, ze herkent mij niet altijd meer, ja soms als haar moeder. Zou ze Nick zien als mijn kind, want verbindingen ziet ze niet meer en hij komt dan toch met Mike en mij mee. Of zou ze hem gewoon zien als een jonge gozer, iemand van haar leeftijd? Zij ziet zichzelf toch ook als jonger als ze denkt dat ik haar moeder ben. Hoe ze het ook ziet, het is goed, het geeft me rust.

Inmiddels is Nick 17 jaar. Hij loopt stage in de zorg en hij vindt het echt leuk om te doen. Hij helpt ouderen met eten, praat met ze, doet spelletjes met ze en gaat er ook wel even met ze uit. Ja hij heeft er aanleg voor. Ik kan me voorstellen dat de ouderen daar ook blij met hem zijn. Als ik hem bij mama zie, hoe geduldig en liefdevol hij naar haar is. Voor mezelf kan ik zeggen dat ik zijn begrip en steun naar mij toe geweldig waardeer! Ik heb zelfs tegen zijn moeder gezegd dat ze misschien ook eens mee kan, dat ze zelf kan zien hoe goed hij dat doet en hoe mooi dat is. Ik ben al trots op hem, en dat deel ik ook graag met haar!

Heb je zelf een samengesteld gezin, kijk het even aan. Leg het de andere kinderen zo goed mogelijk uit, vraag ook om begrip, want dat mag best. Zijn de kinderen jonger dan is mijn tip: laat ze Finding Dory kijken. Aan de hand van die film valt het best goed uit te leggen. Daarna kun je altijd beslissen om ze wel eens mee te nemen of juist niet. Schaam je echter nooit voor je eigen dierbare met Alzheimer. Vroeger deelde je toch ook alles met diegene? Dan hoort dit er ook gewoon bij, bij jouw leven. Dat gaat namelijk gewoon door.

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X