Moeder aan de lijn

Ik keek de indringende documentaire ‘moeder aan de lijn’ en ik zag mezelf. Verhard. Bikkelend. Op.
Lachen dat geen lachen is. Het niveau van stress in het lijf zo hoog dat willekeurig welke tegenslag zorgt voor ontploffing. Dingen zeggen tegen mijn lieve Alzheimer papa die ik helemaal niet wilde zeggen, maar die mijn mond uit vlogen omdat ik geen ruimte meer had. Telefoontjes plegen waarvan ik nu zou zeggen, laat lekker, het levert niets op. Onverwachte dingen of onvoorziene extra’s die de druppel waren en me braken. Waarna ik weer opkrabbelde. Want ik moest door.

Ik zag wat een enorm grote invloed mantelzorgen heeft op dochters. Misschien ook op zonen, hoor, maar die zag ik niet. En ik denk dat mannen dit toch ook anders doen. Beter kunnen laten.
Wat een enorm klus mantelzorgen is voor een moeder of een vader, voor een partner, een kind.
En daar kun je als je nooit mantelzorgde, je geen voorstelling van maken. Hoe het in je systeem naar binnen sijpelt en daar 24 uur per dag blijft zitten. Waakzaam. Soms waakvlam. Maar het is er. Altijd.
Je kunt het niet even uitzetten. Er even vakantie van nemen. Je kunt wel fysiek weg. Maar in je hoofd en hart blijft het zitten. En aandacht vragen. Zuigen.

Toen ik er middenin voelde ik dat wel, dat het eigenlijk te veel, maar kon ik er niet mee stoppen. Zo voelde dat. Iemand moest het doen, het kon niet minder. Ik moest door. Ik had wat af te ronden, te halen. En dat is gelukt. Met vlag en wimpel zou ik bijna zeggen. Maar met terugwerkende kracht kan ik ook zien hoe heftig het was.

Ik maak een diepe buiging voor jullie, lezers van mantelzorgelijk. Die deze pagina bezoeken omdat mantelzorgen in je leven.
Ik weet wat het is. Dus ik buig. Diep. Heel diep.

p.s . Voor wie hem niet zag, kijk hem terug!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top