skip to Main Content

Moe van al het gedoe eromheen

Ondanks het feit onze mantelzorg intensief kan zijn, word ik vooral heel moe van al het gedoe eromheen. Zodra je te maken krijgt met hulp, ondersteuning en indicaties krijg je er een wereld van andermans regeltjes en procedures bij.

Naast het zorgen worden mijn dagen gevuld door de piepsystemen van allerlei organisaties. Of ik opnieuw uit wil leggen dat onze wereld niet beter geworden is. Dat ik de juiste formulieren wel volledig moet invullen. Dat ik wel alle handelingen in de goede volgorde moet doen. Maar ook dat ik echt de enquêtes in moet vullen over mijn klanttevredenheid. En iedere organisatie kijkt door zijn eigen rietje met zijn eigen beeld en eigen belang naar onze werkelijkheid.

Soms zijn het steeds maar kleine handelingen die ik moet doen. Steeds weer. Een formulier printen, invullen, inscannen en weer terugmailen. Een declaratie aanvragen, invullen en opsturen. Zorgen dat de gevraagde bijlagen recent genoeg zijn. En daarna in de gaten houden of het wel juist wordt afgehandeld, want helaas dat is ook niet vanzelfsprekend.

Maar soms zijn het ook zaken met een grotere impact. Dan draag je ineens de gevolgen van nieuw beleid dat door anderen als verbetering worden gezien. Een zorgaanbieder die besluit dat een bepaald niveau ondersteuner niet meer ingezet mag worden. Dan raak je zomaar ineens hele betrokken zorgharten kwijt zonder dat je weet wat er terugkomt. Of wat denk je van medicatie of materiaal dat ineens niet meer leverbaar is? Of een verzekeraar die bepaalt hoeveel spullen je dagelijks maximaal mag gebruiken en die niet vraagt wat er echt nodig is.

Nu de zomervakantie weer op aanbreken staat komen daar weer andere wijzigingen bij. Roosters die anders gaan lopen. Vervanging die niet of op andere dagen komt. Alle zeilen bijzetten om de ballen goed in de lucht te houden. Onrust en onvoorspelbaarheid ten top.

En dan steeds dat wachten. Wachten op besluiten. Wachten op terugbelverzoeken. Wachten op uitslagen. Wachten op leveringen. Hele dagdelen wachten op iemand of op iets. Alsof ik niets anders te doen heb. En als ik niet ergens in de wacht hang, dan voer ik strijd om de juiste kwaliteit van ondersteuning of van spullen te krijgen. Tja, dan raakt de emmer met energie snel leeg.

Wat al die organisaties niet schijnen te beseffen is dat ze voor mij niet de enige zijn. Ik schaak soms wel op tien borden tegelijk. Helaas lukt het me dan niet altijd om begrip te hebben voor hun werkwijze, de noodzakelijke procedures en alle goede bedoelingen.

Wat ik nodig heb zijn mensen die meedenken en meedoen. Mensen die hun afspraken nakomen en die stoppen met beknibbelen. Mensen die snappen hoe onze wereld eruitziet. Want nogmaals, aan het mantelzorgen alleen hebben we onze handen al vol. Maar het zijn vooral al die randverschijnselen die het zo moeilijk, energievretend en onvoorspelbaar maken. Het is regelen, wachten, strijden en altijd alert blijven. Daar wordt een mens vanzelf heel erg moe van en dan moet het zorgen nog beginnen.

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X