skip to Main Content
Mirjam Zorgt Voor Haar Moeder Met Alzheimer:  Prijzen Winnen!

Mirjam zorgt voor haar moeder met Alzheimer: Prijzen winnen!

Oliver is fotograaf en heeft onlangs de fotoacademie doorlopen. Hij is vorig jaar afgestudeerd met het thema Alzheimer (hoe kon het ook anders). We hebben een fotoboek gemaakt over Alzheimer en Mama was eregast bij de diploma uitreiking. Daar is ze nog steeds trots op. Ze geniet van de aandacht en is gek op kunst.

Op dit moment is ons huis een uitdragerij van foto’s en lijsten. De eettafel staat vol met kwasten, verf, spuitbussen, inkt en restanten van de berenklauw. Ik heb een klein hoekje vrijgemaakt waar we kunnen eten. Alles voor de kunst.

Voor Mama is haar eigen plek met 5 kleine vaasjes, met geplukte bloemen vrijgehouden. Het is onwaarschijnlijk, maar de geraniums hangen bij ons, eind oktober, nog prachtig in bloei, dus nu vers geplukt op tafel. Met de rolstoel bereik ik slalommend de eettafel. Ze geniet van al die foto’s in de woonkamer. “Oliver doet mee aan de kunstlijn in Haarlem” leg ik uit. “Kun je daar een prijs mee winnen?” wil mijn moeder weten. Ze zit al een tijdje in een prijs winnende fase.  Zo hebben we deze week de Elfstedentocht gewonnen en stonden we ook al in de krant als prijswinnaars van een roei-evenement en een hardloopwedstrijd in de sneeuw.

En dan zitten we lekker te eten, het eten smaakt haar altijd goed en meestal heeft ze haar bord in een mum van tijd leeg. Maar vandaag niet, er valt hier zoveel te zien dat de vork onaangetast naast haar bord blijft liggen. Als ik onze borden naar de keuken breng is ze nog geen hap opgeschoten. “Neem maar een hapje” vraag ik haar nog maar een keer, maar ze heeft het te druk met al die kunstwerken om haar heen. “Kies er dan maar één uit” zeg ik “dan ben jij de jury”. Ze weet heel goed welke ze het mooiste vindt, “die, die heeft gewonnen” zegt ze vol overtuiging. “En de prijs is voor Ol!” gaat mijn moeder verder. Oliver is zichtbaar blij met zijn prijs en Mama kan weer rustig verder eten.

Als ik mijn moeder die avond naar bed breng, is ze vrijwel meteen vertrokken, prijzen winnen en uitdelen is erg vermoeiend.

De volgende ochtend breng ik haar een grote bos bloemen, het is haar trouwdag.

“Zijn die voor mij?” glundert ze.

“Het is een vandaag 20 oktober” hint ik mijn moeder.

“Heb ik mijn trouwdag gewonnen?”

“Ja, hoor mam, je hebt je trouwdag gewonnen.”

Ik krijg een smile van oor tot oor.

 

Mirjam Kok

De ziekte van Alzheimer krijg je nooit alleen, mijn moeder kreeg de diagnose maar ook wij zijn belast. Sinds 2012 heb ik de zorg voor haar op me genomen, eerst alleen in de weekenden maar inmiddels is het een 24/7 organisatie. We zijn naar elkaar toe verhuist en wonen nu in Haarlem op loopafstand van elkaar. Het is soms zwaar en verdrietig, maar meestal maken we van de dag een feestje en is humor ons sterkste wapen.

Mirjam Kok

De ziekte van Alzheimer krijg je nooit alleen, mijn moeder kreeg de diagnose maar ook wij zijn belast. Sinds 2012 heb ik de zorg voor haar op me genomen, eerst alleen in de weekenden maar inmiddels is het een 24/7 organisatie. We zijn naar elkaar toe verhuist en wonen nu in Haarlem op loopafstand van elkaar. Het is soms zwaar en verdrietig, maar meestal maken we van de dag een feestje en is humor ons sterkste wapen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X