skip to Main Content

Mirjam blogt over de zorg voor haar moeder met Alzheimer: Prijzen Winnen Deel 2

Prijzen winnen is blijkbaar een heerlijke tijdbesteding als je belast bent met de Ziekte van Alzheimer. Het houdt hier werkelijk niet op, de ene prijs na de andere wordt door ons gezin in de wacht gesleept.

Afgelopen zondag keken we weer naar de GP van Mexico. We zaten er weer met ons drieën klaar voor. Dit maal vroeg gegeten, anders komt daar niks van terecht weten we nu uit ervaring. De rolstoel stond gedraaid in de richting van het scherm, mama was vertrokken, vertrokken naar Mexico. Ze beleeft de tv zo intens, dat ze er bij is, ze is op het Autódromo Hermanos Rodríguez; het circuit van Mexico, ik ben bijna jaloers.

Ze wuift naar het enthousiaste publiek. Ze staat op de grid voor de start van de grote prijs van Mexico. Als de lichten doven gaan de mannen van start en mama gaat mee, ze racet in een F1 wagen over het asfalt. Vakkundig stuurt ze in op de ideale lijn en remt ze net even later dan een ander voor een bocht, zodat ze als eerste de bocht door vliegt.

Bandensparend houdt ze vakkundig een afstand tussen haar en de auto achter zich, het is een spektakel, dat 70 ronden duurt. Net iets te lang, want in ronde 62 houdt ze het voor gezien en net op het moment dat het spannend is, probeert ze Ol en mij duidelijk te maken dat ze niet meer kan winnen.

“Breng mij maar naar huis hoor” zegt ze vastberaden. Ja, dag! Nog 8 rondjes, ik zit op het puntje van mijn stoel. Ze moet maar heel even wachten. De auto van Ricciardo had motorproblemen, nu is het even spannend of Max Verstappen het einde haalt met zijn bolide. “Zal ik vast de jas aan doen?” dringt mijn moeder aan terwijl ze met haar hoofd en armen door mijn beeld beweegt. “Nog even mam, het is bijna afgelopen” smeek ik mijn moeder. Maar je moet niet denken dat ze daar compassie voor heeft, begint weer op harde toon door Olaf Mol heen te praten. Grrrrr nog 3 ronden te gaan en mama zoekt op alle mogelijke manieren contact.

Spannend tot finish en ja hoor, daar wordt de Nederlander als 1binnen gevlagd.

“We hebben weer een prijs gewonnen mam!” roep ik mijn moeder toe, ‘onze’ Max heeft gewonnen en staat op de hoogste trede van het erepodium.

“Doe niet zo overdreven” zegt mijn moeder, “kunnen we nu naar huis?”

“Dat is goed mam, ik pak je jas”

 

Mirjam Kok

De ziekte van Alzheimer krijg je nooit alleen, mijn moeder kreeg de diagnose maar ook wij zijn belast. Sinds 2012 heb ik de zorg voor haar op me genomen. Het is soms zwaar en verdrietig, maar meestal maken we van de dag een feestje en is humor ons sterkste wapen.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X