Mijn wens voor 2024

Het nieuwe jaar is begonnen. In de eerste plaats wens ik alle mantelzorgers gezondheid, geluk en liefde, maar in de eerste plaats rust en steun. En dan bedoel ik niet alleen een avondje respijtzorg en een schouderklopje. Nee, mijn wens is dat aangewezen instanties en hulpverleners echt hun werk doen, dat zij zien hoe mantelzorgers worstelen en zien hoeveel dat vergt. Dat zij regels zo ruim mogelijk interpreteren als maar kan en kijken vanuit de positie van de mantelzorger. Dat zij erkennen dat de mantelzorger het beste kan zorgen en zij ervoor gaan zorgen dat de mantelzorger dat kan blijven doen zonder in te storten. Dat is mijn wens voor 2024.

En voor mijzelf? Toen ik naar m’n zussen reed om daar te gaan eten op Eerste Kerstdag, schoot me een liedje te binnen uit de musical Elisabeth: ‘Mijn leven is van mij’. Ik ben geen fan van naar het Nederlands vertaalde Engelstalige musicals, maar deze zin trof me. Na dertig jaar mantelzorg is het tijd om mijzelf mijn leven weer toe te eigenen. Niet dat ik geen mantelzorger meer ben, maar met een vrouw die in een zorginstelling woont is er wel veel van mijn schouders afgegleden. In de toekomst zal er vast weer meer een beroep op me worden gedaan naarmate haar gezondheid haar meer in de steek zal gaan laten. En dan pak ik met veel liefde en inzet alles weer op. Maar dan wel vanuit het gegeven dat mijn leven van mij is.

Een ander mooi statement kwam van een goede vriendin: ‘Laat me’, naar het liedje van Ramses Shaffy, en was de lijfspreuk van haar moeder. Het oorspronkelijke liedje, Ma dernière volonté – oftewel Mijn laatste wil, laat ik even voor wat het is maar het gaat om het gedeelte: ‘Laat me mijn eigen gang maar gaan … ik heb het altijd zo gedaan’.

Ik heb het hier al eerder gehad over instanties die de mantelzorger moeten helpen in plaats van de verzorgde. De mantelzorger kan dit nl. vaak beter. Ze hebben het immers altijd al zo gedaan. Laat mij deze zinsneden dan toevoegen aan mijn wens voor alle mantelzorgers: instanties en hulpverleners die deze teksten ter harte nemen in hun werk en zorgen dat dit werkelijkheid kan worden. Zorg dat de mantelzorgers kunnen zorgen want ze hebben het altijd zo gedaan. Geef ze hun leven terug … het is van hen.

Avatar foto

Joachim (1971) woont in de buurt van Den Haag en werkt bij een bedrijf in de openbaar vervoersector. Inmiddels heeft hij dertig jaar ervaring als mantelzorger, twintig jaar voor zijn vrouw die nu een aantal jaar in een zorginstelling woont op zo’n veertig autominuten afstand en een jaar of tien als jonge mantelzorger in zijn tienerjaren en studententijd.

Hij schrijft over zijn mantelzorgleven met alles wat voorbijkomt, over alles wat hij tegenkomt in mantelzorgland en geeft daarbij soms ongezouten zijn mening. Dit is uitsluitend zijn persoonlijke mening.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top