skip to Main Content

Mijn verjaardag en opnieuw getackeld door het virus

Het is spannend of eega bij mijn verjaardag kan zijn, met het oog op het virus.

Zou wel heel leuk zijn, want mijn vader en zijn partner komen ook, en ze hebben elkaar heel lang niet meer gezien.

De dag ervoor neem ik de door hem geschreven kaart voor mijn verjaardag vast mee naar huis, ongelezen, voor het geval we op de dag zelf nog te horen krijgen dat hij niet weg mag.

Gelukkig gebeurt dat niet en mag hij de volgende dag komen.

Mijn vader en zijn partner zijn er iets eerder.

Hij loopt tegenwoordig met een rollator, voor zijn veiligheid, maar zo mooi om te zien hoe hij daarmee soepeltjes naar binnen rijdt, met vloeiende bewegingen door de bochtjes in huis; daaraan kun je echt merken dat hij altijd motor gereden heeft, vind ik.

Op een stoel gaan zitten is weer iets anders, dat gaat moeizamer.

Daarna arriveert eega met de taxi en om hem binnen te krijgen is altijd een hoop gewurm, maar het lukt.

Onder beide mannen gelijk een oude jongens krentenbrood sfeertje; ze begroeten elkaar enthousiast.

We hebben een paar gezellige uurtjes met elkaar.

Als mijn vader en zijn partner weer richting huis zijn, en ik mijn telefoon bekijk op berichtjes, zie ik een gemiste van mijn zoon die nog even langs had willen komen om zijn opa ook te kunnen zien..

He, dat is balen, zeg!

Ik heb alle geluidjes behalve de beltoon uitstaan, voor de rust van eega, maar ook die van mijzelf, dus ja, dan mis je weleens iets, maar ik ga er ook vanuit dat als het “dringend” is, dat mensen dan wel opbellen..

Ik bericht dat ook naar mijn zoon: “Waarom niet even gebeld?”

Helaas is opa weg, daar valt niets meer aan te veranderen.

Zoonlief komt alsnog, voor zijn jarige moeder, met een mooie bos bloemen, en we spreken af samen snel een keer langs opa te gaan.

Ik bericht het de partner van “opa” en zij reageren enthousiast.

Dan lees ik de kaart van eega, en zie inderdaad dat het schrijven steeds moeilijker gaat, maar ik vind het al leuk dat hij toch wat geschreven heeft op een kaart die ik eerder al voor hem had meegenomen, nadat hij daarom had gevraagd.

Twee dagen later heeft hij ’s nachts weer twee epileptische aanvallen, een zware en een lichte er nog achteraan.

Ik word erover geïnformeerd door de verpleging, eega heeft het er later niet over.

Ook vertelt de verpleegkundige dat hij die ochtend met één voet van de treeplank van de sta-lift was gegleden, waarschijnlijk nog wat instabiel ten gevolge van de aanvallen, maar dat hij er niets aan over had gehouden.

Zelf was zij vervolgens nog uitgegleden op de net gedweilde gang, waarop eega bijdehand had gevraagd of zij zijn (alarm)belletje nodig had..

Ze vertelt dit allemaal omdat we inmiddels allemaal weten dat de door eega vertelde versie(s) af kunnen wijken van de realiteit en we willen geen rare “indianenverhalen”.

Eega rept nergens over, maar we weten niet van te voren waar hij wel of niet iets over zal zeggen, en dat ik een “verhaal” nu eventueel van twee kanten hoor, is wel beter.

Halverwege die week is er een besmette bewoner, vlakbij eega in een kamer, dus ik moet ’s avonds weer via de nooduitgang weg.

Diezelfde dag werd ik nog aangesproken door een verpleegkundige die vertelt dat ze per ongeluk het horloge van eega heeft laten vallen en dat het glas van de wijzerplaat nu verbrijzeld is, maar ze gaan dat opgeven bij de verzekering.

Op deze dag hoor ik ook dat mijn vader weer is opgenomen in het ziekenhuis, naar later blijkt vanwege een hersenstaminfarct.

Poeh, dat is weer schrikken. Ik meld het ook mijn zoon, die zegt dat we maar gauw bij opa langs moeten gaan.

Ja, dat doen we zeker.

Op het moment dat ik dit blog typ, weet ik ondertussen dat mijn vader als het goed is maandag weer naar huis kan en mag..

Hij is een oude taaie..

Ondertussen is mijn oudste kleindochter 13 geworden en ik ga daar even langs.

Ik denk aan toen ik zelf 13 werd, lang geleden, en mijn vader zachtjes het lied van Paul van Vliet zong, over “meisje van 13”.

Weet nog dat ik mij daar opgelaten onder voelde, maar voor nu is het een dierbare herinnering en ik schrijf hierover op de kaart die ik aan kleindochter zal geven.

Kleindochter pakt de kaart aan en zondert zich even af om die te lezen, en ook al zegt ze het niet, ik weet dat dit daardoor voor haar een bijzondere kaart zal zijn ter ere van een bijzondere verjaardag..haar 13e..

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X