skip to Main Content
Mijn Leven Na Mantelzorg – In Rouw En Zo Ontzettend Moe

Mijn leven na mantelzorg – In rouw en zo ontzettend moe

Ik loop al een tijdje met het idee rond om een blog te schrijven over hoe het is als je dierbare, waar je zo intensief voor zorgde, uiteindelijk wegvalt. Want die ervaring zal elke mantelzorger vroeg of laat krijgen. Eerlijk? Ik had er steeds totaal geen zin in. Schoof het voor me uit. Natuurlijk heb ik genoeg te vertellen over dit onderwerp maar ik heb eerst alle tijd genomen om te rouwen en alles een plekje te geven. Alles op zijn tijd. Nu is het voor mijn gevoel die tijd en doe ik een poging om te vertellen over mijn leven na mantelzorg.

Als je mantelzorg wegvalt, gaat er meteen een nieuwe fase van je leven in. Naast rouwen om het verlies en het afhandelen van alle lopende zaken, is er de vraag hoe je een andere invulling gaat geven aan je dagelijks leven. Want ondanks dat ik het vrij snel na het overlijden van mijn vader hartstikke druk had met Mantelzorgelijk en de hulplijnen in de coronacrisis, viel ik toch in een gat. Het gat van een leven na mantelzorg.

Ik mis mijn vaste routine in de zorg voor mijn vader. Zelfs 6 maanden na zijn overlijden. Met name op de dagen waarop ik altijd naar hem toeging, eerst thuis en later in het verpleeghuis. Zaterdag was bijvoorbeeld na 8 jaar ineens geen #papadag meer. Zo vreemd want juist op die vaste zorgdagen voelde ik me een beetje verloren en verdrietig. Liep zelfs een beetje met mijn ziel onder mijn arm. Ik miste ook mijn vader’s medebewoners, hun familieleden en zijn team van verzorgenden. Uiteindelijk gaven zij me de laatste twee jaar toch nog iets van een gevoel van thuiskomen bij papa. Normaal zou je ook nog wel teruggegaan zijn om hen te bezoeken maar door de lockdown in verpleeghuizen is dat er nooit meer van gekomen. Het afscheid van hen was dus even abrupt als het afscheid van mijn vader.

En nog iets bizars:  ik was de afgelopen maanden zó ontzettend moe. Nou ja was, nog steeds eigenlijk. Alsof alle rottigheid van de afgelopen 8 jaar allemaal uit mijn lijf moet. Zo’n gevoel dat je een flink pak rammel hebt gekregen of overreden bent door een tram. Ken je dat ? Zo niet fijn! Maar doordat de coronacrisis uitbrak en we met Mantelzorgelijk direct in een soort rollercoaster terecht kwamen, door de grote hoeveelheid hulplijnen en mailtjes met hulpvragen, heb ik mijn vermoeidheid vaak geparkeerd. Niet handig want dat brak me uiteindelijk op. Ik ben duidelijk over een grens heengegaan. Gelukkig brak de vakantieperiode aan. Ik heb wat extra vrije uurtjes ingepland (voordeel van ZZPer zijn) en we hebben de frequentie van blogs op de site iets teruggebracht. Ook een paar weken geen afspraken ingepland. Iets minder druk was echt goed.

Er zijn nog steeds dagen dat ik zó kapot ben en er echt niets nuttigs uit mijn handen komt. Dan zit ik het liefst uren filmpjes en foto’s van vroeger te bekijken of ik Netflix wat. Als ik klaar ben met werken geef ik daar, als het ook maar even kan, gewoon aan toe. En ik zorg dat ik veel buiten ben. Wandelen met de honden, met het mooie weer van de afgelopen weken flink veel de waterkant opzoeken, dat soort dingen. Of  sinds tijden weer eens ‘zorgeloos’ een weekendje er op uit. Gewoon omdat het kan om me-time te nemen en te ontspannen na al die jaren van zorgen. Ooit zal het dan met die vermoeidheid wel weer goed komen, toch?!

Om dit blog nou niet te lang te maken, ga ik in delen schrijven wat ik allemaal aan jullie kwijt wil. Bijvoorbeeld:

  • Wat heb ik over mezelf geleerd in de afgelopen periode?
  • Wat heeft mantelzorg voor mij betekend?
  • Aan welke dingen kwam ik niet toe in de periode van mantelzorg? Wat heb ik gemist?
  • Een leven zonder mantelzorg. Hoe wil ik verder gaan?

Uiteraard heb ik ook nog een aantal tips die ik mee wil geven. Maar zoals gezegd: alles op zijn tijd. Het moet wel lekker leesbaar en behapbaar blijven 😉
En deze serie blogs komen weer op de zo vertrouwde donderdagmiddag om 15:00 uur online. Net als voorheen mijn vaste plekje. Graag tot volgende week!

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Mijn moeder is in april overleden en ik dacht dat er rust zou komen maar ik heb alleen het gevoel dat ik tekort heb geschoten en ook al belde ze 6 keer per dag , ik zou nog zo graag een keer haar stem horen. Koester het leven, heb het leven lief want voor je het weet is het voorbij. Dag mama

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X