Mevrouw ten Kate moet poepen

‘Ik moet….uhh..poepen!’
‘Ik niet’, denk ik bij mezelf
Mevrouw ten Kate kijkt mij moedeloos aan. Ik heb hier eigenlijk geen tijd voor. Het is bijna weekend en het liefst wil ik nog een rapport uitwerken. Ik kijk om mij heen.
Geen broeder of zuster te bekennen en misschien is dit maar goed ook. Zorgen voor mensen met dementie doen we samen. De arts of psycholoog moet zich vooral niet te goed voelen om iemand naar toilet te brengen.
‘Ik moet poepen. Ik hou het niet meer’
‘Wat een ellende’, denk ik.
‘Wilt u mij naar het toilet brengen?’
‘Ja natuurlijk ‘. Ik kijk op mijn horloge, 16.30u. Ik moet het uitwerken van het rapport maar even laten zitten. Dat kan maandag eigenlijk ook nog wel. De nood van mevrouw ten Kate is gewoonweg te hoog.
‘Loopt u even mee?’ Mevrouw ten Kate haakt enigszins opgelucht in. Samen lopen we over de gang. Langs het appartement van mevrouw de Bruin die familie op bezoek heeft en het appartement van meneer Johan die al dagen de dood in de ogen kijkt.
Ik toorn boven mevrouw ten Kate uit. Ze is klein van stuk met haar 1.49. Maar heeft een grote staat van dienst. Voormalig directrice van een scholengemeenschap, man was dierenarts en 3 welgestelde kinderen op de wereld gezet. Ze verblijft hier nog niet zo lang.
Ik doe de deur van de badkamer open. Opvallend toch hoeveel badkamers lijken op een slachthuis. Spierwit, zonder gordijnen en groot licht. Je zal er maar je behoefte moeten doen.
‘Loopt u even mee, ik kan het niet alleen’. Mevrouw ten Kate kijkt mij beschaamd aan. Toch triest. Na bijna een leven lang onafhankelijkheid moet je ineens je lot in andermans handen leggen. Mensen die je helemaal niet kent. Zoals de psycholoog.
Dan staan we bij het toilet. Ze kijkt wat angstig naar de spierwitte pot. ‘Uhhh, ik heb een probleem’.
‘Ik ook’, denk ik bij mezelf. Het is iets waar ik bij mijn kinderen ook vaak last van heb. Als ik de wc zie, moet ik plassen.
‘U heeft een probleem, ik voel dat u gestresst bent’
Dan begint mevrouw ten Kate te huilen.
‘Ik kan het niet alleen maar schaam mij om het te doen waar u bij bent’.
‘Dat begrijp ik zo goed. U staat hier met een wildvreemde en dan moet u ineens uw ontlasting doen
‘Ja, ontlasting’
‘Dat voelt zo schaamtevol. Ik heb dit ook. Ik moet er niet aan denken om het te doen waar u bij bent.’
‘Ja’
‘Weet u wat, ik ga eerst. En dan gaat u.’ Twee vliegen in één klap, denk ik bij mezelf.
Mevrouw kijkt mij verbaasd aan.
‘Goed, daar ga ik hoor.’ Ik trek mijn broek naar beneden. Shit, dit is echt schaamtevol. Ik heb mij niet eens geschoren. Het is in mijn vrijgezellenbestaan ook niet zo strikt noodzakelijk.
Ik ga zitten en begin te plassen. Het lucht wel op, dat wel. Mevrouw ten Kate lijkt ook gelijk een stukje groter naast mij. Alsof ze letterlijk en figuurlijk begint te groeien.
‘Zo, klaar. Ah, wilt u even voor mij doorspoelen, Deze knop?’ mevrouw ten Kate spoelt al glimlachend de wc door.
‘Vreemd dit allemaal.’
‘Ja heel vreemd.’ Het slaat ook nergens op dit allemaal, denk ik bij mezelf. Maar dit heb ik niet eerder gedaan met cliënten erbij. Wel verfrissend.
‘Nou uw beurt!’, zeg ik trots.
Helpt u dan?
Ja, voorzichtig trek ik haar broek naar beneden.
Volgens de speciale handgreep methode (uit de show) zet ik haar op het toilet. Dan klinkt er een harde scheet.
‘Zo, gelijk heeft u. Laat maar van u horen.’ Mevrouw ten Kate kijkt wat beschaamd.
‘Dat kan ik ook hoor.’ Helaas , hoezeer ik ook probeer, er komt niks uit.
‘De mijne houdt u nog te goed.’ Er verschijnt een klein lachje.
Dan volgt de boodschap. Een grote plons in de wc pot.
‘Dat moet opluchten’
‘Eerlijk? Reuze!’, zegt mevrouw ten Kate.
‘Kom maar staan. Ik zal uw derriere verschonen.’
‘Vreselijk!’
‘Ik ben het gewend.’ En dit is waar. Ik heb het jaren bij mijn oma met dementie gedaan. Denkt u gewoon aan het strand in Scheveningen, dan ga ik u verschonen. Ik zal tot 10 tellen. Dan is het gebeurt!’
‘En?’ Vraag ik aan het einde. ‘Hoe was dat?’
‘Viel best mee.’
‘Vond ik ook.’ Ik vond het een hele ervaring met u.”
‘Ja?’
‘Jazeker.’
Samen lopen we naar de wastafel. Fluitend met mevrouw ten Kate aan mijn zijde
Omgaan met dementie. Het mooiste wat er is
𝗗𝗼𝗲 𝗺𝗲𝘁 𝗺𝗶𝗷 𝗺𝗲𝗲 é𝗻 𝗸𝗼𝗺 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗱𝗲 𝘃𝗲𝗲𝗹𝗴𝗲𝗽𝗿𝗲𝘇𝗲𝗻 𝗺𝘂𝘇𝗶𝗲𝗸 𝘁𝗵𝗲𝗮𝘁𝗲𝗿𝘀𝗵𝗼𝘄 ‘𝗗𝗮𝗴 𝗠𝗮𝗺𝗮 1& 2. 𝗩𝗮𝗻 𝗼𝘂𝗱𝗲𝗿𝗲𝗻𝗽𝘀𝘆𝗰𝗵𝗼𝗹𝗼𝗴𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝘁𝗵𝗲𝗮𝘁𝗲𝗿𝗺𝗮𝗸𝗲𝗿𝘀. 𝗭𝗲 𝗵𝗲𝗲𝗳𝘁 𝗮𝗹 𝟯𝟬𝟬.𝟬𝟬𝟬 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗻 𝗴𝗲𝗵𝗼𝗹𝗽𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗼𝗺𝗴𝗮𝗻𝗴 𝗺𝗲𝘁 𝗱𝗲𝗺𝗲𝗻𝘁𝗶𝗲. ❤

Het is mijn missie als ouderenpsycholoog om de 'binnenwereld' van de mens met dementie, de naaste en zorgprofessional te onthullen. Zodat we met meer begrip en kennis eindeloos véél voor hen kunnen betekenen. Achter het gedrag gaat een rijke belevingswereld schuil. Als we haar kennen, worden de mogelijkheden immens. Door middel van muziek, theater en psychologie neem ik u mee in deze bijzondere wereld. Voor meer info: www.dementieintheater.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top