skip to Main Content
Meneer Alzheimer Wil Schaamte & Onzekerheid… Ik Niet!

Meneer Alzheimer Wil Schaamte & Onzekerheid… Ik Niet!

“Lieve Mama,
Oh Mama, je vele huilen met je dikke tranen
Ik wil je zo graag troosten, maar kan je niet tot kalmte manen
Het zijn dikke tranen van verdriet
Maar mij uitleggen wat er is, dat kun je niet
Ik kijk naar je betraande snoet
Vraag mezelf af, “Doe ik het wel goed?”
Liefs je dochter,
Dyezzie”

Dit hele korte gedichtje ontstond in de trein toen ik op weg was naar huis. Als ik kom is mama altijd blij en vrolijk, maar als we weer terugkomen in het verzorgingshuis huilt ze altijd dikke tranen. Nee, natuurlijk neem ik haar niets kwalijk. Alleen ze kan niet meer uit haar woorden komen en ze kan niet zeggen wat er is. Zelf denk ik, dat ze beseft dat ik weer bijna wegga. Ik probeer 1x in de 2 of 3 weken te komen, want Zuid Holland en Friesland liggen niet naast elkaar en ik ben afhankelijk van de trein.
Niet helemaal trouwens, als ik mijn geliefde vraag om eens mee te gaan, dan doet hij dat met liefde en gaan we in een weekend. Dat wil ik echter vaker niet dan wel. Ik ga liever op 1 dag heen en weer alleen met de trein. Puur om het feit dat ik me erg goed besef dat mama en ik in “Quality Time” zitten, en ik wil haar het liefst zo vaak mogelijk voor me alleen. Dat is niet egoïstisch van mij bedoeld, dat is gewoon de band tussen moeder en dochter. Niets meer en niets minder.

Of ik me schuldig voel dat ik zo ver verhuisd ben van mijn oude woonplaats? Nee, in de verste verte niet. Meneer Alzheimer wil me dat schuldgevoel dan wel aanpraten, maar dat is niet realistisch. Ik heb mijn eigen leven en vul dat op mijn manier in. Mama zou dat ook niet hebben gewild trouwens. Op het moment dat de diagnose Alzheimer net was gekomen, was ze meteen daarna met me mee gegaan om een weekje te komen logeren. Ik heb het haar toen nog gevraagd. Nee, dat wilde ze niet. Ze wist hoe ongelukkig ik me altijd in mijn oude woonplaats had gevoeld en ik had al erg jong geroepen dat ik er vandaan wilde. Ze had haar hand op mijn been gelegd en gezegd, ‘Wat er ook gebeurt, ik weet dat jij er voor me bent! Jij gaat door het vuur voor je dierbaren. Ik weet dat je van me houdt en ik hou van jou!’ We hadden elkaar een knuffel gegeven, nog niet wetende wat meneer Alzheimer voor ons in petto zou hebben.

Maar meneer Alzheimer maakt het me lastig! Heel vaak vraag ik mezelf af “Doe ik het wel goed?” Mama was altijd een dame die goed verzorgd was, make-up en merkkleding en ze kon anderen naar haar laten opkijken. Ze was wat dat aangaat wel “mevrouw”. Daar is nu niets meer van over, dat heeft meneer Alzheimer als eerste de kop ingedrukt namelijk. Ze kreeg geen zin meer in persoonlijke verzorging. Douchen viel weg, schone kleding viel weg, make-up viel weg. De kapper komt nog 1x in de 6 of 8 weken, die knipt en verft haar haren, maar alleen omdat het zo geregeld is. Om haar zou ook dat niet meer nodig zijn, want ze heeft er niets meer mee. Nieuwe kleding herkent ze niet meer, dus als het er is wil ze het niet aan. Ze herkent het namelijk niet meer, ze wil het oude en vertrouwde. Op zo’n moment besef ik wel, “Als ze 10 jaar geleden al had geweten dat dit kwam, dan zou ze per ommegaande naar de huisarts zijn gegaan en hebben gevraagd om euthanasie een maand nadat de diagnose was geweest! Dit zou ze nooit gewild hebben, een “kneus” worden!” Ja ik schrijf “een kneus worden”, maar zo noemde ze dat toen zelf! Ze zou zich echt rotschamen.

Dan naar mijn onzekerheid. Ik neem haar altijd mee naar buiten. Standaard voor onze Karamel-Cappuccino met (voor haar) een gebakje en (voor mij) een broodje bij de Hema. Was het eerst lopend, want het verzorgingshuis en de Hema is een afstand van 5 minuten lopen. Nu neem ik haar mee in de rolstoel. Voor haar minder vermoeiend en het voelt veiliger. Daarnaast kan ik haar meer laten zien van de woonplaats. Mijn onzekerheid roept met de regelmaat, “Doe je dit nu voor haar of voor jou?” Inmiddels weet ik wel, de onzekerheid die me dat toeroept is meneer Alzheimer zelf. Hij probeert me grenzen te geven. Toch sta ik dat niet toe. Ik weet dat er in mijn oude woonplaats veel gekletst wordt over anderen. Eigenlijk is het een beetje dat spreekwoord over “de splinter en de balk”… Ik sta erboven, want de mensen die kletsen over anderen hebben het vaak zelf op persoonlijk gebied moeilijker met hun eigen leven. Mijn antwoord is dat ik het voor ons alle twee doe, en het meest voor haar. Om even in de buitenlucht te zijn en in een andere omgeving.

Ik neem mama dus vol trots mee naar buiten, want ik ben erg trots op haar! Zij gaf me namelijk samen met mijn vader, mijn leven. En iedereen mag om mij zien dat wij nog het meest positieve uit de situatie halen zoals hij nu is. Want stel nu eens dat ik me zou schamen om hoe mijn moeder nu is met haar Alzheimer? Dat maakt het er voor haar echt niet beter op! Alzheimer is wat je overkomt. Mama heeft zich nooit geschaamd dat ik er fluoriserende discobal, qua make-up, bijliep in mijn tienerjaren, en dat was niet iets natuurlijks zeg maar. Ik ben gewoon trots op mijn mama, door dik en dun, in goede en in slechte tijden en in gezondheid en ziekte. Daar kan meneer Alzheimer naar fluiten, de hufter! Dat hou ik voorop en daardoor kan ik handelen zoals ik dat nu doe. En vind iemand mijn moeder nu een “kneus”?  Dan zal ik ze er met trots op wijzen dat we zelfs nu een band hebben waar menigeen jaloers op kan zijn, Alzheimer of niet!

Ik hoef me niet te schamen en al helemaal nergens onzeker over te zijn, want ik doe wat mijn hart me ingeeft. Dat houdt me bij mama en mezelf! Wat je hart je ingeeft, dat doe je gewoon goed. Dus dat!

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X