skip to Main Content
Mijn Meiske #mantelzorg #alzheimer

Mijn Meiske #mantelzorg #alzheimer

Afgelopen donderdag belde ik mama. Ze was overstuur. Niet zo maar overstuur, maar heel erg overstuur. Ik realiseerde me dat moeders aan hun kinderen het verschil kunnen horen in huilen, valt het mee of is het gemeend. Zo hoor ik dat nu ook aan mama en dit was hartverscheurend. Kortom, de afspraak die ik voor vrijdag had staan liet ik vervallen, want mama had me nodig. Het is al een tijdje zo dat mama ten alle tijde voorgaat nu ze steeds slechter wordt.

Door de nieuwe treintijden heb ik nu de mazzel dat ik een uur langer kan blijven en ik was om half tien bij mama. Ze lag nog bed werd me verteld. De verpleging laat de mensen lekker liggen als ze dat willen. Ik vind het logisch, want anders zitten ze de hele dag maar wat. Samen met iemand van de verpleging liep ik naar mama’s kamer om te kijken of ze toevallig al wakker was. Onderweg bedacht ik dat ik dat ik haar anders zachtjes kon wakker zingen. Helaas, dat kwam niet uit. Op het moment dat de deur openging zat mama rechtop in bed heel hard te huilen. Mijn hart brak. Ze kon ook niet lachen. De verpleger liet ons alleen en ik knuffelde mama. Ik kan vragen wat er is, maar het helpt niet, want mama kan niet meer uit haar woorden komen. Ik vroeg of ze eng gedroomd had en ze antwoordde, ‘Dat!’ Inmiddels weet ik, dat is haar keiharde ‘Ja!’ Ik troostte en knuffelde haar. Waar ik het vandaan haalde weet ik niet, maar ik hoorde mezelf zeggen, ‘Je kunt niet meer praten.’ Weer zei ze, ‘Dat!’ Ik voelde me van binnen in elkaar zakken en beet op mijn lip om niet te gaan huilen. Het lukte. Ik keek haar aan en zei, ‘We praten nog met onze handen en onze gezichten’en aaide haar over haar wang en streelde haar handen, ‘Dit is ook praten mam, zo laat ik je voelen dat ik van je hou.’ Ze hief haar armpje op en streelde me over mijn wang. Gezien haar tranen nog volop liepen besloot ik om me in te houden. Ik stond op en zei dat ik de verpleging zou vragen om haar te komen wassen en aankleden.

Ik stond met iemand anders van de verpleging te praten toen ik toch brak. Er was afgelopen week nog iets gebeurt wat er daar uit kwam. Ik had een appje gehad van mijn zus met hun nieuwe adres. Witheet was ik geweest. Over mama kan ze me niet inlichten, maar ze stuurt me wel een adreswijziging. Hoe haalt ze het in haar hoofd, vind ze zichzelf belangrijker naar mij toe dan mama? Dat kan ze vergeten! Dat wilde ik terug appen toen ik aan mijn vriend over dat appje vertelde. Hij reageerde kalm en zei dat ik gewoon iets terug moest sturen als “Gefeliciteerd met jullie nieuwe woning.” Ik stond daar niet achter, maar besefte dat het wel beter was en ik zou de eer aan mezelf houden.

Even later kwam mama met de verpleging naar de woonkamer en kwam ze aan tafel zitten. Ze kreeg haar medicatie en wat drinken en daarna gingen we richting Hema. Op het moment dat we buiten kwamen zat er net iemand van de verpleging te roken. Ze vertelde, ‘Je moeder wijst geregeld naar jou foto en dan zegt ze, “Mijn Meiske”. Noemde ze je vroeger zo?’ ‘Ehh…. nee’, zei ik, ‘Maar dankjewel, wat fijn dat je dit even zegt, hier ben ik erg blij mee!’ We liepen door. Ik liet het door me heen gaan en dacht aan vroeger. We konden niet zo goed. Ik had als tiener zo graag een vriendinnenband met mijn moeder gewild zoals vriendinnen en klasgenoten dat hadden, maar het was er niet. Het kwam pas later en naar nu blijkt…. die band is ondanks de Alzheimer toch sterker geworden! Om de hoek van het terrein stopte ik even en ging op hurken voor haar zitten om haar te bedanken en te zeggen dat ik van haar hou. Zachtjes streelde ik haar wang, ze lachte en streelde mijn andere hand die op haar schoot lag. We liepen weer verder. Ik voelde me warm worden, want ik voelde me kind en dochter van mama! Achter de rolstoel kon ze mijn tranen van blijdschap niet zien. Dat is maar beter ook, want mama kent het verschil niet meer in huilen bij haar kind.

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X