skip to Main Content

Meer werkverzuim door participatiesamenleving #mantelzorg

AfbeeldingHet lijkt erop alsof de overheid zich met het instellen van de participatiesamenleving in haar eigen voet schiet. Het om het terugdringen van de zorgkosten ingestelde beleid waarbij een groter beroep wordt gedaan op mantelzorgers – buren of familie – zorgt voor meer werkverzuim. Dit is te vinden in het rapport Concurrentie tussen mantelzorg en betaald werk van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) dat dezer dagen verscheen. Onder meer de Volkskrant schrijft hierover.
De druk op werknemers om steeds meer en langer te werken staat op gespannen voet met de druk van diezelfde overheid om mensen langer thuis te laten wonen waarbij zij eerst een beroep moeten doen op hun buren en familie voordat professionele hulp wordt ingeschakeld.
Verreweg het grootste deel van de mantelzorgers bestaat uit vrouwen van 45 jaar en ouder en mensen met een parttime baan. Om te mantelzorgen gaan mensen meestal niet minder werken. Minder werken kost geld en verkleint de kans om hogerop te komen. Het blijft dan schipperen tussen werk en mantelzorg. Wanneer de zorg niet erg intensief is, tot vier uur per week, is het nog wel vol te houden.
Mantelzorg wordt als belastend ervaren. Een groot deel van de mantelzorgers voelt zich uitgewoond en ondergewaardeerd. Een burn-out kan het gevolg zijn van te lang zorg en werk combineren. Mantelzorgers moeten niet worden overvraagd. Het is ook emotioneel belastend. Met het onderzoek van SCP wordt duidelijk dat mantelzorgers vaker en langer ziek zijn. Doordat er in toenemende mate een beroep wordt gedaan op mantelzorgers, zal het verzuim nog verder stijgen, meent Evelien Tonkens, hoogleraar burgerwetenschap van de Universiteit voor humanistiek, in de Volkskrant.

Faciliteren

Als het aan onze beleidsmakers ligt mantelzorgen ons we allemaal een slag in de rondte vanwege de participatiesamenleving, een uitvinding uit de oude doos. In de jaren vijftig, toen families nog dicht bij elkaar in de buurt woonden en de vrouwen niet meer mochten werken zodra het huwelijk in beeld kwam en er kinderen kwamen. Of zij kozen voor een leven als manager in en rond huis.
De overheid schiet zich dus in eigen voet als blijkt dat een heel contingent werknemers met een burn-out thuis komt te zitten en straks zelf mantelzorg nodig heeft. De ziektekosten stijgen en er moet extra geld naar allerlei werknemers- en arbeidsongeschiktheidsuitkeringen.
De mantelzorgers die wel (een deel van) hun baan opgeven om te kunnen zorgen, verliezen inkomen dat nergens wordt gecompenseerd. Het mantelzorgcompliment, dat niet veel meer was dan een kleine geste voor de inspanningen, compenseerde het inkomensverlies niet. Nu het is afgeschaft, worden mensen in een positie gedwongen waarin ze niet willen zitten, klem gezet tussen werk en mantelzorg.
Faciliteren van mantelzorg zou hier op zijn plaats zijn. Werkgevers en werknemers in samenwerking met de vakbonden en de overheid, kunnen hierin iets betekenen. Voorop staat dat de mantelzorger, ook als zij (het is nou eenmaal meestal een zij) geen baan heeft, te allen tijde bijgestaan moet worden door professionals. Er moet ruimte zijn voor noodzakelijke adempauzes. Inkomensverlies moet gecompenseerd en de zogenaamde mantelzorgboete voor mensen met een uitkering moet van tafel. De mantelzorger is het die het vol moet kunnen houden. Het is inherent dat zij altijd meer wil doen, zich schuldig voelt omdat zij denkt steeds tekort te schieten. Een flinke steun in de rug is meer dan welkom. Haar werk verdient veel meer waardering dan het nu krijgt.

bron: de Volkskrant, 24 maart 2015

Avatar

Jet van Swieten

Jet van Swieten is schrijver, journalist, blogger en kunstenaar. Zij is mantelzorger voor haar man, die te maken heeft met de onzichtbare beperkingen van niet-aangeboren hersenletsel na een herseninfarct. In haar blog maakt zij het onzichtbare zichtbaar.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X