skip to Main Content
Mayke Zorgt Voor Haar Partner: Schakelen

Mayke zorgt voor haar partner: Schakelen

Na maanden “stilstand” komt het leven weer wat op gang, gebeurt er soms van alles tegelijk, zijn er nieuwe ontwikkelingen… haha, dat is ook weer wennen.

Mijn man heeft ondertussen genoten van een BBQ, georganiseerd vanuit de instelling: mooi initiatief, als pleister op de (Corona)wonde.

Volgens de verpleging, zei mijn man zelf, had hij toen “twee koeien opgegeten”, en zelf zei hij dat hij eruit zag als een beest.

Ik zie het tafereel in gedachten wel voor me, je zal ook alles maar moeten doen met één hand.

Sinds ik weer op bezoek mag komen, ben ik ook weer de “wasvrouw”, en ook dat is wennen… “bergen” was weer.

Gisteren ben ik voor het laatst, hopelijk, begeleid naar de kamer van mijn man, vanaf vandaag mag ik weer op eigen houtje naar hem toe.

Wil niet zeggen dat alles weer “normaal” is, want ik mag hem dan weer vier keer in de week bezoeken zoals ik gewend was te doen, mag ook weer samen met hem eten, maar ik mag niet in de huiskamers komen, dus gisteren even overlegd met de huiskamerdienst hoe het dan met mijn maaltijd moet.

Sowieso is er pas vanaf 27 juli weer eten voor mij, zo blijkt, en tot die tijd moet ik zelf wat meenemen en dan moet de huiskamerdienst de maaltijd van mijn man buiten de huiskamer op de magnetron zetten, met borden en bestek erbij, want ik mag niet de huiskamer in om een en ander zelf te pakken… ja, stel je voor, één persoon meer die daar rondloopt, maar ik mag wel zelf de magnetron bedienen…hmmm….want dat kan schoongemaakt worden.

Dit vind ik nou ook gewoon onnodig moeilijk doen en raar makkelijk zijn, maar goed…

Ondertussen moet de fysiotherapie nog steeds gestart worden; mijn man is al drie keer fit bevonden, klaar om aan de bak te gaan, maar de bak zelf blijft nog buiten bereik… volgende week, als hij geluk heeft.

En aanstaande maandag bezoeken we samen het neurologisch spreekuur, in verband met de toename van zijn epileptische aanvallen en het flauwvallen.

Dan is er opeens ook weer sociale omgang met familie en vrienden (mogelijk).

Gisteren belde de jongste zoon van mijn man hem onverwachts op met de mededeling dat hij een broodje shoarma bezorgd zou krijgen, waar hij later heerlijk van heeft gesmuld, zei hij via de telefoon, maar de shoarma lag wel in “duizend stukjes”…

Een broodje shoarma eten met één hand is ook haast niet te doen.

Afgelopen zondag heeft hij bezoek gehad van zijn oudste zoon en zijn moeder.

Dan verder deze maand een bezoek aan een oude jeugdvriend gepland die nu in Friesland woont, en we gaan op verjaardagsvisite bij mijn kleindochter.

Zo fijn, dat dat nu weer mag!

Heel spannend of daar toestemming voor zou komen, ik had het woord “vrijheidsberoving” al op het puntje van mijn tong klaarliggen, voor als het een “nee” zou worden, maar gelukkig kon ik dat inslikken.

Voor mijn man is dit ook weer een omschakeling… van “niets” opeens weer samen op pad… hij moet er ook echt aan wennen… is eerst niet enthousiast, ziet leeuwen en beren op de weg, maar is in tweede instantie toch alsnog blij daarmee.

Zolang hij het aankan, betrek ik hem zoveel mogelijk bij het leven..

Natuurlijk vind ik het ook spannend, want er kan van alles misgaan, maar ja, om daar nou voor “thuis te blijven”, dat is pas echt zonde van het leven.

 

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X