skip to Main Content
Mayke Zorgt Voor Haar Partner: Het Leven Komt Op Gang

Mayke zorgt voor haar partner: Het leven komt op gang

Wat duurden die drie maanden zonder (normale) bezoekmogelijkheden lang, wat gingen die tergend langzaam voorbij.
Nu ben ik inmiddels twee keer een uurtje bij mijn man op bezoek geweest, in twee weken, toen kwam voor hem juist de klap en was dit uurtje voor hem eigenlijk moeilijker dan de tijd dat ik helemaal niet mocht komen.
We formuleerden het samen alsof hem nu een worstje werd voorgehouden, als zijnde de bekende hond, en dat dan het worstje voor zijn neus snel werd weggehaald.
Die omschrijving past niet helemaal, want het “worstje” bleef een uurtje, maar het wreef toch de beperkte omgang pijnlijk in.
Voor mij was dit uurtje wel beter dan niks, maar natuurlijk ook voor mij te kort.
Na die tweede keer meldde mijn man opeens dat de verpleging had gezegd dat ik elke dag een uur mocht komen, wat ik toch echt anders had begrepen, want via de mail had ik 1 vaste dag en tijd aan moeten geven, dus hoe zat dit dan?
Ik vond het ook vervelend voor hem dat ze dit tegen hem zeiden.
Hij drong er bij mij op aan het na te vragen.
Ik zei dat ik eerdaags wel een nieuwe mail zou krijgen, met hernieuwde informatie en die even af zou wachten.
Toen werd ik gebeld door de instelling dat de bezoekmogelijkheden werden verruimd, met twee uur, en dat er nu ook meer mensen mochten komen.
Ik zou opnieuw een link toegezonden krijgen, met de mogelijkheid om dagen en tijdsblokken vast te leggen.
Het was dus nu inderdaad mogelijk om meerdere keren te gaan, de mevrouw aan de telefoon zei dat dit hiervoor ook al mocht, maar dat dit niet duidelijk was overgekomen.
Nee, inderdaad en ik weet ook zeker dat er toen in de mail sprake was van 1 dag en niet van meerdere, dus wel vreemd dit, maar goed, niet over zeuren verder.
Ik krijg een nieuwe link toegezonden waarin nu duidelijk staat dat er op meerdere dagen bezoek mag komen, dus ik teken gelijk voor vier dagen, zoals ik gewend was.
De tweede week mogen we in die twee uurtjes ook het terrein af, zowaar, en ondanks de hitte maken we daar dankbaar gebruik van en brengen een bezoekje aan de duinen, vlakbij, waar we zwanen en herten zien.

Lang geleden dat we die voor het laatst hebben gezien! Drie maanden!
We genieten van het schouwspel en mijn man wordt verschillende keren emotioneel.
Klein geluk werd nu groot geluk.
De dag erna was hij depressief; het bezoekje aan de duinen had hem ook pijnlijk herinnerd aan het feit dat veel meer dan dit er niet meer in zit, omdat hij niks meer kan en  dat hij zichzelf beschouwt als een blok aan mijn been.

Gelukkig lukt het mij wel om hem weer op de “rails” te krijgen, maar het is voor mij ook wel een teken wat die drie maanden hebben aangericht en dat de omschakeling ook weer een uitwerking heeft en hoe belangrijk continuïteit is.

We hopen dit nooit meer mee te maken, zo’n isolatie, want dit had voor ons niks meer te maken met goede zorg in de zorginstelling, maar met afschermen uit angst voor… ten koste van de kwaliteit van zijn/ons leven.

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X