skip to Main Content
Mayke Zorgt Voor Haar Partner Ger: De Bezoekdag Is Aangebroken

Mayke zorgt voor haar partner Ger: De bezoekdag is aangebroken

’s Ochtend belt mijn man dat de dokter langs zal komen bij hem, vanwege het onwel worden, de dag hiervoor.

Ze waren even bang dat hij voedselresten in zijn longen had gekregen, maar dat bleek gelukkig niet het geval te zijn.

Wel had hij even extra zuurstof gekregen.

Volgens de dokter was hij flauwgevallen en was het geen epileptische aanval geweest.

Dat leek mij ook al, omdat hij had verteld geen last te hebben gehad van “trekkingen” in zijn linkerbeen.

Hij heeft ook een dubbeldiagnose: flauwvallen en epilepsie.

Gelukkig voelt hij zich verder goed, dus ik kan langskomen.

Ik wilde op de fiets gaan, maar het stortregent, dus dan maar met de auto.

Als ik de auto parkeer, komt een “bekende” uit een aanleunwoning daar, en hij beklaagt zich er gelijk over dat hij al die tijd zijn vrouw en 3 kinderen niet heeft gezien, en dat hij nu ook nog uit hun vieren moet kiezen, want er mag maar één vaste bezoeker bij hem komen.

Gefrustreerd zegt hij tegen mij dat hij niet kan kiezen, en als hij zelf niet kiest, dat de keuze dan voor hem zal worden gemaakt.

Ik betuig aangedaan mijn meeleven, en neem ook dit verdriet op mijn schouders mee naar het hoofdgebouw waar ik mij moet melden, want ik mag niet zomaar naar mijn man zijn kamer lopen.

Ik ben ruim op tijd , en word naar een wachtruimte verwezen waar allemaal tafels staan met daarop bordjes met de naam van de afdeling, dus even zoeken.

Er zit al een dame te wachten aan de tafel van de afdeling waar ik moet zijn, maar de dame kijkt stuurs voor zicht uit en ik laat haar maar met rust verder, heb zelf ook geen zin in een gezellig kletspraatje..

Een paar minuten te laat komt een gastvrouw bij onze tafel.

Ik werd chagrijnig van het lange wachten, kan dat niet verbloemen..

De gastvrouw vroeg of ik gezondheidsklachten had…chagrijnig antwoordde ik dat ik anders niet was gekomen..

Ze keek me zo eens even aan, en vervolgens moest ik toch haar gezondheidsvragen beantwoorden, anders kreeg ik geen toegang tot de afdeling.

Bij de entree had ik mijn handen gewassen, maar het moest nog een keer waar de gastvrouw bij was.

Dat ik ze net al gewassen had, maakte niet uit..ik werd hier niet vrolijker van..

De andere mevrouw leek nu net zin te hebben in een kletspraatje met de gastvrouw, terwijl we naar de afdeling liepen, en ik liet ze samen gezellig kletsen.

Ik moest nog twee tassen uit de auto halen, dus sorry, nog een keer handen wassen?

De gastvrouw hield wijselijk haar mond..

Ik begrijp heus de maatregelen, maar er zijn ook grenzen.

Ik moet buiten wachten, ze brengt eerst de andere mevrouw naar een bewoner; we mogen niet met ons drieën in de ruime lift.

Inmiddels is het een kwartier over tijd, en geprikkeld vraag ik aan de gastvrouw als zij weer terug is, of ik dan ook een kwartier langer kan blijven.

“Ja”, zegt ze, “we kijken niet zo nauw”..

Dat is ze geraden ook, denk ik ondertussen..

Mijn verbeten blik en houding is voor mij ook even afscherming van mijn emoties, want na 3 maanden elkaar niet te hebben gezien, is dit best wel een emotioneel moment, en mijn “verbetenheid” houdt de tranen weg..sorry, mevrouw..het is niet persoonlijk..

Ik mag niet in de buurt komen van de andere bewoners op de gang, volgens het protocol, dus ik wacht totdat zij aan de kant gaan, wat ze niet doen, en dan zegt de gastvrouw dat ik er “gewoon” langs kan gaan…

O, dus dit kan dan weer wel…zucht…de bewoners hoeven blijkbaar niet op hun kamer te blijven als er bezoek komt…wel weer raar zo.

Ik ben op mijn man zijn kamer en we doen de deur lekker dicht.

Ik zet koffie voor ons en we eten een roombroodje erbij, op zijn verzoek, en we genieten samen..

Een paar keer wordt hij emotioneel; ik laat hem in mijn nabijheid niet emotioneel “verkommeren”, dus troost ik hem met een “veilige” omhelzing, onze gezichten contra naast elkaar, hij pakt mijn arm vast en duwt er een paar kusjes op, zich vervolgens verschrikt afvragend of dat wel mocht, waarop ik zeg dat mijn arm wel veilig is..

Hij geniet van mijn “getuttel” op zijn kamer.

Een uurtje is veel te snel voorbij, maar hopelijk gaan we volgende week in de herhaling..

Ik meld mij kort maar netjes af via het door de gastvrouw toegeschoven telefoonnummer…ook dat is onderdeel van de strenge controle..

’s Avonds zegt mijn man via de telefoon dat het volgens de verpleging helemaal niet zeker is dat ik volgende week weer mag komen..

Pfff…lekker, hoor, heel slim om dat te zeggen..

Ik kijk de bevestigingsmail er nog even op na voor alle zekerheid en daar staat echt in dat ik elke week een uurtje mag komen, dus wat kletsen ze op de afdeling nou.

Ik stel mijn man gerust: zolang er geen nieuwe besmettingen komen, zal ik er elke week een uurtje zijn.

Hij haalt opgelucht adem..

 

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X