skip to Main Content
Martha Zorgt Voor Een Haar Partner Met Kanker: De Onweerswolk Wordt Dikker

Martha zorgt voor een haar partner met kanker: De onweerswolk wordt dikker

Inmiddels zijn de chemokuren dicht bij huis gestart. Wat een nieuwe ervaring is, is dat er de eerste dagen na het toedienen van de chemokuren verlies van energie is. Mijn man voelt zich voor het eerst enkele dagen na de kuren moe. En dat is een geheel nieuwe ervaring terwijl hij al enkele jaren kanker heeft en al vele chemokuren achter de rug. Moe zijn kwam tot nu toe niet in zijn woordenboek voor.

Hier moeten we in ons gezin allemaal aan wennen. De kinderen gaan ogenschijnlijk nog net zo hun gang als altijd maar de schijn bedriegt. Het is merkbaar dat we ons allemaal zorgen maken, vaker op de tenen lopen en de lontjes korter worden. Ineens rekening moeten houden met papa die moe op de bank zit is iets wat nooit voorkwam. Dat we niet kunnen wegstoppen dat er een eind is gekomen aan die goede periode, zonder enige bijwerking en waarin de chemo wel doping leek voor mijn man, is wennen.

Ook ik voel dat er ergens een verandering is alhoewel deze voor de buitenwereld nog niet zichtbaar zal zijn. Niet in de laatste plaats omdat mijn man niet graag laat zien dat het ook weleens slechter gaat. En eerlijkheidshalve moet ik ook toegeven dat het allemaal nog best meevalt. De vermoeidheid trekt na enkele dagen weer weg en dan kunnen we weer twee weken vooruit. Dus ja, de verandering is subtiel maar tegelijkertijd zorgt het ervoor dat ik regelmatig een stemmetje hoor: hoe lang houdt hij dit nog vol? En wij….maar daar sta ik op dat moment helemaal niet bij stil. De schouders eronder en doorgaan, dat is wat ik doe.

Stabiliteit aan een dun draadje

De kuren zijn niet goed aangeslagen maar er is bij de eerste controle ook geen groei te zien, bloedwaardes schommelen wat heen en weer en geven ook geen duidelijk beeld. De conclusie is stabiel maar dan wel stabiliteit aan een dun draadje. De vraag is of we doorgaan of een andere mogelijkheid eerst aangrijpen. Er draait een onderzoek in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis voor patiënten die drager zijn van een mutatie in een BRCA gen(borstkankergen) Mijn man is drager van het BRCA-2 gen en we gaan dan ook in gesprek bij het AvL.

Mogelijkheden geven hoop

Nu is het mogelijk om in dit onderzoek te stappen en eerst te stoppen met de andere kuren. Wanneer het onderzoek geen resultaat heeft kunnen we nog weer terug naar de kuren die hij afgelopen drie maanden heeft gehad. Andersom, eerst deze zes kuren afmaken en dan in het onderzoek stappen kan niet. Omdat deze resultaten wat vaag zijn besluiten we ervoor te gaan en mee te doen aan dit onderzoek. De papieren rompslomp wordt ingevuld en gesprekken ter voorbereiding worden gevoerd. En zo druppelt, enkele weken later, weer een andere chemo door zijn aderen in de hoop dat dit de tumor doet verdwijnen.

We leven zoveel mogelijk bij de dag maar ik kan niet voorkomen dat de gedachten aan de onweerswolk die boven ons hoofd hangt me soms besluipen. Dat die me soms wakker houden waardoor ik maar weer op sta midden in de nacht. Een beker melk opwarm in de magnetron en pen en papier pak. Het opschrijven van alles wat er in mijn hoofd rond dwarrelt geeft me rust waardoor ik een half uur later weer mijn bed in stap en snel in slaap val.

 

 

 

Martha Wieling

Als Coach rondom Kanker bied ik je een steun in de rug tijdens of na de ziekteperiode van  je partner of iemand anders in je omgeving. Ik begeleid je zodat je met meer rust, veerkracht en energie het leven naast kanker langer volhoudt.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X