skip to Main Content
Martha Vertelt Over De Zorg Voor Haar Man Met Kanker: Gezond Ziek

Martha vertelt over de zorg voor haar man met kanker: Gezond Ziek

De tijd glijdt langzaam voorbij. We zitten op een wolk en kijken vanaf onze wolk op de wereld die doordraait. Langzaam druppelen er berichten door vanuit die buitenwereld en stappen we ook regelmatig weer van de wolk af. Weer meedoen in de maatschappij is wat we willen maar tegelijkertijd voelt de wereld om ons heen zo anders. Alsof we marsmannetjes zijn op aarde.

De eerste chemokuren zijn achter de rug en terwijl we ons voorbereiden op allerlei ellende gebeurt er niets. Mijn man wordt niet misselijk en moe. Het eten smaakt hem na de derde kuur nog met zo lekker als voor de eerste kuur. We zijn hier blij mee maar tegelijkertijd is het heel gek. En al snel valt de term ‘Gezond Ziek’ bij ons aan tafel.

Op een ochtend, midden in de week, lopen we samen door de supermarkt. Om ons heen zien we mensen die toch echt wel een tikkel ouder zijn dan wij. Of jonge vaders en moeders achter de kinderwagen of met een peuter aan de hand.

Weer aan het werk

“Ik wil weer aan het werk”, zegt mijn man plompverloren, ergens tussen de groente en het bier in. “Hier hoor ik niet, dit klopt en past niet. Ik wil weer wat doen, voel me zo goed”. En zo gaat hij in gesprek met zijn werkgever. Nu zijn er geen bijwerkingen maar of dit zo blijft, we hebben geen idee. En dan weten we nog helemaal niet of de chemokuren effect hebben op de tumor die in zijn maag zit en of de uitzaaiingen eromheen. Wat we wel weten is dat de periode van op onze wolk zitten voorbij is en we behoefte hebben om weer met beide benen op de grond te staan.

Na overleg met zijn werkgever gaat hij , op therapeutische basis, weer aan het werk. Geniet hier zichtbaar van, doet weer wat hij leuk vindt en goed kan. En ik vind het heerlijk om weer eens het huis voor mezelf te hebben. Maar wel met dubbele gevoelens, ik gun hem zijn werk en ik geniet ook weer van het normale. De voorliggende maanden hebben we samen de post weggelopen, nu doe ik het rondje weer alleen. Het is goed zo, vertrouwd en toch zo anders dan voor de diagnose.

Mijn onbezorgdheid is weg. Mijn hoofd draait overuren met alles wat er gebeurt. En tegelijkertijd lijkt het alsof er een bol watten in zit, er kan niets nieuws meer bij. Mijn schouders staan 24 uur per dag onder spanning want ik heb ze er letterlijk en figuurlijk onder gezet. Overigens ben ik me daar op dit moment helemaal niet van bewust, daar kom ik jaren later pas achter als ik bij een coach terecht kom.

We gaan richting de eerste resultaten van de chemokuren en de spanning voor die uitslag loopt op. We leven inmiddels zo`n driekwart jaar met kanker in het gezin en alles lijkt normaal maar niets is minder waar.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X