skip to Main Content
Martha Vertelt Over De Zorg Voor Haar Man Met Kanker: De Eerste Uitslagen

Martha vertelt over de zorg voor haar man met kanker: De eerste uitslagen

De spanning stijgt, inmiddels waart kanker al bijna een jaar in ons huis. Doen de chemokuren hun werk optimaal of….daar denken we liever niet aan.

Het bizarre is dat mijn man van de afgelopen zes zware kuren weinig last heeft gehad. Op dit moment volop werkt en tussendoor zo nu en dan een bezoekje aan het ziekenhuis brengt. Ook wij leven ogenschijnlijk gewoon door maar er is niks gewoon meer.

De diagnose kanker heeft ons geconfronteerd met het feit dat het leven niet vanzelfsprekend is. Heeft ons bewust gemaakt van waar het om draait in onze wereld. Het leven in onzekerheid, het niet weten hoe of wat is een van de lastigste dingen. Je wilt graag de touwtjes in handen hebben en het lijkt voor de buitenwereld misschien dat we dat ook hebben maar niets is minder waar. We hebben geen invloed op die chemo, of die wel doet wat ie moet doen. En het heeft ervoor gezorgd dat we in de overlevingsmodus staan.

Stabiliteit aan een dun draadje

De zes kuren die mijn man heeft gehad zijn volgens protocol. De scans die volgen en het maagonderzoek daarbij wijzen op geen groei maar ook geen afname. De tumor is hetzelfde gebleven dus. Uitzaaiingen in het buikvlies ziet men, ook nu, niet op de scans.

Een tegenvaller , we hadden gehoopt op meer effect. Dat we die tumor wel even een kopje kleiner zouden maken. Maar het is ook weer niet zo dat het niets gedaan heeft, dus ja, dat is dan weer voorzichtig positief.

Maar wat nu…meer kuren mag niet volgens protocol. Opereren gaat niet, ook een second-opinion in een ander ziekenhuis is op niets uitgelopen. En andere chemokuren zijn er voor zijn type maagkanker eigenlijk niet voorhanden.

Staan we, net als na de mislukte operatie, weer met lege handen?

Buiten de protocollen om

Dat valt mee, onze oncoloog denkt mee, kijkt naar wie er tegenover hem zit. Hoe het met hem gaat. Hij is bereid om nog eens drie van deze kuren voor te schrijven. Mijn man verdraagt ze uitzonderlijk goed en we gaan, buiten alle protocollen om, door met deze chemo. In de hoop dat deze drie kuren nog wat meer effect zullen hebben dan alleen maar de stabiliteit aan een dun draadje.

Opgelucht gaan we naar huis, er wordt in ieder geval nog iets geprobeerd. We kunnen de kinderen vertellen dat we niet niets gaan doen.

Maar ook is er het besef dat dit de laatste kuren zullen zijn en dan….

In huis is de spanning die tastbaar was voor de uitslagen weer weggeëbd. De lontjes worden weer wat langer en het slapen gaat weer beter. We brengen iedereen op de hoogte van deze ietwat tegenvallende en toch ook wel fijne uitslag. Ik stuur een mail, zo heeft iedereen op zijn tijd de juiste informatie uit de eerste hand. Hangen wij niet steeds aan de telefoon om het tig keer te vertellen.

Maar bovendien worden de kinderen niet elke keer weer geconfronteerd met de verhalen. Voor ons werkt dit helemaal prima. En bovendien plak ik alle mails, de vele reacties, kaarten en tekeningen in een plakboek. Zo heb ik een naslagwerk voor later als de kinderen groot zijn.

 

 

 

Als Coach rondom Kanker bied ik je een steun in de rug tijdens of na de ziekteperiode van  je partner of iemand anders in je omgeving. Ik begeleid je zodat je met meer rust, veerkracht en energie het leven naast kanker langer volhoudt.

Martha Wieling

Als Coach rondom Kanker bied ik je een steun in de rug tijdens of na de ziekteperiode van  je partner of iemand anders in je omgeving. Ik begeleid je zodat je met meer rust, veerkracht en energie het leven naast kanker langer volhoudt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X