skip to Main Content
Martha Schrijft Over Haar Partner Met Kanker: Stabiliteit Aan Een Dun Draadje

Martha schrijft over haar partner met kanker: Stabiliteit aan een dun draadje

De negen kuren zitten erop, het is inmiddels een ruim jaar na de diagnose. De scans zijn gemaakt en we rijden samen in een kwartiertje naar het ziekenhuis voor de uitslag. Er is de laatste tijd zoveel gespeculeerd en gedacht dat dit nu even op is. Stilletjes zitten we, in de ons inmiddels te vertrouwde, wachtkamer. Het debacle van de second-opinion in het AvL zit nog vers in ons geheugen. Hopelijk krijgen we deze keer wel goed nieuws.

En dat krijgen we, althans, zo lijkt het. Stabiel is wat we te horen krijgen. De tumor is nog even groot als na zes kuren. Mmmm…de laatste drie hebben dus niet veel gedaan. Of juist wel, want er is geen groei te zien. Het geeft een dubbel gevoel, blij maar ook ietwat teleurgesteld dat de tumor niet kleiner is geworden door de langdurige aanval met chemo.

Geen behandelingen meer

 Ook krijgen we te horen dat er geen kuren meer gegeven gaan worden. De koek is op wat behandelen betreft. En dat is zuur want mijn man heeft, ook na negen van die zware chemokuren, nog nauwelijks last van bijwerkingen. Wat ons betreft gaan we nog even door om het vooral stabiel te houden. Maar nee, te schadelijk voor de andere organen en zo gaan we naar huis met de boodschap: afwachten maar!

We noemen het stabiliteit aan een dun draadje. Ons erg bewust van het feit dat er niets meer mogelijk is wanneer er weer groei is. De bloedwaardes zullen regelmatig nagekeken worden. De tumormarkers bleken een goede graadmeter voor de effecten van de chemo dus dat is het startpunt om het in de gaten te houden. En na drie maanden zal er weer een scan gemaakt worden.

Het is er altijd

In de tussentijd lijkt er zo weinig aan de hand te zijn. Ons gezin draait alsof er geen kanker waart in ons huis. Maar het is er, elke dag en bijna op elk moment.  Het is er in een gedachte, een blik, een woord, een zorg. Een vraag, een kaartje, tijdens het werk en zit bij ons aan tafel. Het is er in een boze bui van een kind, in de tranen die vloeien en in de positieve kracht van ons gezin. De ene keer op de voorgrond, soms op de achtergrond maar nooit is het even helemaal weg uit mijn hoofd.

Al vrij snel stijgen de waardes van de tumormarkers ook al blijkt er op de scans na drie maanden geen groei te zien. En toch zit het ons niet lekker en maakt het ons onrustig.

Adviezen

Het afgelopen jaar kregen we vele adviezen, soms onderzochten we ze en nog vaker legden we ze naast ons neer. Een familielid wijst ons op een Duitse arts in Frankfurt waar vele Nederlanders naartoe gaan. Weliswaar met uitzaaiingen in de lever en die heeft mijn man niet. Ik Google wat af maar vind niets over deze arts, een interventieradioloog, en maagkanker. Toch trekken we de stoute schoenen aan en ik mail deze man in mijn beste Duits want de markers bewegen duidelijk de verkeerde kant op. Deze arts nodigt ons uit om langs te komen. Hij gaat scans maken en dan kijken of hij iets voor ons kan betekenen.

Een rit van vier uur

Slechts een paar dagen later zitten we wederom in de auto. Nu onderweg naar Duitsland, een rit van zo`n vier uur.

Aan het eind van de dag hebben we een afspraak bij deze arts. En in het Duits wordt ons verteld dat hij wel mogelijkheden ziet. Tegelijkertijd zegt hij: “ik ga je niet beter maken maar kan je misschien wel extra tijd geven”. En dit moet dan gebeuren door dezelfde chemo die hij al een jaar heeft gehad maar dan anders toegediend. Het ‘direct op zijn plek waar het moet zijn’ klinkt ons wel goed in de oren. Dus geen infuus in de arm maar via een ader in de lies gaat er een slangetje naar de buikholte waar vervolgens de chemo doorheen zal gaan.

We besluiten het een kans te geven en maken een afspraak voor de eerste chemokuur, lokaal toegediend in Frankfurt. Het blijkt de eerste te zijn van een hele reeks en van hoop, heel veel hoop.

Ongevraagd een advies of tip krijgen gebeurt vaak wanneer je met ziekte wordt geconfronteerd. En daar zit je niet altijd op te wachten. Wat je doet met deze adviezen is dan ook helemaal aan jou. Pak dat eruit wat goed voelt en bij je past. Ga het onderzoeken om daarna te beslissen of je er iets mee wilt. Voel je hier vrij in, je bent niet verplicht om de adviezen van anderen op te volgen. Wat voor de een werkt hoeft voor de ander niet op te gaan, blijf hierin je eigen gevoel trouw.

 

Martha Wieling

Als Coach rondom Kanker bied ik je een steun in de rug tijdens of na de ziekteperiode van  je partner of iemand anders in je omgeving. Ik begeleid je zodat je met meer rust, veerkracht en energie het leven naast kanker langer volhoudt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X