skip to Main Content
Martha Schrijft Over De Zorg Voor Haar Man Met Kanker: Een Wonder Op Twee Benen

Martha schrijft over de zorg voor haar man met kanker: Een wonder op twee benen

Hoe bizar en hoopgevend waren de laatste berichten uit het Duitse ziekenhuis. Het geeft hoop, maar waarop eigenlijk?

Een maand na het mislukte weekendje weg gaan we weer vroeg in de ochtend die kant op. Benieuwd wat we deze keer weer te horen krijgen.

De zesde afspraak

Terwijl we, aan het einde van de dag en na het wederom toedienen van een lokale chemokuur, in de spreekkamer zitten, wachten we in spanning af. Op dit moment verschijnen de scans op de best wel grote beeldschermen. Er wordt nog wat getypt en dan draait de arts zich lachend om. Het is een wonder zegt hij, weer is er duidelijke afname van de kankercellen te zien. Hij steekt niet onder stoelen of banken dat hij dit resultaat niet had verwacht. En we maken voor de zevende keer een afspraak, weer een maand later.

Op de parkeerplek beginnen we pas te praten. Het dringt nauwelijks door dat het goede nieuws nog even doorzet. We bellen de kinderen die deze keer bij vrienden zitten. Op de achtergrond horen we ze alle drie brullen van blijdschap. Ook zij hebben weer hoop op een toekomst met papa. Later horen we van onze vrienden en tevens grote steun en toe verlaten in deze periode, dat ze gedrieën een vreugdedans deden.

We reizen inmiddels al bijna een jaar maandelijks  op en neer naar Frankfurt. Al die tijd hebben we ook een goed contact met de oncoloog in het plaatselijke ziekenhuis. Hij wordt door ons op de hoogte gehouden van de resultaten en kunnen, wanneer er zich iets voordoet, altijd terugvallen op deze sympathieke man. Dat we hier blij mee mogen zijn is ons wel duidelijk geworden door de verhalen van medelanders die veel weerstand ervaren in het eigen ziekenhuis.

De achtste keer

Wanneer we voor de achtste keer in bijna een jaar naar Duitsland zijn geweest, krijgen we het onwerkelijke te horen. Er is geen tumorweefsel meer zichtbaar op de scans. Hoe blij we ook zijn met dit nieuws, het is tegelijkertijd erg onwerkelijk. Het gevoel van ongeloof en dat het niet kan kloppen overheerst de blijdschap over dit goede nieuws. Volgens de vaste gewoonte geven we ook dit door aan de arts dicht bij huis. Hij stelt voor om een maagonderzoek te doen om aan de binnenkant te kijken hoe het eruit ziet. Want ook zij geloven het eigenlijk niet.

Dit onderzoek is niet fijn, maar we willen natuurlijk graag de scans bevestigd zien worden. Maar het roept ook spanning op. Scans die niet kloppen hebben we al vaker meegemaakt. Deze keer wacht ik in de wachtkamer en word ik geroepen zodra het onderzoek klaar is. Prima, ik hoef hier niet meer bij te zijn. De herinnering aan enkele maagonderzoeken vanwege complicaties na de mislukte operatie staan me nog iets te helder voor de geest.

De verpleegkundige die me in de onderzoekskamer roept, heeft een neutrale blik. Hier kan ik niets van aflezen. Na de kus voor mijn man, die nog duizelt van het roesje dat hij heeft gehad, pak ik een stoel en ga naast hem zitten. De arts bekijkt de beelden nog eens goed en valt bijna van zijn stoel. Vol verbazing draait hij zich om en zegt: “dit heb ik nog nooit gezien. Er is geen tumorweefsel in de maag meer te ontdekken.”

Goed nieuws

En met deze bevestiging, de prima bloedwaardes en hoop op een lange toekomst samen, rijden we in een kwartiertje naar huis.

Het is eind 2008, bijna twee jaar na de diagnose maagkanker en de mededeling: “ga naar huis, ga genieten en hooguit een paar jaar”,  komen we thuis en gaan we een zonnig 2009 tegemoet. Het onwerkelijke van dit goede nieuws blijft nog wel even hangen en heeft tijd nodig om door te dringen.

En zo ontdek ik dat je goed nieuws ook moet verwerken.

 

Martha Wieling

Als Coach rondom Kanker bied ik je een steun in de rug tijdens of na de ziekteperiode van  je partner of iemand anders in je omgeving. Ik begeleid je zodat je met meer rust, veerkracht en energie het leven naast kanker langer volhoudt.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X