Martha blogt over de zorg voor haar partner met kanker: 2011, het vierde jaar

Zo langzamerhand raken de mogelijkheden uitgeput, meedoen aan het onderzoek heeft niets opgeleverd. We gaan, na overleg met de artsen, nog maar eens over de grens. Wederom in het ons vertrouwde ziekenhuis gaan de chemokuren weer lokaal toegediend worden. De chemokuren waar we in het lokale ziekenhuis mee gestopt zijn om in de trial te stappen pakken we nu weer op maar dan lokaal, via de lies.

Ergens in juni gaan we naar Frankrijk, mijn man zijn wens om de Apl d’huzes te fietsen wordt werkelijkheid. Hij denk er zeker twee en misschien wel drie keer omhoog te kunnen trappen. Maar al snel blijkt bet zwaarder dan gedacht en merkt hij de sporen van d vele chemo. Een keer redt hij het om de berg te beklimmen en totaal kapot valt hij zijn meiden in de armen. Onze oudste zoon gaat op dat moment voor de vierde, symbolisch het aantal jaar na de diagnose, omhoog.

Mijn man en de middelste zoon wachten hem op de route op, vlak voor de finish om zo gezamenlijk over de streep te fietsen. Een moment waarbij we als gezin even in ons eigen bubbel zitten op die drukke Nederlandse berg.

Een week was de kanker ver weg en tegelijkertijd zo dichtbij. Genoten met ons gezin, even helemaal niks anders. Wanneer we thuis komen zitten we heel snel weer in de mallemolen. Tumormarkers schommelen wat heen en weer. Zo houden de lokale kuren het nog een beetje in bedwang. Maar er is iets verandert….langzaam aan merken we dat de vermoeidheid steeds vaker aanschuift. Dat het haar nu toch echt wel uitvalt…nee, niet erg maar het voelt ook wel heel duidelijk als geen keuze. En zo raakt het ons toch wanneer ik de tondeuse over zijn hoofd haal.

Met schommelende tumormarkers en met de sporen van bijna vijf jaar kanker steeds zichtbaarder gaan we toch weer een jaarwisseling meemaken. Wordt dit dan de laatste keer dat we samen kunnen proosten op het nieuwe jaar?

Begin 2012 draait de draaikolk die kanker heet door. Het lijkt soms zelfs een soort van gewenning alhoewel de lucht boven ons wel steeds zwaarder en zwarter wordt. Soms heb ik het gevoel dat ik niet meer weet hoe het voelt om zorgeloos door het leven te gaan.

 

Als Coach rondom Kanker bied ik je een steun in de rug tijdens of na de ziekteperiode van  je partner of iemand anders in je omgeving. Ik begeleid je zodat je met meer rust, veerkracht en energie het leven naast kanker langer volhoudt.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top