skip to Main Content

Markante dame

Aan mijn sociaal-maatschappelijke stage houdt ik een zeer waardevolle herinnering over. Met cliënt Greet, 93 jaar, bouwde ik tijdens deze stage een buitengewoon bijzondere band op. In mijn blog vertelt ik over mijn ervaringen in de laatste fase in het leven van deze markante vrouw.
ZUSSENLIEFDE
BIJZONDERE VROUW
De eerste momenten van mijn stage breng ik door onder het genot van een kopje koffie met mijn cliënt Greet. Een lieve en warme dame die heel wat heeft meegemaakt in de 93 jaar dat ze op deze aarde is. Ze vertelt graag en veel, vooral over vroeger. Ik vind het heerlijk om naar haar te luisteren en geniet van alle verhalen. Ik zie dat het haar ook goed doet. We vertrouwen elkaar en dat zorgt voor een ontspannen sfeer. Onze gesprekken gaan al gauw over het feit dat Greet met haar medicatie is gestopt. Ze vindt het welletjes geweest. Ze heeft veel pijn, ziet en hoort slecht en ook met lopen is ze sterk achteruitgegaan. Ze heeft voor bijna alles hulp nodig, terwijl Greet altijd een zeer zelfstandige vrouw is geweest. Haar dagen nu bestaan voornamelijk uit het zitten op een stoel en terugdenken aan de leuke dingen van vroeger.
Op visite bij zus
Haar zus en tevens beste vriendin heeft ze al lange tijd niet gezien. Ook telefoneren is erg lastig omdat haar gehoor haar in de steek laat. Ik vraag Greet of ze het misschien fijn vindt om nog een keer bij haar zus op visite te gaan. Waarop ze antwoordt: “Dat zal helaas niet gaan, want ik kan niet bij haar komen.” Waarop ik gelijk voorstel: “En als ik nou eens met jou mee ga.” Ze kijkt me aan en zegt: “Nee, dat is te veel gevraagd.” Ik verzeker haar dat dat niet het geval is en dat ik het juist heel fijn zou vinden als ik haar naar haar zus mag begeleiden. Greet kijkt me aan en zegt dat ze het wel heel fijn zou vinden als ze haar zus nog een keer kan zien. “Elkaar nog eens lekker vastpakken, gezellig kletsen en echt afscheid nemen.”
DE HERENIGING
Nog geen week later haal ik Greet thuis op. Ze heeft zich extra mooi aangekleed en ik zie aan haar gezicht dat ze er zin in heeft. Ik begeleid Greet de auto in en we gaan op weg naar Eindhoven. Voordat we het weten, komen we al aan bij het verzorgingshuis waar haar zus woont. We bellen aan. Het duurt even. Eenmaal binnen vliegen de dames elkaar om de nek en vloeit er een traantje. Wat een bijzonder mooi moment: twee zussen en dikke vriendinnen van 93 en 91 jaar. En ik mag hierbij zijn; geweldig! Gelijk besef ik ook: ze wonen maar 15 minuten bij elkaar vandaan en hebben elkaar al te lang niet gezien. Ik vind dit heel sneu.
Moppen vertellen
Ik stel mezelf voor aan de zus, die mij hartelijk bedankt dat ik haar en haar zus bij elkaar heb gebracht. De dames praten honderduit. Het is erg gezellig en de verhalen vliegen over en weer. Dan begint de zus moppen te vertellen. Ik lig dubbel; wat een humor hebben die twee! Ik denk niet dat ik dit nog vaker ga meemaken. De dames blijven herinneringen ophalen. Ze deden vroeger alles samen en gingen zelfs samen op vakantie. Ik besluit even beneden naar het restaurant te gaan, zodat de twee een momentje samen hebben zonder mijn bijzijn. Ze verzekeren me dat dit niet nodig is, maar ik zeg dat ik het zelf graag wil.
HET AFSCHEID
Ik blijf een half uurtje weg en realiseer me dat we al de hele middag op pad zijn. Bijna is het moment aangebroken dat de zussen afscheid gaan nemen, voor altijd! Als ik terugkom, zie ik dat ze allebei behoorlijk moe aan het worden zijn. Ik vraag of ze nog een kopje koffie willen, waarop Greet antwoordt: “Ik denk dat we zo maar eens moeten gaan, het wordt al laat.” Ik besef dat dit de laatste keer is dat ze elkaar zien. Er ligt een steen op mijn maag en ik merk dat het voor de zussen ook een beetje een raar moment is. Ik stel voor dat ze elkaar nog een stevige knuffel geven. Ze pakken elkaar vast en wensen elkaar het beste. Mijn ogen lopen vol. Ik hou het niet droog. Pffff… wat is dit heftig! De dames doen het beter dan ik, maar ook hen valt het afscheid zwaar. Ik geef de zus van Greet een knuffel en wens haar het beste. Dan rij ik met Greet in de rolstoel de kamer uit. Ze roept nog een keer: “Dag zusje, het ga je goed!”
DE WANDELING
Mooi geweest Op de terugweg in de auto zegt Greet nog een keer hoe fijn ze het vond om nog één keer bij haar zus te zijn geweest. “Nu heb ik alles gedaan wat ik wilde doen, nu mag het van mij wel over zijn,” zegt ze. Ik vraag haar of ze niet bang is voor de dood. “Nee,” zegt ze, “het is genoeg geweest, ik heb een goed leven gehad. Alles wat ik nog wilde zeggen is gezegd, alles wat ik nog moest doen is gedaan; ik kan vredig gaan.” Ik vraag haar of ze beseft dat het best nog wel even kan duren; dat stoppen met medicatie niet betekent dat het snel voorbij is. “Dat weet ik,” zegt ze. Dan vraag ik haar waarom ze niet voor euthanasie heeft gekozen als ze zo graag wil dat het voorbij is. Ze geeft aan dat dit van haar katholieke geloof niet mag. Ik vertel dat ik goed snap dat het leven voor haar genoeg is, maar dat ik haar eigenlijk nog niet kwijt wil. Ze lacht.
Vaker hulp nodig
nodig Als ik kort daarna weer even bij Greet op de koffie ga, ben ik erg benieuwd hoe het met haar gaat na het bezoek aan haar zus. Ik klop ‘ons klopje’ op de deur zodat ze weet dat ik het ben. Voordat ik het hele riedeltje heb geklopt roept ze al. Ze is blij om me te zien. Ze lacht en steekt haar armen uit voor een knuffel. Wat een schat is het ook. Het valt me op dat Greet afgevallen is en wat grauw kijkt. Als ik haar vraag hoe het gaat, vertelt ze dat het allemaal wat achteruit gaat. Ook kan ze niet meer alleen in en uit bed waardoor ze vaker hulp nodig heeft van de verzorgende. Ze vertelt dat de dokter vandaag langs is geweest om te kijken hoe het met haar gaat, nu ze gestopt is met haar medicatie. (Ze neemt alleen nog medicatie tegen de pijn, maar dit helpt niet echt.)
Vervolgens kletsen we over van alles en nog wat. Het leuke aan Greet is dat ze niet alleen over zichzelf wil praten, maar ook oprecht geïnteresseerd is in hoe het met mij.
DE BOSSEN IN
Ik vraag haar of ik nog iets voor haar kan betekenen. “Is er nog iets waar je graag naartoe zou willen?” Greet kijkt me aan en zegt: “Nee meisje, ik heb alles gedaan wat ik wilde.” “Je vindt in de herfst de kleuren van de bomen toch zo mooi,” vraag ik.” “Ja,” zegt ze, “dat klopt.” “Nou, wat dacht je ervan als we deze week op een mooie dag eens lekker de bossen in gaan,” stel ik voor. Greet zegt dat dit haar heel fijn lijkt. “Als het maar niet te koud is,” zegt ze. Als het diezelfde week een dag mooi weer is, bel ik haar op. Ondanks dat ze een beetje moe is, weet ik haar toch te overtuigen. “Het is heerlijk wandelweer Greet en je hoeft niet te lopen, ik neem je mee in de rolstoel.” “Nou laten we het dan toch maar doen,” zegt ze.
FIJNE MIDDAG
Het zonnetje schijnt, het is niet koud en de kleuren van de bomen zijn prachtig. Greet geniet zichtbaar. Tijdens de wandeling, vertelt ze honderduit, vooral over vroeger. Ik geniet van de mooie verhalen die ze met me deelt. We hebben zeker 2 uur door de bossen gewandeld. Bij terugkomst zie ik aan haar gezonde kleur dat de frisse buitenlucht haar goed heeft gedaan. Het valt op: “Wat straalt u!” We drinken nog gezellig een kopje koffie en ik spreek met Greet af volgende week weer langs te komen. Ik vraag haar om nog eens na te denken of er nog iets anders is wat ik voor haar kan doen. Ze belooft me dat te doen en bedankt me voor de fijne middag. “En doe je man Peter de groeten! Zeg maar dat hij heel zuinig op je moet zijn, jij bent bijzonder!”
FOTO’S EN VERHALEN VAN TOEN
Lichamelijk achteruit Bij mijn volgende bezoek aan Greet zie ik dat ze lichamelijk behoorlijk hard achteruit gaat. Ze wordt zwakker, heeft niet zoveel kracht meer en is naar mijn idee behoorlijk afgevallen. “Ik wil eigenlijk nog wel één ding met jou doen,” zegt ze. “Ik zou graag samen mijn foto’s bekijken, nu ik ze nog een beetje kan zien.” Ik beloof haar dat we dit zeer binnenkort zullen doen en verzeker haar dat ik er nu al zin in heb. Als ik korte tijd later weer mijn vaste riedeltje op de deur klop, komt er geen reactie. Ik bedenk me gelijk dat dit niet goed is. Normaal begint ze halverwege al mee te doen. Ik loop de kamer in en het duurt even voordat ze doorheeft dat ik het ben.
EMOTIONEEL MOMENT
Greet ziet er slecht uit. Grauw, energieloos en ze lijkt weer te zijn afgevallen. Als ze me ziet, begint ze te lachen, pakt me vast en geeft me een knuffel. “Wat fijn dat je er bent meid,” zegt ze. Haar ogen schieten vol en er biggelt een traan over haar wang. “Ik ben de laatste tijd zo emotioneel,” zegt ze. Ik vertel haar dat het er misschien wel bij hoort. Alleen hiervoor doe je het toch al. Dat je echt iets voor iemand kan betekenen en samen in korte tijd zo’n sterke band opbouwt. Iets dat zo vertrouwd voelt, voor mij, maar ook zeker voor haar. Ik ga lekker dicht bij Greet zitten. Dit vindt ze fijn en ze kan me dan ook beter horen en zien. “Ach, meissie toch,” zegt ze. “Het gaat hard achteruit met mij. Ik krijg het benauwd, heb weinig energie en elke week komt er iets bij.” Ik pak haar hand. “Ja Greet, en het zal nog wel zwaarder worden ben ik bang.”
Spulletjes nalaten
Dan vertelt Greet me dat ze heeft besloten welke spulletjes en sieraden ze aan welke van haar stiefkleinkinderen en -achterkleinkinderen wil nalaten als ze er straks niet meer is. Ik had haar
een tijdje geleden aangeraden om hierover na te denken. “Ik vind het fijn dat ik nu weet waar mijn spulletjes naartoe gaan.” Ze lacht en bedankt me. “Zo, nu hebben we genoeg serieus gepraat,” zeg ik. “Zet die doos met foto’s maar eens op tafel! Ik kan niet wachten.”
FOTO’S KIJKEN

Greet lacht en pakt meteen de doos met foto’s die standaard naast haar stoel staat. De eerste foto’s en verhalen gaan over haar eerste man. “Ik was gelukkig met hem. We hebben een goed huwelijk gehad. Ik heb zijn kinderen opgevoed en ben niets tekortgekomen,” zegt Greet. Nadat ze weduwe is geworden, leerde ze een nieuwe man kennen. “Ik ontmoette hem bij de bushalte. We raakten aan de praat en het was zo gezellig dat hij gelijk maar mee naar huis is gegaan om verder te kletsen,” vertelt Greet. In dit huwelijk heeft ze alleen maar

genoten van het leven. De foto’s laten dat ook goed zien.
Veel te vertellen
Greets ogen glinsteren als ze terugdenkt aan de fijne tijd. Helaas kan ze de meeste foto’s niet meer ontcijferen, maar als ik haar uitleg wat erop staat, weet ze precies om welke foto het gaat. Ik vind het geweldig om haar in alle fases van haar leven te zien en heb hierdoor het gevoel dat ik haar al jaren ken. Deze vrouw heeft zoveel te vertellen en met haar 93 jaar is ze erg modern in haar gedachtes. Ik geef haar een knuffel en beloof gauw weer te komen. Ze lacht en zegt: “Dat vind ik fijn, al is het maar 5 minuutjes. Dan heb ik je weer even gezien en dan is mijn dag weer gebroken.
LOSLATEN
Pijn Als ik die week een keer na mijn werk bij Greet binnenwandel, ligt ze in bed. Op het moment dat ze me ziet, verschijnt er een grote glimlach op haar gezicht en steekt ze haar armen uit voor een knuffel. Ik vraag haar of ze ziek is. “Ik kan niet meer zitten,” zegt ze. “En uit bed gaat ook alleen met veel hulp van de zusters.” Ik zie dat ze er inderdaad steeds minder goed uitziet. De pijn vreet aan haar. Ik merk dat ze echt hoopt dat haar einde gauw nadert. Greet vertelt dat er morgen een hoog-laag bed komt. “Het gaat hard nu,” zegt ze. Ik vraag of ze pijn heeft en ze zegt: “Ach ja, net zoals altijd he.” We babbelen nog wat en dan moet ik echt gaan werken. “Doe maar gauw meis, fijn dat je er weer even was.”
GOED GEWEEST
De volgende dag spreek ik een collega. Ze vertelt me dat het er niet goed uitziet voor Greet. Ik aarzel geen moment en ga gelijk naar d’r toe. Als ik binnenkom, vertelt ze dat ze zich niet fijn voelt. “Ik heb zoveel pijn. Ik ben er wel klaar mee.” Ik zeg dat ik voor haar hoop dat het vannacht al zover is, maar dat ik bang ben dat het nog wel even zal duren. En ik realiseer me dat de egoïst in mij dat ook helemaal niet erg vindt. “Ik wil jou eigenlijk nog helemaal niet missen Greet,” zeg ik. “Ik weet het wel meisje, maar het is goed geweest.” Ze vertelt me dat haar kleinzoon en kleindochter vandaag geweest zijn en dat ze nog wat dingen wil regelen nu ze het zelf nog kan. Zo heeft ze iets laten opschrijven voor het personeel dat haar zo goed verzorgd en begeleid heeft. Ik vind het fijn voor Greet dat ze zelf tot op het laatste moment de regie kan nemen. Dan vraag ik of ik nog een foto van ons mag maken. “Voor het geval je er vannacht wel tussenuit piept,” zeg ik. Ze lacht en zegt: “Natuurlijk mag dat.”
Een waardevolle avond
Ik kruip half bij haar in bed en maak de foto. Hij is geweldig mooi. Die glimlach, die lichtjes in haar ogen… je zou toch bijna niet denken dat deze geweldige vrouw ons binnenkort gaat verlaten?! Wat ga ik haar missen. We kletsen nog over van alles. Het was een waardevolle avond en ik ben zo blij dat ik ben gegaan. Als ik afscheid van haar neem, geef ik d’r een hele dikke knuffel en kus. Ze pakt mijn arm en zegt: “Meisje, ik ben dankbaar dat ik jou heb mogen leren kenen.” Waarop ik antwoord: “En ik ben dankbaar dat je mij in jouw leven hebt toegelaten, Greet. Je bent een heel bijzondere vrouw, en ik zal je nooit vergeten. En nu moet ik gaan. Mocht je er vannacht tussenuit piepen: het ga je goed, en anders: tot snel! Ze lacht. “Is goed, dag meisje.” Dit blijkt achteraf de laatste keer te zijn geweest dat we zo gezellig hebben kunnen kletsen.
AAN DE MORFINE
Als ik maandag op kantoor langsga, hoor ik dat Greet vanmorgen aan de morfinepomp is gelegd. De pijn was niet meer te verdragen. Ik ga gauw naar haar toe. Ik zie dat ze al behoorlijk versuft is. Haar mond staat wat open en hangt naar rechts. Ik geef haar een kus en ze kijkt me aan. Ik zeg: “Hé Greet, ik ben er.” Haar mond vormt een glimlach. Ik zie aan haar ogen dat de morfine behoorlijk zijn werk doet. Ze heeft kleine ogen en kijkt niet helder. Ik vraag haar of ze nog pijn heeft. Ze mompelt van niet. “Ga maar lekker slapen Greet,” zeg ik. Af en toe dut ze even weg, maar schrikt dan ook weer wakker. Ik praat tegen haar en zeg dat het goed is… dat ze los mag laten.
HET IS ZOVER
Ontspannen Greets kleinzoon zou pas vanavond komen. Ik weet niet of hij gaat waken, maar samen met een andere vrijwilligster die al een paar jaar bij Greet komt, besluit ik dat we dit anders samen oppakken. Als ik ‘s middags terugkom, zie ik dat Greet in slaap is gevallen en erg rustig ademt. Ik vraag de dokter of ze enig idee heeft hoelang dit gaat duren. Ze geeft aan het niet in te kunnen schatten. Wel adviseert ze geen water of eten meer te geven. Ik blijf tot 18.30 uur naast Greets bed zitten, hou haar hand vast en praat wat tegen haar. Soms opent ze haar ogen, kijkt me een keer aan en zakt dan weer weg. Ik hoop voor Greet dat het snel gedaan is.
Oma, weet je wie ik ben?
Dan komt Greets kleindochter binnen. Ik leg uit dat haar oma al behoorlijk ver weg is, maar dat ik denk dat ze haar nog wel herkent. Als de kleindochter tegen Greet zegt dat ze er is, gaan haar ogen langzaam open. “Oma ik ben het, weet je wie ik ben?” Zo goed en zo kwaad als het gaat, mompelt Greet: “Ja.” Dan gaat de bel en ook de kleinzoon komt binnen. Hij schrikt omdat hij niet verwacht had dat het al zo slecht zou gaan. Ik leg uit dat het heel verschillend is hoe mensen reageren op morfine, maar dat Greet nu gelukkig pijnvrij is. Hij is het met me eens; ze heeft genoeg pijn gehad. We kletsen nog wat en ik geef mijn telefoonnummer voor het geval ik iets kan betekenen. Ik vraag de kleinzoon mij een berichtje te sturen als Greet overlijdt. “Dat is goed,” zegt hij. Ik geef Greet een knuffel en ze kijkt me aan. Ik zeg: “Het is goed Greet, je kleinkinderen en achterkleinkinderen zijn er. Laat maar los, het is goed zo. Ik laat Greet samen met haar familie.
RUSTIGE NACHT
De volgende dag loop ik tussen het werk door gauw even naar Greet. Eigenlijk hoop ik dat ze al is ingeslapen. Haar kleinzoon is er nog. Hij heeft vannacht geen oog dichtgedaan. Greet heeft een rustige nacht gehad. Ze heeft goed geslapen. Soms stokte haar ademhaling een beetje. Af en toe lijkt ze wat wakker, maar ze praat niet meer. Ik spreek met de kleinzoon af dat ik na mijn werk weer kom en hem wel wil aflossen als hij wil.
HERINNERINGEN OPHALEN
‘s Middags slaapt Greet nog steeds. Haar lichaam begint ongecontroleerde bewegingen te maken. Uit haar gezichtsuitdrukking maak ik op dat ze heel ontspannen en pijnvrij is. Door haar smalle gezicht, wat ingevallen wangen en haar mond die licht openstaat, zie ik dat het leven er al uit gaat. Soms lijkt het een beetje alsof ze al ligt opgebaard. Af en toe lijkt het alsof ze wat hoort. Haar ogen gaan dan een beetje open, maar deze sluiten zich vervolgens weer snel. Ik haal fijne herinneringen op met de kleinzoon, zoals het bezoek met Greet aan haar zus. De kleinzoon vertelt me dat zijn oma veel aan me had en gek met me was. Ik leg hem uit dat dat geheel wederzijds is en dat Greet een van de meest bijzondere mensen is die ik ken.
NATUURLIJKE DOOD
Ook de kleindochter komt weer binnen. Gek eigenlijk dat ik deze mensen, waar Greet het zo veel over heeft gehad, pas echt leer kennen aan haar sterfbed. De huisarts komt ook nog langs om te kijken hoe het gaat. Greets kleindochter vraagt of er Dormicum kan worden toegevoegd aan de morfine. Maar Greet heeft geen pijn, is niet onrustig en heeft duidelijk aangegeven dat ze op een pijnloze, maar vooral natuurlijke manier wil sterven. Niet dat Dormicum ervoor zorgt dat ze meteen overlijdt, maar de combinatie met morfine kan soms het proces wel versnellen. Er zal dan bijna geen contact meer mogelijk zijn, omdat ze dan in een diepere slaap valt. De arts spreekt af dat wanneer mocht blijken dat Greet toch pijn krijgt, de morfine verhoogd wordt.
Eindelijk rust
Geen euthanasie Als de arts weg is, laat ik nog een keer vallen dat Greet echt een natuurlijke dood wil en alleen pijnbestrijding. Ze heeft dit ook duidelijk te kennen gegeven aan de zuster die de morfinepomp
aansloot. Daarbij vroeg ze nadrukkelijk: “Dit is toch geen euthanasie he?” Waarop een collega haar uitlegde dat morfine alleen een middel tegen de pijn is. “Dan is het goed, want anders wil ik het niet,” had Greet gezegd.
“DAG GREET”
Ik moet weer gaan. Ik kus Greet meerdere malen op haar wang en zeg: “Greet, laat maar los, ga maar, het is goed zo, je hebt je best gedaan. En Greet, je weet het hè, ik hou van je.” Dan zegt de kleindochter: “Kijk, ze weet dat jij het bent.” En inderdaad, Greet opent haar ogen een klein beetje en kijkt me aan. Ik zie alleen een lege blik van iemand die ergens diep binnenin het lichaam zit. Dan sluit ze haar ogen weer. Ik geef haar zo goed als het gaat een knuffel en wens haar een goede reis. “Dag Greet.” Ik hoop dat ze gauw zal inslapen. Het is nu echt genoeg geweest. Ook al heeft ze geen pijn, ze heeft haar rust verdiend. De volgende ochtend, 27 november, krijg ik al vroeg een sms. “Dag Esther, mijn oma is vannacht om ca. 02:25 uur vredig heengegaan. Groet.”
VREDIG HEEN GEGAAN
Mijn gevoel is nu even dubbel. Ik ben zo blij voor Greet, maar besef ook meteen dat ze nu echt weg is. Ik stuur een sms terug en condoleer de kleinzoon. Ik vertel hem dat ik blij ben dat ze vredig is gestorven. Ik wens hem veel sterkte de komende dagen en vraag hem of ik die dag nog even bij Greet mag komen kijken. Hij stuurt terug: “Dankjewel Esther voor jouw goede zorgen. Je betekende veel voor haar. Dela komt oma tussen 12.00 uur en 13.00 uur halen om haar op te baren in het crematorium. Je mag ook voor de middag al komen. Groet.”
EINDELIJK RUST
Eigenlijk kon ik voor de middag niet, maar ik heb iets kunnen verzetten. Ik wil Greet graag nog een keer zien, en vooral in haar eigen omgeving. Greet ligt er mooi en vredig bij in de door haar zelf gekozen kleding. Ik aai over haar wang en zeg: “Eindelijk heb je rust. Het ga je goed Greet. Ze voelt ijskoud. Ik vraag de kleinzoon of hij erbij was toen het gebeurde. “Ja, ik sliep net en de nachtzuster was er om haar te verschonen. Zij heeft me toen waker gemaakt, omdat ze dacht dat het bijna zover was. En inderdaad, ze zuchtte nog een paar keer en ging toen heel vredig heen.” Later krijg ik nog een sms waarin staat dat er ook nog een klein afscheid komt en dat de familie het fijn vindt als ik daarbij ben. Natuurlijk ben ik dat.
KLEIN EN INTIEM
Op de dag van de crematie koop ik een mooie witte roos en een kaartje met de tekst: “Ik ga je missen, rust zacht lieve Greet.” Ik vind het heel fijn dat ik deel mag uitmaken van de kleine, intieme bijeenkomst om Greet nog een laatste eer te bewijzen. Het samenzijn is niet in een grote zaal, maar in een bijgebouw; Greet wilde het graag klein en intiem houden. Toch komen er meer mensen dan ik had verwacht. Ik ken alleen Greets kleinkinderen en achterkleinkinderen en de andere vrijwilligster die samen met haar man gekomen is. Ik loop het kleine kamertje in. Het past allemaal net.
MOOIE DIENST
Ze ligt mooi opgebaard. De Greet die daar ligt, ziet er netjes gekleed en verzorgd uit, maar is niet de Greet die ik ken. Ze lijkt wel een plastic huls; ze is té mooi eigenlijk. Ik leg de roos voor de kist. Greet heeft een vredige uitstraling. Ik mis iets: haar sieraden. Jammer, die hoorden zo bij Greet. Ik heb haar nooit zonder haar ketting en ringen gezien. Ik ga terug naar de hal en wacht tot de dienst begint. Ik tel zo’n 20 mensen. Helaas is de zus van Greet er niet. De crematie zou haar te veel energie kosten. Er klinkt muziek en we mogen naar binnen. Er wordt een stuk voorgelezen over het leven van Greet. Veel komt me bekend voor. Het is een mooi verhaal dat af en toe onderbroken wordt door muziek. Als de dienst voorbij is, krijgen we een bidprentje. Ik ben hier heel blij mee. Aangezien Greet geen overlijdenskaart had, heb ik nu toch een tastbare herinnering. Ik neem afscheid van de kleinkinderen en bedank ze dat ik bij het afscheid van hun oma mocht zijn. Ze geven aan het erg fijn te vinden dat ik er was.
Ik ben blij voor Greet dat ze nu eindelijk rust heeft gevonden. Ik heb het goed kunnen afsluiten, maar wat ga ik deze bijzondere vrouw ontzettend missen!

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X