skip to Main Content
Mariette Blogt Exclusief Vanuit Het Buitenland – Zoals Het Klokje Thuis Tikt…

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Zoals het klokje thuis tikt…

Uit een AARP (American Association for Retired Persons) onderzoek is gebleken dat 76 procent van de volwassenen van 50 jaar en ouder zo lang mogelijk in hun eigen huis wil blijven wonen. Maar ondanks het feit dat hun behoefte aan fysieke, functionele of cognitieve bijstand toeneemt, zijn ze niet bereid om hulp te accepteren. De vermoedelijke reden daarvan is dat ze het gevoel hebben dat hun veiligheid en de mogelijkheid om thuis te blijven wonen in gevaar wordt gebracht als ze hulp accepteren. In mijn praktijk spreek ik vaak patiënten waarvan ik weet dat ze thuishulp nodig hebben en die het moeilijk hebben omdat ze geen hulp willen” zegt Lee Lindquist, hoofd geriatrie aan Northwestern Medicine in Chicago. “Er wordt een schakelaar omgezet bij mensen die ouder zijn dan 70. Opeens willen ze niet dat anderen komen helpen.” Toen ze dit patroon meerdere malen had gezien, begon Lindquist zich af te vragen waarom ouderen hulp afwijzen en wat we er aan kunnen doen.

Om daar achter te komen organiseerden Lindquist en haar collega's acht focusgroepen met volwassenen van 65 jaar en ouder. Tijdens de bijeenkomsten praatten de deelnemers over de dingen waar ze zich zorgen over maken wat betreft het in hun huis blijven wonen, en hun weerstand om hulp in eigen huis te accepteren. De onderzoekers bemerkten dat er vier gemeenschappelijke thema's waren en vroegen iedereen om effectieve strategieën te bedenken om hun terughoudendheid te overwinnen. De bevindingen werden gepubliceerd in het augustus 2018 nummer van het Journal of the American Geriatrics Society.

Hieronder lees je de vier belangrijkste redenen waarom ouderen aanvankelijk geen hulp willen accepteren en hoe familieleden en mantelzorgers het woord “hulp” anders kunnen interpreteren in de conversatie met ouderen, zodat het een minder beladen onderwerp wordt.

De eerste reden voor terughoudendheid: bang om de onafhankelijkheid te verliezen. 

Als ouderen bemerken dat ze basale taken in huis niet meer zelf kunnen uitvoeren, zeggen de meesten dat ze toch niet om hulp zullen vragen omdat ze dan nog onzelfstandiger worden. “Ze zijn bang dat het “het begin van het eind” is omdat ze waarschijnlijk in een verpleeghuis terechtkomen als ze toegeven dat ze hulp nodig hebben,” legt Lindquist uit. Uit een ander onderzoek dat hier los van staat, uitgevoerd onder 8,881 volwassenen van 65 jaar en ouder in Australië, bleek dat hun grootste angst is om de fysieke gezondheid te verliezen, maar meteen daarachter op de tweede plaats staat de angst om de onafhankelijkheid en zelfstandigheid te verliezen. In beide gevallen werd de angst om in een verpleeghuis opgenomen te worden duidelijk onderstreept. 

Hoe kunnen we dit veranderen?Geef het concept van onafhankelijkheid een andere vorm en geef aan dat iedereen op de een of andere manier afhankelijk is van elkaar,” zegt Lindquist. “Vanaf het moment dat we geboren worden totdat we overlijden zijn de meeste mensen in bepaalde mate afhankelijk van anderen. Met andere woorden, het is een kwestie van relatieve onafhankelijkheid en zelfstandigheid.”

De tweede reden voor terughoudendheid: anderen niet tot last willen zijn. 

Deelnemers binnen de focusgroep gaven aan dat ze bang zijn dat ze anderen, die zelf al zoveel te doen hebben, tot last zijn wanneer ze om hulp vragen. Sommigen vonden het zelfs vernederend om iemand om hulp te vragen. 

Hoe kunnen we dit veranderen?

Overtuig hen ervan dat het anderen voldoening geeft om te helpen. Dat het degene die helpt zelfs blij kan maken en het zijn of haar leven kan verrijken. Vertel hen dat zij op die manier bijdragen aan het welzijn van degene die helpt. Alleen dat al maakt het accepteren van hulp gemakkelijker. “De kunst is om die eerste keer om hulp te vragen,” merkt Lindquist op. “Het is net als daten. Na die eerste keer wordt het steeds makkelijker.” 

De derde reden voor terughoudendheid: gebrek aan vertrouwen.

Sommige mensen zeiden zich zorgen te maken over de hulp die ze in huis halen. Ze waren bang om gebruikt, misbruikt of uitgebuit te worden door degene die komt helpen. Anderen waren bang dat ze niet zouden weten wie ze kunnen vertrouwen en dat juist dat hen kwetsbaar zou maken.

Hoe kunnen we dit veranderen?

Zie jezelf niet als hulpvrager, maar als degene die de touwtjes in handen heeft. Per slot van rekening kun je zelf bepalen met welke mensen je een oriënterend gesprek wilt hebben, je kunt om aanbevelingen vragen en referenties controleren. Jij bepaalt. Als je eenmaal met iemand in zee bent gegaan en het gaat allemaal goed, wordt die vertrouwenskwestie steeds minder relevant.

De vierde reden voor terughoudendheid: de controle niet willen verliezen.

De deelnemers denken dat als ze iemand anders vragen om een taak van ze over te nemen (bijvoorbeeld boodschappen doen), die ze daarvoor altijd zelf deden, ze de controle over de situatie of dat deel van hun leven verliezen. 

Hoe kunnen we dit veranderen?

Herinner jezelf eraan dat jij aan het roer staat, want jij bent degene die zo moedig was hulp te vragen en jij kunt aangeven wanneer, hoe en waar je die hulp wilt. (Sommige mensen gaan bijvoorbeeld altijd naar dezelfde winkel, waar de eigenaar of het personeel hen kent, en vinden het prettig als degene die nu de boodschappen voor hen doet naar diezelfde winkel gaat). Onthoud ook dat als je openstaat voor hulp, je waarschijnlijk langer in je eigen huis kunt blijven wonen. 

Nadat alle gegevens van de focusgroepen waren verzameld, creëerde Lindquist met haar team een online tool genaamd Plan Your Lifespan. “Het kan de communicatie tussen ouderen, hun familieleden en mantelzorgers verbeteren en voorzien in een plan voor mogelijke zorg in huis. “Het is voor en door senioren gebouwd en het helpt hen om alvast dingen te plannen voor hun 70-er, 80-er en 90-er jaren. 

Ze kunnen met behulp van deze website zelf bepalen wat ze willen in hun toekomst. Op die manier hebben ze inspraak in de verschillende zaken voordat ze ziek worden of op andere wijze niet meer in staat zijn hun mening te geven of wensen kenbaar te maken.” 

Uiteindelijk moeten senioren zich realiseren dat een vraag om hulp niet betekent dat ze minder onafhankelijk zijn. Het enige dat het betekent is: “ik wil zo lang mogelijk in mijn eigen huis blijven.” 

De hierboven genoemde website vind je hier:

http://www.planyourlifespan.org/

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X