Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Zeg niet dat ik dankbaar moet zijn

Als mensen horen dat ik voor mijn moeder zorg, zegt een aantal van hen altijd dat ik geluk heb dat mijn moeder er nog is. En dat ik van elk moment met haar moet genieten. Ze zeggen dan “natuurlijk is het moeilijk op dit moment, maar ik zou er alles voor over hebben om nog één dag met mijn moeder door te brengen.”

Die mensen zijn eikels.

Oké, ik weet dat het waarschijnlijk aardige mensen zijn. Ze bedoelen het goed, ze spreken uit ervaring of gooien er gewoon wat onzin uit omdat ze denken dat het gepast is, gezien de situatie. Het is echter het stomste dat ze kunnen zeggen.
Ik heb wat advies voor de wereld: mocht je erover denken om iemand te vertellen waar ze dankbaar voor moeten zijn, doe het niet! Tenzij je wilt overkomen als iemand die totaal geen empathie heeft.

Ik ben zo gestrest, bezorgd hoe ik mijn eigen rekeningen en mijn moeders onkosten moet betalen, die ik me nog net zou kunnen veroorloven als ik niet steeds vrij van werk moest nemen om haar naar dokters te brengen en bij haar te blijven als de thuishulp weer eens niet op komt dagen. Vertel me niet dat ik dankbaar moet zijn omdat ik zwaar in de schulden kom vanwege mijn moeders ziekte. Vertel me niet dat ik dankbaar moet zijn omdat mijn eigen carrière en financiële toekomst een grote puinhoop lijken te worden, vanwege haar ziekte.

Ik ben ook super gestrest omdat ik zie hoe de ziekte haar van haar waardigheid ontdoet. Sommige mensen zijn in staat om zorg op een elegante manier te accepteren. Mijn moeder valt niet in die categorie. Ze is geestelijk ziek en zet zich af tegen zelfs de kleinste dingetjes die ik voor haar doe. Ik moet haar de praktische zorg geven die de meeste mensen, inclusief zij zelf, vernederend vinden. Ze is haar onafhankelijkheid kwijt en kan geen beslissingen meer nemen. Ik ben niet dankbaar voor het feit dat ik mijn moeder op deze manier moet zien aftakelen.

De moeder waar ik van hield is al verdwenen. Die is er niet meer. Ik ben niet dankbaar voor de dagelijkse beledigende tirades en hysterische aanvallen die al ik weet niet hoeveel jaar aan de gang zijn. Ik ben niet dankbaar voor het feit dat mijn leven deze wending heeft genomen. Niemand verdient het om behandeld te worden zoals zij mij behandelt, maar ik heb geen andere optie dan het te ondergaan. Ik ben niet dankbaar dat ik mijn moeder hier op deze manier in mijn huis heb.

Het spijt me dat jouw dierbare er niet meer is en ik snap dat je die persoon mist. Jouw rouw maakt mijn leven er niet gemakkelijker op. Gooi dat niet ook nog op mijn schouders. Ik heb al genoeg te dragen.

Hoewel, als je er echt alles voor over hebt om nog één dag voortdurend grof beledigd te worden, scheldwoorden naar je hoofd gegooid te krijgen, eten dat over de bank is uitgesmeerd aan te treffen of uren door te brengen om uit te vinden waarom haar medicijnen opeens niet meer vergoed worden, dan ben je van harte welkom in mijn huis om een handje te helpen!

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. WoW, ik ben er even stil van en al heb ik normaal niet de impuls om te reageren. Nu wel. Wat heb jij het moeilijk! Mensen denken altijd dat het ideaal is om als kind de volledige verzorging van je ouder over te nemen maar dat is het niet. Niet voor het kind en nog minder voor de ouder. Mijn moeder was een heel zelfstandige vrouw en zij wilde helemaal niet een dergelijke belasting op mijn leven leggen. Daar werd ze erg gefrustreerd en boos van. Uiteindelijk bleek ze veel gelukkiger van een veilige plek in een professioneel huis met professionele verzorging die iedere 6 uur wisselde en dus altijd vol energie was. Ik liep er de deur plat was er 3-4 dagen in de week maar dan om leuke dingen met haar te doen. Wat die mensen zeggen is in die zin waar dat de pijn van het afgesneden zijn als je moeder er op een gegeven moment ook echt in fysieke vorm niet meer is verschrikkelijk is. Maar dat doet niets af aan de pijn die je nu ervaart, dementie maakt dat iemand in stukjes dood gaat. Eerst de persoon met haar eigenheid en karakter, gezamenlijke herinneringen en pas veel later wat er is overgebleven van je moeder. Wij hebben er advies van Frans Hoogeveen voor gevraagd om te onderzoeken hoe we mijn moeders levenskwaliteit konden verbeteren, hij heeft drie gesprekken met haar en mij gevoerd en toen het personeel en mij heel goed geadviseerd. Daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Wat voor beide belangrijk is is om te blijven liefhebben, ergens diep binnen in zit namelijk nog steeds de ziel van je moeder. Heel veel sterkte gewenst 🙏

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top