skip to Main Content

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Wie ben ik?

Ik denk de laatste tijd veel na over hospicezorg. Naarmate de gezondheid van mijn man steeds verder achteruit gaat horen we de klok steeds luider tikken. Alle plannen die we hadden om samen oud te worden zullen geen werkelijkheid worden.

Als ons leven een film zou zijn, dan zouden we nu gaan bungeejumpen. Helaas zijn we niet allemaal gezond genoeg om de wereld rond te reizen en actief te blijven. Aan het begin ging mijn man niet zo snel achteruit maar nu gaat het steeds sneller, lijkt het. Hij kan het haast niet meer opbrengen om naar een dokter te gaan.

Die plaatsen die we nog niet bezocht hebben en de dingen die we nog niet gedaan hebben, zullen we ook nooit doen. Die deur is dichtgegaan terwijl wij het te druk hadden met werk en kinderen en alles. Die kans is stilletjes weggegleden zonder dat we het in de gaten hadden.

Nu heb ik afspraken met hospice verplegers. We praten over manieren om het voor hem zo comfortabel mogelijk te houden. Ze zijn uitzonderlijk aardig en willen meer dan alleen pijnbeheersing. Ze stellen me vragen over hem. Ze stellen hem ook vragen, soms, als we samen zijn, en soms als we alleen zijn.

Wat maakt hem ‘hem’? Wat maakt zijn leven zinvol? Als ze daar achter zijn, proberen ze manieren te vinden om juist die dingen erin te houden. Ze komen met creatieve oplossingen zodat hij nog steeds zo goed mogelijk aan zijn eigen leven kan deelnemen. We nemen hem mee op uitjes, zorgvuldig gepland en aangepast zodat hij zoveel mogelijk van deze laatste dagen kan genieten.

Hij hoeft niet alleen maar in zijn ziekenhuisbed te liggen, dat we in de woonkamer hebben opgezet, wachtend op de dood. Hij brengt die tijd door met dingen die hij leuk vindt, waar hij van geniet. Of dat nou zinvolle gesprekken zijn, geliefde activiteiten of gewoon videospelletjes spelen met onze zonen.

Hierdoor ben ik me gaan afvragen wat we de afgelopen jaren eigenlijk hebben gedaan. Want hoewel ik die vragen voor mijn man — wat maakt hem ‘hem’, wat maakt zijn leven zinvol — kan beantwoorden, kan ik die niet meer voor mezelf beantwoorden.

Wie ben ik? Ik ben een echtgenote en een moeder. Mijn hele leven draait om andere mensen. Dat was al zo, lang voordat hij ziek werd. Ik weet niet of mijn leven eigenlijk ooit om mij heeft gedraaid maar toen ik eenmaal getrouwd was en mijn zoons kreeg, heb ik nooit meer aan mezelf als individu gedacht.

Toen mijn zoons nog klein waren en me gekke vragen stelde, wist ik het nog wel. Wat is je favoriete kleur? Wat is je favoriete hobby?Ik heb geen idee. Die dingen waren niet langer belangrijk toen ik klaar was met school, dus ik dacht er niet veel over na.

Mijn man heeft ook geen lievelingskleur maar hij heeft wel hobby’s waar hij vol van is. Hij heeft altijd vrienden gehad met een band die verder gaat dan het tuinhek, de afstand tussen hun bureaus op het werk of de leeftijd van hun kinderen. Hij was geïnteresseerd in dingen waar ik vrijwel niets van wist. Mijn leven draaide altijd en alleen om hem en de kinderen. Ik weet wat al hun dromen en wensen zijn, maar die van mij? Geen idee.

Mijn man was een geweldige echtgenoot en een fantastische vader. Hij houdt net zoveel van de kinderen als ik. Het verschil is dat hij zichzelf is gebleven tijdens het grootbrengen van de kinderen en ik mezelf onderweg ben kwijtgeraakt.

Binnenkort ben ik een alleenstaande moeder. Ik wil dat de jongens een echt, volwaardig persoon als ouder hebben, niet alleen een leeg vat. Hoe moet ik verder na de dood van mijn man als ik niet eens weet wie ik ben?

Terwijl mijn man probeert te genieten van zijn laatste dagen met onze familie, probeer ik mezelf te vinden.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X