skip to Main Content
Mariette Blogt Exclusief Vanuit Het Buitenland – Terugkijken Op Vorig Jaar

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Terugkijken op vorig jaar

Hoe zag mijn leven er een jaar geleden uit? Ik bracht mijn hele dag door voor de televisie.

Ik had eigenlijk geen keus. Mijn moeder hield ervan om naar het nieuws te kijken, ook al leek ze er niet veel meer van te begrijpen. Het is zo repetitief, misschien juist goed voor mensen met dementie. Elke keer dezelfde verhalen, dezelfde beelden, blijf kijken voor meer (van hetzelfde). Ik had het gevoel dat ik gek werd.

Politiek. Misdaad. Onrust. Noord Korea. Het weer. Het verkeer. De ene reclame na de andere. De wereld die ik niet te zien krijg, gevangen in dit huis. Na maanden van die televisie, schreeuwend in de hoek, had ik niet eens zin meer om naar buiten te gaan.

Er waren genoeg redenen om te denken dat ik gek werd. Als je samenwoont met iemand wiens hersenen niet meer naar behoren functioneren door dementie, dan ga je je op den duur afvragen of jij het ook hebt.

Wie ben ik vandaag? Welk jaar is het? Waar zijn we? Er waren genoeg van dat soort vragen, en ik ging er maar gewoon in mee. Ik kon haar er niet van overtuigen dat ik haar dochter was, dat het 2018 was, dat we thuis waren. Altijd maar thuis.

Wie wil zijn of haar moeder nou keer op keer slecht nieuws vertellen? Nee, jouw ouders zijn overleden. Je man is overleden, weet je nog? Nee je lievelingszus is er niet, je zit met mij opgescheept.

Soms was het interessant, maar ik wist nooit wat er nou waar was of niet. Is dit een familiegeheim dat nu ineens uitkomt? Een verloren liefde, oude vrienden, kanten van mijn moeder die ze nog nooit eerder met mij had gedeeld. Maar het kon net zo goed een film zijn geweest die ze in 1973 had gezien of een artikel in een tijdschrift dat ze ooit had gelezen bij de kapper.

Nu is ze er niet meer. Het huis is er niet meer. Ik heb haar spullen opgeruimd. Het meeste was zo versleten dat het niet de moeite waard was om weg te geven. Ik ben naar een klein studio appartement verhuisd. Nu mijn kinderen volwassen zijn, ik gescheiden ben en niet meer werk, is er niet veel meer te doen. Ik kan niet wachten tot ik mijn pensioen krijg. Dat maakt het leven toch iets gemakkelijker. Niet dat ik niet meer hoef op te letten wat ik uitgeef, dat blijft. Maar misschien kan ik dan naar een seniorenwoning, die zijn vaak beter dan het appartement waar ik nu woon.

Het is nu echt te stil in huis. Ik had nooit gedacht dat ik dat zou zeggen na al die jaren met mijn moeders onsamenhangende gesprekken, het geschreeuw, de televisie constant aan op de achtergrond. Ik heb die tv nooit helemaal kunnen negeren. Die apparaten zijn waarschijnlijk zo gemaakt dat ze niet te negeren zijn. De reclames zijn altijd zo hard. Maar nu is er stilte. Alleen maar stilte.

Aan het begin leek de stilte normaal. Het gaf weer hoe overdonderd ik was toen ze er eenmaal niet meer was. Ik had teveel te doen om er bij stil te blijven staan. Dat was eigenlijk fijn, die extreme stilte. Ik genoot ervan terwijl ik haar spullen en papieren uitzocht en haar huis op de markt zette. Gewoon doorgaan, doen wat er gedaan moest worden. Zoals ik had gedaan tijdens haar ziekte. Zoals ik mijn hele leven heb gedaan.

En nu ben ik alleen.
Niemand heeft me nodig.

Er is alleen maar stilte.
En dat is waarschijnlijk niet slecht, ik weet alleen niet hoe dit werkt. Ik heb altijd voor mijn man, mijn kinderen, mijn moeder geleefd.

Nu ben ik alleen. Het is de stilte van een nieuwe start.

Door RJC.

Avatar

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X