skip to Main Content
Mariette Blogt Exclusief Vanuit Het Buitenland – Quarantaine Dagboek Van Een Mantelzorger

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Quarantaine dagboek van een mantelzorger

Tijdens ons vroegere, regelmatige leven (weet je nog?) voor de pandemie, klimaatverandering en extreem weerzinwekkende Amerikaanse politiek, hielden de meeste mantelzorgers het al maar net vol. We zijn altijd de laatste persoon op ons lijstje en plaatsen onszelf vaak nog lager dan dat. Is er een ‘lager dan nul’ positie of voelt het alleen maar zo op sommige dagen?

En toen kwam COVID19 die de wereld buitensloot en ons dwong binnen te blijven. Voor sommigen was de gedachte om van huis te werken, of er een verplichte ‘staycation’ van te maken, een welkome afwisseling. Even niet meer hoeven te reizen naar het werk, een heel seizoen van een televisieserie in een avond kijken, brood bakken, kasten opruimen en meer tijd met familie doorbrengen klonk wel aantrekkelijk.

Totdat het niet meer zo aantrekkelijk was. Voor mantelzorgers, bij wie isolatie vaak een rol speelt, voelt het nu helemaal alsof ze vuurtorenwachter zijn, helemaal verlaten in de Noordzee.

Mensen kunnen niet goed met onzekerheid omgaan. Geef ons iets waar we ons op kunnen richten, een datum, een doel, een bestemming of zelfs een percentage, zodat we onze navigatie daar op in kunnen stellen. Toen er weer een dag vol ongedane taken, stapels was, gemiste deadlines en afgezegde doktersafspraken voorbij was, kreeg ik het mij bekende gevoel van een mantelzorger die gefaald heeft. Oh, had ik ook onze hond met paniekaanvallen die uitgelaten en gevoerd moet worden al genoemd?

Met drie van de vier kinderen thuis, plus een schoonzoon en mijn eigen man, die normaal als vertegenwoordiger zijn geld verdient en zich nu als een dier in een kooi voelt, stond mijn leven vrij snel op zijn kop. De woonkamer, waar mijn bureau staat en ik normaal gesproken werk, veranderde in het stadsplein. Iedereen verzamelde daar en voelde zich geroepen om luidkeels te praten, in het bijzonder als ik midden in een Zoom meeting zat. En nu we het daar toch over hebben, wat is er mis met een gewoon telefoongesprek? Waarom moeten we elkaar aankijken als we via de computer praten? Waarom de extra marteling om ook voortdurend onszelf te moeten zien op dat scherm? Om er elk uur aan herinnerd te worden dat we thuis zijn en al weken niet naar de kapper zijn geweest?

Ik was verbijsterd door de hoeveelheid voedsel die nodig is, de stapels was, het aantal douches en de talloze schoenen, strategisch uitgeschopt zodat botbreuken bijna onvermijdelijk zijn. Hoe had ik indertijd al die dingen klaargespeeld terwijl ik een voltijdbaan had? Hoe deed ik dit allemaal toen ik mijn man verzorgde nadat hij een zwaar ongeluk had gehad? Was ik het gewoon ontwend of had ik er geen energie meer voor?

En toen kwam die laatste druppel. In de serviceflat waar mijn moeder woont was een geval van COVID-19, en alle bewoners moesten verplicht in hun appartementen blijven. Mijn moeder mocht niet eens de gang oplopen om haar vuilniszakje in de stortkoker te gooien.

Wat moet ik nou doen’, vroeg mijn moeder. ‘Ik wordt een gevangene!’

We vinden er wel wat op mam”, zei ik, hoewel ik zo snel geen enkele oplossing zag. “Als het echt moet kun je altijd bij ons intrekken.” Ik sloot mijn ogen en haalde diep adem. Ons lege nest huis was niet aangeschaft voor een familie van zes. Eén kind sliep al op de bank, hoe konden we daar een ouder wordende ouder aan toevoegen, wiens dagelijkse levensbehoeften op z’n zachtst gezegd weinig flexibel zijn? Oké, ze zijn totaal onbuigzaam.

Er waren zoveel emoties tegelijk. Angst en vrees van mijn moeder, het verdriet van de oudere kinderen wiens levens volledig onderbroken waren en de teleurstelling van de twee jongere kinderen die niet naar school konden. Gooi daar de algemene zorgen over de economie, de banenmarkt en het virus krijgen bovenop. Ik voelde me als een gewichtheffer in een circus, de gewichten in de lucht hijsend, de spieren trillend van inspanning terwijl ik een ‘niets aan de hand’ lach het publiek ingooide. Stilletjes ruimde ik op en deed de was. Ik kookte en maakte schoon. En was van binnen vreselijk boos.

Al snel ervaarde ik een geheel nieuw niveau van mamma-woede. Ik had gewoon op ‘play’ kunnen drukken om deze inmiddels beroemde zinnen eindeloos te herhalen: ‘doe je schoenen uit’ en ‘zet je bord en bestek in de vaatwasser.’ Simpel, toch? Niet echt. Mijn onhoorbare innerlijke gesudder maakte plaats voor boos gemompel en ging uiteindelijk over in puur en hoorbaar gevloek. Ik had een nieuw plan nodig.

We maakten een schema voor koken, afwassen en de hond uitlaten. Ik stuurde elke dag een kaart naar mijn moeder, met gedichtjes die ik afdrukte en krantenartikelen die ik uitknipte. We hadden COVID regels voor boodschappen doen en voor pakjes die thuis werden bezorgd. Niemand was echt goed in het opvolgen van die regels. Mijn man en ik (nog iets lakser dan onze 26-jarige dochter) voelden ons als twee minderjarige kinderen die stiekem biertjes dronken toen we een doos van Amazon in het huis openmaakten in plaats van in de stromende regen te blijven staan. ‘Shhht’ zei ik, met mijn wijsvinger tegen mijn lippen en toen moesten we vreselijk lachen om de absurditeit van het ‘betrapt’ worden.

Toen de frustratie het punt bereikte waarop ik foto’s maakte van de ‘overtredingen’ en beschamende, verwijtende sms-jes naar familieleden stuurde, besloot ik er mee op te houden. Ophouden met alle zorg, geen serviesgoed meer in de kast zetten en niet meer elke dag opruimen. Als iemand me vroeg wat we die avond gingen eten of wie er die dag naar de supermarkt zou gaan haalde ik mijn schouders op.

Ik besloot minder voor anderen te zorgen en mezelf meer aandacht te geven. Ik, degene die nota bene uit ervaring zo bekend was met dat zogenaamde zuurstofmasker dat je eerst zelf op moet zetten, en ik kon dat advies zelf niet eens opvolgen. Op een dag, bijna in tranen omdat ik het gevoel had dat ik werkelijk niets goed deed, maakte ik een lijst van de dingen die ik moest doen. Ik laat je de lijst zien, voor het geval dat die jou ook door een dag, een week of zelfs maar een uur in deze uitermate onzekere wereld kan helpen.

Zelfzorg.

Ga vaker naar buiten en kijk naar de hemel.

Als het kan, ga dan een eindje wandelen.

Vraag om hulp, wees eerlijk als je merkt dat je het mentaal moeilijk hebt.

Stel een masterplan op, zodat iedereen kan genieten van een werkbare, veilige, efficiënte en blije plek om te leven gedurende deze Corona tijd.

Zorg dat je een veilige plaats hebt waar je jouw emoties kunt uiten (er zijn zoveel goeie mantelzorg websites op internet te vinden, of bel met een goeie vriend(in)).

Leg deze tijd vast met een camera of telefoon.

Luister naar muziek. Muziek is zo goed voor je stemming en kan gelukkige momenten terugbrengen.

Bak een taart of cake. Van de geur en de smaak wordt je blij.

Huil als je voelt dat het moet en onthoud dat lachen gezond is.

Doe een goeie daad voor iemand.

Ga wat onkruid wieden in de tuin.

Maak een lijst van vrienden en neem contact op.

Stuur iemand ‘zomaar’ een kaartje.

Breng minder tijd door op sociale media om naar de nep fantastische levens van anderen te kijken.

Herinner jezelf eraan dat we ons allemaal bang, ongemakkelijk of onstabiel voelen. Hoe fantastisch je leven ook is, hoe rijk of beroemd je ook bent, het isoleert je niet van de menselijke gevoelens die we op dit moment allemaal ervaren, dus verwijt jezelf niets.

Mantelzorgers zijn speciale, buitengewone mensen, of je je dat nu wel of niet realiseert. En zoals mijn moeder me elke dag vertelt als we de telefoon ophangen, ‘je best doen is het enige dat je kunt doen.’ En dat zou voldoende moeten zijn.

Door Lee Woodruff, mantelzorger, spreker en auteur. Samen met haar man richtte ze de Bob Woodruff stichting op, die hulp biedt aan gewond geraakte militairen en hun families.

Avatar

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X