skip to Main Content
Mariette Blogt Exclusief Vanuit Het Buitenland – Onze Italiaanse Oma

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Onze Italiaanse oma

Ik had niet echt beseft dat er een probleem was met oma.
Ik bedoel, er waren af en toe wel tekenen, maar niemand op die leeftijd is altijd 100 procent helder lijkt mij.

Vanaf het moment dat ze me Chelsea begon te noemen, had ik daar eigenlijk verder niet meer over nagedacht, het werd gewoon iets dat oma deed. En het rijmt tenminste wel.

Maar toen kwam er een Kerst waar alle namen ineens vergeten waren.
We dronken wat voor het eten en toen begon het. “Oh, hallo lieverd, hoe heet jij? Waar is je man? Is dit jouw kindje?”
Toen, tijdens het hoofdgerecht: “Heb jij het niet koud? Is dit jouw kindje?! Sinds wanneer heb jij nog een kind?”
En bij het toetje: “Wiens kindje is dit? Waar is je man?”
Ze bleef de vragen maar herhalen naarmate haar verwarring toenam.

We lieten oma op de bank zitten, legden een warme deken over haar benen en hielpen haar met het eten van haar appeltaart.

Oma komt uit Italië, ze werd in 1924 geboren op Sicilië. Ze kwam samen met haar vader en haar zussen naar Amerika toen ze 16 was. Zolang ik me kan herinneren maakt ze authentiek Italiaans eten. Ze heeft nog nooit een pot pastasaus in de winkel gekocht en liet de voorverpakte zakjes geraspte Parmezaanse kaas met een kwaaie blik links liggen.
Ik moest haar recepten opschrijven want dat had zij nooit gedaan. Ze wist alles uit haar hoofd.

Terwijl ik moeite had om zelfs een vetplant in leven te houden in het vochtige klimaat waar we wonen, groeide alles in oma’s tuin bijna tot aan het dak. In haar achtertuin kon je talloze tomatenplanten vinden, samen met kroppen sla en allerlei verschillende kruiden. Oma bracht gewoonlijk meer tijd buiten door dan binnen. Ze praatte tegen haar kruiden en zong voor haar planten alsof ze hun moeder was die dag en nacht voor hen zorgde.

Maar oma had ook een pittig temperament. Als ze zag dat je een leeg boterkuipje weggooide terwijl het niet kapot was, dreigde ze dat jij die avond geen ravioli zou krijgen. Als ze zag dat je de vaatwasser alleen voor wat bestek en borden liet draaien, liet ze je daarna elke pan met de hand afwassen, niet een keer maar twee keer! Alleen om duidelijk te maken dat we die machines niet voor vanzelfsprekend moeten nemen.

Oma leerde ons levenslessen met haar stijfkoppige liefde en deelde de cultuur van haar familie met ons middels de dagelijkse maaltijden en Italiaanse tradities op feestdagen. Ze creëerde een familie-eenheid vanuit een perspectief van orde, respect en liefde. En dat is geen makkelijke taak in een gezin met 7 jongens!

Ze was zo dicht betrokken bij alles wat we deden, onze plannen voor het weekend of de feestdagen, dat we altijd op haar ideeën rekenden, of het nou ging om wat er op het menu stond of waar en hoe laat de activiteiten zouden beginnen.

Maar die Kerst waren er geen plannen. Die Kerst was de tuin kaal. Die Kerst bracht een van de kleinkinderen een pot pastasaus uit de winkel mee voor bij de kant en klare maaltijd die iemand anders had gekocht. Niemand zei er iets van.

Na het toetje zetten we al het serviesgoed in de vaatwasser en gingen bij de open haard zitten. Een van de kleinkinderen speelde het Baby Shark liedje op haar telefoon en dat trok gek genoeg oma’s aandacht. Met tranen in haar ogen keek ze naar mijn 1 jaar oude dochter die op haar schoot zat en “Oma Shark Doo-Doo Doo-Doo zong, inclusief de handbewegingen.

Oma vindt het moeilijk om te onthouden dat ik Kelsey ben, niet Chelsea. Dat ik, hoewel ik haar al sinds mijn zestiende ken, in feite haar schoonkleindochter ben, al meer dan tien jaar getrouwd met haar oudste kleinzoon. Ze vergeet soms dat we haar drie achterkleinkinderen hebben gegeven. Oma vindt de feestdagen waarschijnlijk ook veel minder ordelijk verlopen sinds mijn man en ik de organisatie daarvan hebben overgenomen en ze zal vast ontzet zijn over mijn poging om haar recepten te maken, maar dat zijn slechts details.

Wat het belangrijkst is voor ons kleinkinderen, is om haar zo lang mogelijk hier, bij ons te houden. We zorgen voor haar tuin, we koken en we houden alles zo goed mogelijk schoon. Maar ze is wie ze is en wij zijn wie wij zijn. We doen het op de manier waarop we denken dat zij het goed zou vinden. Onze familie is niet hetzelfde zonder haar. Ze heeft haar hele leven altijd hard gewerkt en voor ons allemaal gezorgd. Nu kunnen we haar laten zien wat ze ons heeft geleerd en op onze beurt voor haar zorgen.

Kelsey

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X