Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Nog één dag

Ik dacht dat het een opluchting zou zijn als het voorbij was. Niet dat ik wilde dat het zou eindigen, maar ik wilde wel dat het lijden zou stoppen. Ik was moe, hij was moe. Maar ik denk er nu anders over.

Ik zou willen dat we terug konden gaan. Ja, zelfs terug naar de slechtste dagen. Ik mis elk moment. Ik wil hem gewoon hier, bij me, ongeacht hoe slecht het gaat of hoe moeilijk het is.

Ik vond het vreselijk moeilijk om dag en nacht beschikbaar te moeten zijn, weken, maanden, jarenlang zonder te stoppen. Dat er steeds meer verantwoordelijkheid op mijn schouders werd geplaatst. Dat er steeds minder hulp was. Steeds minder steun.

Het merendeel van mijn vrienden vergaten dat ik bestond en deden hun best me te vermijden als ik ze tegenkwam, op de zeldzame momenten dat ik het huis uitging om een boodschap te doen.

Nu is er niets meer. Alleen formulieren die ingevuld moeten worden. De lege ruimte. De dingen die weggedaan moeten worden.

Wat ik zou overhebben voor nog één dag? Alles.

Geschreven door J.H.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top