skip to Main Content
Mariette Blogt Exclusief Vanuit Het Buitenland – Mentale Uitputting

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Mentale uitputting

Ondanks dat ze nog steeds volledig toegewijd was aan haar echtgenoot kon de gekwelde 67-jarige echtgenote niet ophouden met klagen over zijn egoïstische gedrag. “Vanaf het moment dat hij de diagnose Parkinson kreeg een paar jaar geleden, heb ik het nooit erg gevonden om hem te helpen bij het aankleden en het lopen. Ik snijd zelfs zijn vlees,” zei ze. “Maar ik kan niet verdragen hoe veeleisend hij geworden is. En hij zegt nooit eens dank je wel.”

Ze is een van de miljoenen Amerikaanse echtelijke mantelzorgers die hun huwelijksgelofte “in ziekte en gezondheid” willen nakomen. Gedurende dat proces heeft ze veel offers gebracht. Ze had een parttime baan, maar nam ontslag, ze gaf haar wandelclub op en oppassen op hun kleinkinderen was er bijna niet meer bij. Haar man lijkt zich totaal niet bewust te zijn van wat zijn vrouw allemaal voor hem heeft gedaan. Hij maakt zich alleen voortdurend zorgen over zijn toenemende beven en trillen en wanneer hij zijn volgende pil moet nemen.

De klachten van de echtgenote worden weerspiegeld in de resultaten van een onderzoek onder 336 echtelijke mantelzorgers, dat deel uitmaakt van een groter onderzoek genaamd het Home Alone onderzoek. Vergeleken met mantelzorgers die de volwassen kinderen van ouder wordende ouders zijn, zijn de echtgenotes of echtgenoten vaak ouder in leeftijd en hebben vaak niet al te veel geld. Ze wonen meestal in hetzelfde huis als degene waarvoor ze zorgen en voeren vaak verpleegkundige taken uit.

Ze hebben zelf meestal ook meer medische problemen, meer stress en minder steun van familieleden en vrienden. Zeventig procent had het gevoel geen keus te hebben, ze voelen zich min of meer verplicht om voor hun partner te zorgen.

De meeste echtgenoten willen doen wat juist is voor hun geliefde partners, maar voelen zich vermorzeld door de niet aflatende eisen die er aan hen worden gesteld en raken gedemoraliseerd door de weinige erkenning die ze krijgen. Ze raken na verloop van tijd vaak sociaal geïsoleerd en worden soms depressief.

Wat je als echtelijke mantelzorger zou kunnen doen:

Verdeel je tijd tussen tussen het zijn van een liefhebbende echtgenoot en een plichtsgetrouwe verpleegster. Mantelzorg verandert vaak de dynamiek tussen partners – van het delen van de leuke dingen van het leven en toekomstplannen maken tot alleen zorgen dat je door de geestdodende taken van de dagelijkse zorg komt. Een deel van de passie en vriendschap kan verdwijnen en verdriet en wederzijdse wrok kan binnensluipen. Om deze effecten te minimaliseren zouden mantelzorgers de zorgactiviteiten strikt moeten scheiden van hun eigen tijd samen, als stel, om op die manier de interacties die altijd deel uitmaakten van hun huwelijksleven in stand te houden.

Voor de vrouw van de man met de ziekte van Parkinson zou dat betekenen dat ze samen afspreken om bepaalde uren van de dag alleen maar over niet-medische dingen te praten, bijvoorbeeld over de kleinkinderen, vakantieplannen of tijd maken voor die onbewaakte momenten waarop gehuwden elkaar al jarenlang vertrouwelijke informatie toevertrouwen. Op andere tijden kan ze zich dan bezighouden met wassen en uiterlijke verzorging of het geven van pillen, liefst zo snel en efficiënt mogelijk. Nog beter zou zijn, als het stel het kan betalen, om hulp in te huren voor de verpleegkundige taken zodat de vrouw (of man) zich volledig op de emotionele en intellectuele kant van de relatie kan richten.

Zoek naar bereidwillige en deskundige hulp. Volwassen kinderen die mantelzorgen worden vaak als echte helden behandeld en de lucht in geprezen voor alles wat ze voor hun ouders doen. Echtelijke mantelzorgers aan de andere kant, worden vaak als iets vanzelfsprekends gezien. Alsof het grenzeloos zorgen voor hun partners zonder enige concessie of klacht deel uitmaakte van de oorspronkelijke toezegging die ze deden toen ze trouwden. Daarom moeten mantelzorgers dus selectief zijn bij het zoeken naar sociale en emotionele steun en personen zoeken die dezelfde ervaringen hebben en daardoor effectiever zijn voor hulp bij de zorg.

Vraag de zieke echtgenoot om ook te geven, niet alleen te ontvangen. Echtelijke mantelzorg kan na verloop van tijd onevenwichtige relaties creëren. Hoe meer de mantelzorger geeft en hoe meer de zieke partner neemt, hoe groter de kans dat de zieke partner zichzelf ook daadwerkelijk als patiënt gaat zien die alle aandacht nodig heeft. Ze moeten er eigenlijk aan herinnerd worden dat (afhankelijk van hun medische toestand) ze tot op zekere hoogte nog steeds in staat zijn om iets terug te geven aan hun partners, en op zijn minst hun oprechte dankbaarheid zouden moeten tonen. Dit kan een groot verschil maken in de gemoedsgesteldheid van de mantelzorger.

De vrouw zou haar man (of andersom) botweg moeten vertellen dat zelfs als zijn ziekte hem ervan weerhoudt om de afwas te doen of het gras te maaien, hij nog steeds naar haar en haar gevoelens kan luisteren en niet altijd alleen maar met zichzelf bezig moet zijn. Dit zal hem geen pijn doen. In tegendeel, het zal hem er bewust van maken dat hij nog steeds haar partner is en zich als zodanig moet gedragen. Doen wat je doet als partners: elkaar liefde en troost bieden als je in het leven met tegenslagen geconfronteerd wordt.

https://www.aarp.org

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X