skip to Main Content

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Invoegen of uitvoegen?

Het is net als de snelweg, vol met verschillende soorten voertuigen die allemaal op weg zijn naar hun bestemming. De meeste moeten na enige tijd even pauzeren om iets te eten, om te tanken of om even de benen te strekken. Anderen, zoals wij, staan langs de kant van de weg met pech. Pogingen om opnieuw aan het verkeer deel te nemen zijn tevergeefs omdat het veel te snel gaat, bovendien krijgt je het voertuig toch niet aan de gang.

Uiteindelijk haal je je blik van de weg en zie je een uitgestrekt veld, bezaaid met kapotte voertuigen, alleen nog goed voor de schroot of om in te slapen. Dan zie je dat sommige mensen een vuur hebben aangestoken en zich er omheen scharen om liedjes te zingen of te dansen of om in het vuur te staren en te dromen over hoe het leven had kunnen zijn als hun auto het maar was blijven doen…welke nieuwe en opwindende bestemmingen er in het verschiet lagen als ze geen pech hadden gekregen. Het lijkt op een geimproviseerd kamp of een festival. Een bonte verzameling mensen die de benodigde middelen niet hebben omdat ze zich niet beseften dat ze bepaalde dingen nodig zouden hebben, laat staan dat ze lang in het kamp zouden verblijven. Soms zien andere reizigers het kamp en stoppen om cadeautjes of basisbenodigdheden achter te laten voor ze hun eigen reis vervolgen.

Soms komen mensen uit nabijgelegen dorpen en stadjes op de muziek of het lawaai af. Anderen gaan op zoek naar het kamp nadat ze er veel dingen over gehoord hebben en nieuwsgierig zijn hoe het hier is en wat er hier gebeurt.

Er worden wel eens klachten ingediend bij de autoriteiten, maar die hebben te veel andere dingen aan hun hoofd en bovendien onvoldoende geld om er iets aan te doen. Veel te weinig geld om de kampbewoners van betere huisvesting te voorzien, weg van de starende blikken van de voorbijrazende automobilisten op de snelweg. Al met al veroorzaken de kampbewoners niet echt veel problemen… af en toe wat vuurwerk, af en toe een overtreding van de plaatselijke wetgeving, maar niks om je echt druk over te maken. Over het algemeen accepteren de mensen dat het niet de schuld is van de kampbewoners dat ze daar zijn, en dat ze doen wat ze kunnen onder de gegeven omstandigheden, net als ieder ander zou doen.

Nieuwkomers die zich regelmatig bij het kamp voegen, lijken altijd een beetje verdwaasd. Vooral als ze al een tijd in dure, ultramoderne voertuigen hebben rondgereden waarvan men hen had verzekerd dat ze nooit kapot zouden gaan, laat staan dat ze als total-loss zouden eindigen. De nieuwkomers worden altijd hartelijk welkom geheten, maar het duurt vaak even voordat ze zich hier permanent vestigen en accepteren dat ze niet binnen afzienbare tijd zullen vertrekken. Ze houden zichzelf liever voor dat een monteur hen snel weer terug op de weg zal hebben. Het is alsof ze denken, “ik ben niet zoals jullie…ik ga me niet permanent vestigen en de hoop opgeven, zoals jullie schijnbaar gedaan hebben…er is een leven op de snelweg voor mij, en daar zal ik naar terugkeren.”

Langetermijn bewoners van het kamp lachen stilletjes. Ze hebben het allemaal eerder gezien en gehoord. Inderdaad, af en toe is er iemand wiens voertuig weer start of weggesleept wordt, maar dat gebeurt niet vaak. Ze hopen dat die mensen zich bij de rest zullen voegen om zich op koele nachten warm te houden, om hun dromen over wat er aan het eind van de snelweg op hen wacht los te laten en in plaats daarvan te genieten van het leven in het kamp. Verhalen vertellen, tekenen, schilderen, schrijven, beeldhouwen of waar ze ook maar zin in hebben. Ze kunnen dan hun werk toevoegen aan de groeiende verzameling kunst waar het kamp beroemd om is geworden. Ja, alles is al eerder gezegd en getekend, maar elke stem is uniek en voegt iets speciaals toe aan de alsmaar groter wordende muurschildering van het leven die getuigt van de veerkracht en creativiteit van mensen die worstelen en niet opgeven.

Om eerlijk te zijn is dit, ondanks de verbeteringen die zijn aangebracht, geen plaats waar iemand echt voor kiest om te wonen, en veel chauffeurs wenden hun blik af als ze langsrijden. Ze gaan ervan uit dat het voor hen niet interessant is en dat het niet iets is waar ze zich zorgen om hoeven te maken omdat zij zich nooit in een dergelijk positie zullen bevinden. Of omdat ze de gedachte dat ze daar wel eens terecht zouden kunnen komen niet kunnen verdragen en het daarom negeren.

Anderen, die hier mischien al eens eerder gestopt zijn, voelen zich aangetrokken tot de unieke sfeer in het kamp en zijn hier liever dan op de snelweg, waar de meeste mensen te hard rijden, inhalen zonder richting aan te geven, kwaad worden op andere chauffeurs, in de file staan vanwege een ongeluk of gewoon omdat er veel te veel voertuigen op de weg zijn. Bovendien zijn die mensen op de snelweg zo gericht op hun bestemming dat ze helemaal niet genieten van de reis en het uitzicht. Ze waarderen de hele ervaring niet.

Geschreven door Pip.

Avatar

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X